บทที่ 91 ช่างพูดนักใช่หรือไม่?

หัวของซูหร่วนระเบิดดัง "วิ้ง" ขึ้นมาทันที ทั้งร่างเย็นเฉียบราวกับถูกน้ำแข็งราดรดตั้งแต่หัวจรดเท้า

เธอผละออกจากอ้อมแขนของเสิ่นเจาเย่ตามสัญชาตญาณ แล้วซวนเซถอยหลังไปสองก้าว

อ้อมแขนที่ว่างเปล่ากะทันหันทำให้เสิ่นเจาเย่ขมวดคิ้วเล็กน้อย เขาหันหลังมองตามสายตาที่ยังคงตื่นตระหนกของนาง

จึงได้เห็นเยี่ยนเฉินที่ยืนตระหง่านอยู่ตรงหัวเรือเช่นกัน

สายตาของเขาชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะเก็บซ่อนความประหลาดใจไว้ใต้แววตาสงบนิ่ง แล้วลุกขึ้นยืนประสานมือคารวะ

"กระหม่อมเสิ่นเจาเย่ คารวะท่านอ๋องพ่ะย่ะค่ะ"

"ที่แท้ก็แม่ทัพน้อยเสิ่นนี่เอง"

เยี่ยนเฉินยืนมองลงมาจากที่สูงอยู่ชั่วครู่ ก่อนจะค่อยๆ คลี่ยิ้มที่ไร้ซึ่งความอบอุ่น

"เป็นคนพายเรือของเปิ่นหวางเองที่ไร้ฝีมือ คุมหางเสือไม่อยู่ชั่วขณะ จนรบกวนอารมณ์สุนทรีย์ในการนัดพบสาวงามของท่านแม่ทัพเสิ่นเข้า ต้องขออภัยจริงๆ"

แม้ปากจะเอ่ยคำขอโทษ แต่น้ำเสียงและสีหน้ากลับไร้ร่องรอยความรู้สึกผิดแม้แต่น้อย

เสิ่นเจาเย่มิได้ต่อบทสนทนาในทันที

สายตาของเขามองข้ามเยี่ยนเฉินไป เห็นว่าเยื้องไปด้านหลังครึ่งก้าวมีสตรีผู้หนึ่งยืนอยู่ด้วย

นางสวมเสื้อตัวยาวผ้าต่วนสอดดิ้นทองสีแดงชาด บนศีรษะปักปิ่นหงส์ทองคำลวดลายวิจิตร สวมต่างหูทับทิม แต่งหน้าประณีตหมดจด ทั้งตัวแผ่กลิ่นอายความเย่อหยิ่งถือดีออกมา

บุตรสาวของราชครูเซี่ย… เซี่ยจือหนิง

นางคือบุคคลผู้เลื่องชื่อในแวดวงชนชั้นสูงของเมืองหลวง ทั้งสติปัญญา รูปโฉม และชาติตระกูลล้วนโดดเด่นเหนือใคร ส่วนความรู้สึกที่นางมีต่ออ๋องเจาเยี่ยนเฉินนั้น แทบจะเป็นความลับที่ทุกคนต่างรู้กันทั่ว

เวลานี้ เซี่ยจือหนิงก็กำลังมองมาทางพวกเขาเช่นกัน สายตาหยุดอยู่ที่ซูหร่วนครู่หนึ่ง แล้วค่อยๆ เลื่อนออกไป มุมปากแต้มรอยยิ้มที่มีความหมายลึกซึ้ง

หัวใจของเสิ่นเจาเย่พลันดิ่งวูบ

ชายหญิงอยู่ร่วมเรือกันตามลำพัง เดิมทีก็ง่ายต่อการถูกครหาอยู่แล้ว หากถูกนำไปเล่าลือใส่สีตีไข่ ชื่อเสียงของซูหร่วนที่แทบไม่เหลืออะไรอยู่แล้วคงยิ่งป่นปี้ลงไปอีก

"ท่านอ๋องล้อเล่นแล้วพ่ะย่ะค่ะ"

เขาถอนสายตากลับมา น้ำเสียงไม่ถ่อมตนและไม่หยิ่งยโส

"วันนี้เป็นหมิงจี้ที่ชวนกระหม่อมมาล่องเรือชมทะเลสาบ เมื่อครู่เขาลงเรือไปซื้อขนม ประเดี๋ยวก็คงกลับมา มิได้เป็นอย่างที่ท่านอ๋องคิดพ่ะย่ะค่ะ"

"อ้อ?"

