บทที่ 92 เห็นทีสวรรค์คงลิขิตให้เปิ่นหวางเป็นฝ่ายชนะ

ห้องโดยสารในเรือลำนี้กว้างขวางกว่าลำก่อนหน้าเกินหนึ่งเท่าตัว

การตกแต่งภายในประณีตล้ำค่า บนพื้นปูพรมทอดิ้นทองผืนใหญ่ บนโต๊ะเตี้ยไม้จันทน์ม่วงวางกระถางกำยานปั๋วซานหลัวฝังทอง กลิ่นหอมชวนผ่อนคลายของไม้กฤษณาอบอวลลอยละล่องไปทั่วทั้งห้องเรือ

ริมหน้าต่างจัดวางโต๊ะหมากรุกไว้หนึ่งตัว กระดานหมากรุกเนื้อหินหยวนจื่อคลี่กางเตรียมพร้อม หมากดำและขาวแบ่งแยกฝ่ายกันอย่างชัดเจน

เยี่ยนเฉินนั่งลงข้างโต๊ะ นิ้วมือเรียวยาวคีบหมากดำขึ้นมาหนึ่งเม็ด หมุนเล่นช้าๆ ระหว่างข้อนิ้ว

เขาช้อนตาขึ้นมองเสิ่นเจาเย่ มุมปากยกยิ้มบาง

"เปิ่นหวางได้ยินมานานแล้วว่าฝีมือเดินหมากของแม่ทัพเสิ่นล้ำเลิศจนนับเป็นยอดฝีมือระดับแคว้น เปิ่นหวางคิดอยากจะขอคำชี้แนะสักกระดานมาโดยตลอด วันนี้ถือว่าประจวบเหมาะยิ่งนัก"

แววตาของเสิ่นเจาเย่ไหววูบ "ท่านอ๋องทรงชมเกินไปแล้ว กระหม่อมรู้เพียงผิวเผิน มิบังอาจรับคำว่ายอดฝีมือหรอกพ่ะย่ะค่ะ"

"แม่ทัพเสิ่นถ่อมตนเกินไปแล้ว" เยี่ยนเฉินเชิดคางขึ้นเล็กน้อย ผายมือเชื้อเชิญไปยังตำแหน่งฝั่งตรงข้าม "เชิญเถิด"

เสิ่นเจาเย่ไม่อาจปฏิเสธได้อีก จึงสะบัดชายเสื้อนั่งลงฝั่งตรงข้าม ยื่นมือไปคีบหมากขาวขึ้นมาหนึ่งเม็ด

"ท่านอ๋อง เชิญก่อนพ่ะย่ะค่ะ"

เยี่ยนเฉินส่งเสียงรับในลำคอเบาๆ ปลายนิ้วปล่อยหมากดำลงตรงจุดเทียนหยวนใจกลางกระดานทันที

หนึ่งหมากสยบเทียนหยวน

เสิ่นเจาเย่เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย นิ่งคิดไปชั่วครู่ ก่อนจะวางหมากขาวลงที่จุดเสี่ยวหมู่ตรงมุมขวาบน

ทั้งสองผลัดกันรุกรับ วางหมากรวดเร็วปานสายลมพัด

ยามที่หมากดำและขาววางสลับตัดกัน บนกระดานก็เริ่มแผ่รังสีสังหารออกมาทุกทิศทาง

ท่วงทำนองการเดินหมากของเยี่ยนเฉินดุดันเฉียบคม แฝงความเหี้ยมเกรียมที่บีบคั้นกดดัน ฉีกกระชากแนวป้องกันของฝ่ายตรงข้ามออกเป็นชิ้นๆ ทีละคืบ

ส่วนเสิ่นเจาเย่นั้นกลับตรงกันข้ามโดยสิ้นเชิง ดูเหมือนจะยอมถอยให้ทุกก้าว ทว่าความจริงแล้วทุกหมากล้วนปูทางเพื่อสถานการณ์โดยรวม แอบซ่อนกลลวงไว้เบื้องหลัง

ซูหร่วนกับเซี่ยจือหนิงต่างถอยหลังออกไปครึ่งก้าว ยืนดูการประลองอยู่คนละฝั่งข้างโต๊ะหมากรุก