เยี่ยนเฉินเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ในที่สุดก็ละสายตาจากเสิ่นเจาเย่มาหยุดอยู่ที่ใบหน้าของซูหร่วน

"อย่างนั้นหรือ"

ซูหร่วนถูกเขาจ้องจนหนังศีรษะชาดิก นิ้วมือเผลอกำชายแขนเสื้อแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด

จะตอบว่าใช่ก็ไม่ได้ ตอบว่าไม่ใช่ก็ไม่ดี

ทว่าเยี่ยนเฉินมิได้หวังคำตอบจากเธอแต่แรก เขาละสายตากลับไป เอียงศีรษะพลางยกมือส่งสัญญาณไปข้างหลัง

องครักษ์ด้านหลังเข้าใจความหมายทันที รีบยกแผ่นไม้กว้างหนามาพาดเชื่อมระหว่างเรือสำราญทั้งสองลำไว้อย่างมั่นคง

"เรือของท่านแม่ทัพเสิ่นชนหนักไม่เบา เกรงว่าจะทานทนได้ไม่นาน ข้ามมาหลบภัยบนเรือของเปิ่นหวางก่อนเถิด"

เสิ่นเจาเย่ชะงักไป ก้มลงมองที่ปลายเท้า

ถึงได้พบว่าแรงปะทะเมื่อครู่ทำให้กราบเรือแตกเป็นรอยแยกยาว ตอนนี้น้ำกำลังไหลทะลักเข้ามา พรมในห้องโดยสารเปียกชุ่มไปแถบใหญ่แล้ว

หากปล่อยให้แช่น้ำอยู่แบบนี้ต่อไป ไม่ถึงหนึ่งเค่อเรือสำราญลำนี้คงได้จมแน่

เขาครุ่นคิดชั่วครู่ ก่อนจะประสานมือกล่าว

"เช่นนั้นคงต้องรบกวนท่านอ๋องแล้ว"

พูดจบก็หันกลับมามองซูหร่วน น้ำเสียงอ่อนโยนลงเล็กน้อย "หร่วนหร่วน ไปกันเถอะ"

ซูหร่วนกัดริมฝีปากล่าง ในใจไม่อยากไปแม้แต่น้อย แต่จะให้เธอกระโดดน้ำว่ายกลับไปก็เป็นไปไม่ได้

"…เจ้าค่ะ"

เธอค่อยๆ ก้าวเท้า กลั้นใจเดินออกไปนอกห้องโดยสาร

เสิ่นเจาเย่ก้าวขึ้นไปบนแผ่นไม้ก่อน เพียงไม่กี่ก้าวก็ข้ามไปถึงดาดฟ้าเรือฝั่งตรงข้ามได้อย่างมั่นคง จากนั้นจึงหันกลับมายื่นมือให้ซูหร่วน

"มาเถิด ข้าจะรับเจ้าเอง"

และแทบจะในเวลาเดียวกัน มือเรียวยาวข้อนิ้วเด่นชัดอีกข้างหนึ่งก็ยื่นมาตรงหน้าเธอเช่นกัน

ซูหร่วนเงยหน้าขึ้น

เห็นเยี่ยนเฉินเดินมาถึงริมดาดฟ้าเรือตั้งแต่เมื่อใดก็ไม่ทราบ กำลังยื่นมือมาตรงหน้าเธอ

บรรยากาศพลันชะงักงันไปชั่วขณะ

สายตาของเสิ่นเจาเย่กวาดผ่านใบหน้าของเยี่ยนเฉิน ประกายความสงสัยผุดขึ้นในแววตา ทว่าก็เก็บงำไปอย่างรวดเร็ว

แต่เยี่ยนเฉินกลับไม่แม้แต่จะเหลือบแลเขา เพียงจ้องมองซูหร่วนด้วยรอยยิ้มกึ่งไม่ยิ้ม ในดวงตาคู่นั้นสื่อความหมายชัดเจนว่า

เจ้ากล้าเลือกเขาก็ลองดูสิ?