เธอเล่นหมากรุกไม่เป็น แต่กลับสัมผัสได้ถึงบรรยากาศที่ตึงเครียดจนแทบระเบิด

จะบอกว่าสองคนนี้กำลังเล่นหมากรุกกันอยู่ มิสู้บอกว่ากำลังใช้เม็ดหมากทำสงครามไร้เลือดกันเสียดีกว่า

สายตาของเซี่ยจือหนิงจับจ้องอยู่ที่กระดานหมากครู่หนึ่ง ก่อนจะแอบเลื่อนไปมองเสี้ยวหน้าของเยี่ยนเฉิน

ดูเหมือนวันนี้เขาจะอารมณ์ไม่ค่อยดี ระหว่างคิ้วจึงมีไอมืดมนบางๆ ปกคลุม รอยยิ้มก็ไปไม่ถึงดวงตา

เธอหันขวับไปชำเลืองมองซูหร่วนที่ยืนอยู่อีกด้าน

หรือว่า…

จะเป็นเพราะนังคนไร้สมองนี่?

บนกระดาน สถานการณ์เข้าสู่ช่วงตะลุมบอนกลางกระดานแล้ว

หมากดำของเยี่ยนเฉินเปรียบดั่งมังกรดำที่กางกรงเล็บอ้าปากเขี้ยวโถมเข้าใส่มังกรหมากขาวอย่างดุดันเกรี้ยวกราด

ส่วนเสิ่นเจาเย่กลับไม่รีบร้อน หมากขาวตั้งรับอย่างสุขุมมั่นคง ดูผิวเผินเหมือนตกเป็นฝ่ายรับ แต่แท้จริงแล้วกลับลอบวางร่างแหฟ้าดินไว้ในเงามืด รอเพียงให้มังกรดำบินเข้ามาติดกับด้วยตัวเอง

"แป๊ก"

เยี่ยนเฉินวางหมากลงไปอีกหนึ่งเม็ด หมากดำแทรกซึมลึกเข้าไปในใจกลางค่ายกลหมากขาวอย่างหวุดหวิดอันตรายยิ่ง

เสิ่นเจาเย่มองหมากตานั้น ดวงตาพลันหรี่แคบลง

ตานี้เสี่ยงเกินไปแล้ว

หมากดำบุกเดี่ยวลึกเข้ามา รอบด้านล้วนเป็นเขตอิทธิพลของหมากขาว พลาดพลั้งเพียงนิดเดียวก็อาจพินาศสิ้นทั้งกระดาน

แต่หากปล่อยให้หมากดำเม็ดนี้ปักหลักในใจกลางค่ายได้สำเร็จ มังกรหมากขาวทั้งตัวก็จะถูกตัดขาดสะบั้นตรงบั้นเอว

เป็นหมากที่อำมหิตนัก

เขาคีบหมากขาวขึ้นมาหนึ่งเม็ด ค้างไว้เหนือกระดาน

เยี่ยนเฉินยกถ้วยชาข้างมือขึ้นจิบช้าๆ อย่างไม่รีบร้อน จู่ๆ ก็เอ่ยปากขึ้นมา "ท่านแม่ทัพเสิ่นคิดว่า หมากกระดานนี้ ผู้ใดมีโอกาสชนะมากกว่ากัน"

มือที่ถือหมากของเสิ่นเจาเย่ชะงักไปเล็กน้อย

จากนั้นจึงวางหมากขาวในมือลงบนช่องว่างที่ไม่สะดุดตาจุดหนึ่งบนกระดานอย่างมั่นคง

ไม่เอียงซ้ายไม่เบี่ยงขวา สกัดกั้นเส้นทางเบื้องหน้าของมังกรดำได้พอดิบพอดี ทั้งยังกดข่มกลิ่นอายบีบคั้นของเยี่ยนเฉินลงไปได้หลายส่วน

"หมากกระดานนี้ยังไม่ถึงบทสรุป พลิกผันได้ทุกชั่วพริบตา" เสิ่นเจาเย่ชักมือกลับ "กระหม่อมมิบังอาจด่วนตัดสินพ่ะย่ะค่ะ"

เยี่ยนเฉินหัวเราะเบาๆ

เขาเปลี่ยนไปคีบหมากดำขึ้นมาจากโถอีกเม็ด หมุนเล่นไปมาบนปลายนิ้วสองรอบ ก่อนจะละสายตาจากเสิ่นเจาเย่ แล้วหันไปหยุดลงที่ใบหน้าของซูหร่วน

"คุณหนูรองซูคิดเห็นเช่นไร"

จู่ๆ ซูหร่วนก็ถูกเรียกชื่อ ร่างกายพลันแข็งทื่อไปทั้งตัว

เกี่ยวอะไรกับฉันด้วยเนี่ย!