เหงื่อกาฬไหลซึมเต็มแผ่นหลังของซูหร่วน เธอหัวเราะแห้งๆ สองที "มะ…ไม่ต้องหรอกเพคะ หม่อมฉันเดินเองได้"

พูดพลางยกเท้าก้าวขึ้นไปบนแผ่นไม้ กางแขนทั้งสองข้างพยายามทรงตัว เดินไปข้างหน้าอย่างระมัดระวัง

ใครจะไปคิดว่าก้าวไปได้เพียงสองก้าว เท้าก็ลื่นพรืด

"ว้าย…"

เสียงร้องตกใจของซูหร่วนยังไม่ทันพ้นลำคอ ข้อมือก็ถูกมือใหญ่ข้างหนึ่งคว้าหมับไว้ แล้วดึงไปข้างหน้าอย่างแรง

นางเซถลาเข้าสู่อ้อมอกอันอบอุ่น กลิ่นหอมเย็นของสนที่คุ้นเคยโอบล้อมกายไว้จนมิด

เยี่ยนเฉินใช้มือข้างหนึ่งรวบเอวนางไว้ ส่วนอีกมือยังคงกำข้อมือนางแน่น ริมฝีปากบางแนบชิดใบหูของนาง

"ระวังหน่อยสิ คุณหนูรองซู"

เสียงของเขาแผ่วเบายิ่งนัก เบาจนมีเพียงนางคนเดียวที่ได้ยิน อีกทั้งยังเจือแววขบเขี้ยวเคี้ยวฟันอยู่กลายๆ

ขณะเดียวกัน มือที่รวบเอวนางอยู่ก็บิดเนื้อตรงสีข้างเข้าอย่างจัง

"ซี้ด…!"

ซูหร่วนเจ็บจนต้องสูดหายใจเข้าลึก แต่ทำได้เพียงกัดริมฝีปากล่างแน่น กลืนเสียงร้องเจ็บปวดกลับลงคอไป

"ขะ…ขอบพระทัยท่านอ๋องเพคะ"

นางฝืนดันตัวออกจากอ้อมอกของเยี่ยนเฉิน ถอยกรูดรวดเดียวสองก้าวเพื่อเว้นระยะห่างจากเขา

เยี่ยนเฉินยอมปล่อยมือ หลุบตามองฝ่ามือที่ว่างเปล่าของตน พลางใช้นิ้วถูเบาๆ

สายตาของเสิ่นเจาเย่หยุดอยู่ที่ใบหน้าซึ่งซีดเผือดลงเล็กน้อยของซูหร่วนชั่วครู่ คิดว่านางคงตกใจกับเหตุการณ์เมื่อครู่ จึงรีบบีบข้อมือนางเบาๆ เพื่อปลอบประโลม

"เป็นอะไรหรือไม่"

ซูหร่วนส่ายหน้า ชักมือออกจากฝ่ามือของเขา

"ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ"

ท่าทางสนิทสนมที่เป็นธรรมชาตินี้ตกอยู่ในสายตาของเยี่ยนเฉินทั้งหมด แววตาของเขาหม่นแสงลงทีละน้อย

"แม่นางผู้นี้คือใครหรือเพคะ"

เสียงหวานหยดย้อยของสตรีดังแทรกขึ้นมาได้จังหวะพอดี

เซี่ยจือหนิงเยื้องย่างอย่างแผ่วเบามายืนเคียงข้างเยี่ยนเฉิน สายตามองกวาดซูหร่วนตั้งแต่หัวจรดเท้า

นางไม่เคยเห็นเยี่ยนเฉินแตะเนื้อต้องตัวสตรีคนไหนมาก่อน ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการยื่นมือออกไปช่วยประคองด้วยตัวเอง