ฉันเป็นแค่คนมุงดูเรื่องสนุกนะยะ!

"ท่านอ๋องเพคะ" นางหัวเราะแห้งๆ น้ำเสียงฝืดเฝือเต็มทน "หม่อมฉัน…เล่นหมากล้อมไม่เป็นเพคะ"

"ไม่เป็นงั้นหรือ"

เยี่ยนเฉินเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ดูเหมือนจะไม่แปลกใจกับคำตอบนี้ ทว่าก็ไม่ได้คิดจะปล่อยนางไปง่ายๆ

"ไม่เป็นไร"

เขายิ้มพลางวางหมากดำลงบนฝ่ามือของนาง ปลายนิ้วลูบไล้ผ่านฝ่ามือนางเบาๆ

"หมากตานี้ เจ้าเดินแทนเปิ่นหวาง"

นิ้วมือของซูหร่วนสั่นสะท้าน เกือบจะทำหมากหลุดมือ

"ท่านอ๋อง หม่อมฉัน…"

"หากชนะ มีรางวัล" เยี่ยนเฉินเอ่ยขัด รอยยิ้มยิ่งลึกล้ำขึ้น "หากแพ้เล่า…ก็มีรางวัลเช่นกัน"

ภายในห้องเรือเงียบกริบไปชั่วขณะ

มือที่กำหมากขาวของเสิ่นเจาเย่กระชับแน่นขึ้นเล็กน้อย สายตามองสลับไปมาระหว่างเยี่ยนเฉินกับซูหร่วน

บรรยากาศระหว่างสองคนนี้…

ไม่ถูกต้อง

ภาพที่เยี่ยนเฉินโอบกอดนางพลางกระซิบแนบชิดใบหูบนเรือลำก่อนหน้า ผุดขึ้นมาในหัวอีกครั้งอย่างควบคุมไม่อยู่

พวกเขาสนิทสนมกันถึงเพียงนั้นเชียวหรือ

ซูหร่วนคีบเม็ดหมากนั้นไว้ จะเดินหน้าก็ไม่ได้ จะถอยหลังก็ไม่ออก

นางก้มมองหมากขาวดำที่กระจายอยู่เต็มกระดาน แล้วเงยหน้าขึ้นมองใบหน้าที่เหมือนยิ้มแต่ไม่ยิ้มของเยี่ยนเฉิน ก่อนจะมองสีหน้าเคร่งขรึมของเสิ่นเจาเย่

ช่วยด้วย!

กฎพื้นฐานของหมากล้อมฉันยังไม่รู้เลย ให้ฉันมาเดินเนี่ยนะ? นี่มันแกล้งกันชัดๆ!

"ท่านอ๋องเพคะ" นางสูดหายใจเข้าลึก พยายามดิ้นรนเป็นครั้งสุดท้าย "หม่อมฉันเดินไม่เป็นจริงๆ เพคะ…"

"ไม่เป็นไร"

เยี่ยนเฉินกุมมือนางไว้แล้วพาเลื่อนไปยังกระดานหมาก

"วางตามใจชอบเถอะ"

ตามใจชอบเรอะ?

มุมปากของซูหร่วนกระตุกยิกๆ

เซี่ยจือหนิงเห็นท่าทางเงอะงะทำตัวไม่ถูกของซูหร่วน แววตาก็เป็นประกายเย้ยหยันด้วยความสะใจ

นางได้ยินมานานแล้วว่าคุณหนูรองซูผู้นี้เป็นคนไร้สมองที่ไม่เอาไหน มีดีเพียงแค่ใบหน้างดงามยั่วยวนบุรุษ ทว่าศาสตร์ทั้งสี่อย่างพิณ หมาก อักษร ภาพวาดกลับไม่ได้เรื่องสักอย่าง บัดนี้ก็เผยความโง่ออกมาจริงๆ

"หากคุณหนูรองซูลำบากใจจริงๆ…"