สตรีผู้นี้เป็นใครมาจากไหนกัน

ประกายความริษยาอันซับซ้อนพาดผ่านก้นบึ้งดวงตาของเซี่ยจือหนิง ทว่าบนใบหน้ายังคงแย้มยิ้มอย่างอ่อนหวานสง่างาม

"เมื่อก่อนไม่เคยเห็นหน้าค่าตาเลยเพคะ"

เสิ่นเจาเย่ขยับตัวก้าวขึ้นมาขวางซูหร่วนไว้ครึ่งหนึ่ง "นี่คือคุณหนูรองซูแห่งจวนฝู่กั๋วต้าเจียงจวิน"

แววตาของเซี่ยจือหนิงไหววูบ

ซูหร่วนงั้นหรือ

คนไร้สมองที่เลื่องลือไปทั่วทั้งเมืองหลวงคนนั้นน่ะนะ

แววตาสำรวจเมื่อครู่พลันเจือรอยดูแคลนขึ้นมาทันที ทว่ารอยยิ้มที่มุมปากกลับยิ่งลึกขึ้น

"ที่แท้ก็คุณหนูรองซูนี่เอง ได้ยินชื่อเสียงมานานแล้วเจ้าค่ะ"

นางจงใจเน้นคำว่า "ได้ยินชื่อเสียงมานานแล้ว" อย่างแผ่วเบาและเนิบนาบ สายตาก็กวาดมองสลับไปมาระหว่างเสิ่นเจาเย่กับซูหร่วนอย่างมีเลศนัย ก่อนจะยกมือขึ้นปิดปากหัวเราะเบาๆ

"ได้ยินมานานแล้วว่าคุณหนูรองซูกับแม่ทัพน้อยเสิ่นมีความผูกพันลึกซึ้ง วันนี้ได้เห็นประจักษ์แก่ตา ช่างเป็น…กิ่งทองใบหยก เหมาะสมกันราวสวรรค์สร้างจริงๆ เลยนะเพคะ"

ต่อให้ซูหร่วนไม่สันทัดเล่ห์เหลี่ยมของพวกคุณหนูตระกูลสูงเหล่านี้เพียงใด ก็ยังฟังออกว่าคำพูดนั้นเหน็บแนมเสียดสีเพียงไร

"แม่นางเซี่ย…"

นางขมวดคิ้วมุ่น กำลังจะเอ่ยปาก

"เซี่ยจือหนิง"

เยี่ยนเฉินปรายตามองอย่างเย็นชา น้ำเสียงที่เอ่ยราบเรียบไม่รีบร้อน

"เจ้าชอบพูดมากนักหรือ"

รอยยิ้มบนใบหน้าของเซี่ยจือหนิงพลันแข็งค้างในพริบตา

นางรู้จักเยี่ยนเฉินดีเกินไป

ยิ่งเขาทำท่าทีไม่ยี่หระเช่นนี้ ก็ยิ่งแปลว่า นางกำลังก้าวขาเหยียบลงบนปากเหวแห่งความตายแล้ว

"หม่อมฉัน…หม่อมฉัน…"

นางกัดริมฝีปากล่าง ไม่กล้าเอ่ยสิ่งใดอีกแม้แต่คำเดียว ได้แต่ก้มหน้าถอยหลังไปครึ่งก้าวเงียบๆ แล้วหุบปากสนิท

เยี่ยนเฉินไม่ได้มองนางอีก สายตากลับมาหยุดอยู่ที่ซูหร่วนและเสิ่นเจาเย่อีกครั้ง มุมปากยกขึ้นน้อยๆ

"ทั้งสองท่าน เชิญด้านใน"

เขาเบี่ยงตัว ยกมือขึ้นผายทำท่าเชื้อเชิญ ท่าทีสุภาพนุ่มนวลอย่างหาได้ยาก

ทว่าในใจของซูหร่วนกลับรู้ดีแก่ใจว่า ภายใต้ความนุ่มนวลนั้น กำลังกดทับภูเขาไฟที่พร้อมจะปะทุขึ้นมาได้ทุกเมื่อ