เซี่ยจือหนิงยกมือขึ้นปิดปากหัวเราะเบาๆ ดูเหมือนช่วยคลี่คลายสถานการณ์ ทว่ากลับแฝงความรู้สึกเหนือกว่าอย่างถือดี

"จือหนิงพอจะรู้เรื่องการเดินหมากอยู่บ้าง หากคุณหนูรองซูไม่รังเกียจ ให้จือหนิงช่วยเดินแทนดีหรือไม่เจ้าคะ"

พูดจบก็ยอบกายคารวะเยี่ยนเฉินอย่างอ่อนช้อย พลางยื่นมือออกไปทำท่าจะรับเม็ดหมากจากฝ่ามือของซูหร่วน

"แม่นางเซี่ย"

เยี่ยนเฉินเงยหน้าขึ้น สายตากวาดมองไปอย่างเย็นชา

"นอกจากจะชอบพูดสอดแล้ว ยังชอบเดินหมากด้วยงั้นหรือ"

สีหน้าของเซี่ยจือหนิงพลันแข็งค้างในทันที

มือที่ยื่นออกไปชะงักค้างอยู่กลางอากาศ จะดึงกลับก็ไม่ได้ จะยื่นต่อก็ไม่กล้า ใบหน้าเดี๋ยวแดงเดี๋ยวขาวสลับกันไปมา

นี่เป็นครั้งที่สองของวันนี้แล้วที่เยี่ยนเฉินหักหน้านาง

ต่อหน้าคนนอกอย่างเสิ่นเจาเย่และซูหร่วน ต่อหน้าองครักษ์และสาวใช้เต็มห้องเรือ…

นางคือเซี่ยจือหนิงเชียวนะ เคยต้องมาทนรับความอัปยศเช่นนี้ตั้งแต่เมื่อใดกัน!

"หม่อมฉัน…" นางกัดริมฝีปากล่าง ขอบตาเริ่มแดงเรื่อขึ้นมา "หม่อมฉันเพียงแค่…"

"เมื่อครู่มิใช่บอกว่าจะไปดูของว่างหรอกหรือ" เยี่ยนเฉินละสายตากลับมา สุ้มเสียงราวกับกำลังออกคำสั่งกับบ่าวรับใช้ "ไปสิ"

ริมฝีปากของเซี่ยจือหนิงสั่นระริก สุดท้ายก็ไม่กล้าเอ่ยคำใดออกมาอีกแม้แต่คำเดียว นางหมุนตัวเดินตรงออกไปนอกห้องเรือ

เมื่อเดินมาถึงหน้าประตูก็ชะงักฝีเท้าลงเล็กน้อย หางตาตวัดมองค้อนซูหร่วนอย่างเคียดแค้น

ซูหร่วน เจ้าคอยดูเถอะ!

ม่านประตูถูกเลิกขึ้นแล้วทิ้งตัวลง ร่างของเซี่ยจือหนิงลับหายไปหลังม่าน

เยี่ยนเฉินทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น หันกลับมามองซูหร่วนอีกครั้ง รอยยิ้มตรงมุมปากผุดพรายขึ้นมาใหม่

"คราวนี้ไม่มีใครมารบกวนแล้ว" เขาเชิดคางขึ้นเล็กน้อย ชี้ไปยังกระดานหมาก "เดินสิ"

ซูหร่วนจำต้องกล้ำกลืนฝืนทนขยับเข้าไปหน้ากระดาน นิ้วมือคีบหมากดำเม็ดนั้น เล็งไปเล็งมาบนกระดานอยู่นานสองนาน

จะให้วางตรงไหนล่ะเนี่ย?

ฉันอ่านกระดานไม่เป็นเลยสักนิด เห็นแต่หมากดำหมากขาวพันกันยุ่งเหยิงไปหมดจนตาลาย

ช่างมันเถอะ มั่วๆ ไปแล้วกัน!

นางตัดสินใจเด็ดขาด วางเม็ดหมากลงบนกระดานส่งเดชไปจุดหนึ่ง

"แป๊ก"

หมากวางลงบนกระดานแน่นิ่ง

ม่านตาของเสิ่นเจาเย่พลันหดวูบลงทันที

หมากตานี้…

เมื่อครู่ตอนที่เขาวางหมาก ได้จงใจวางหมากซ่อนกลไว้จุดหนึ่ง โดยซ่อนจุดตายที่แท้จริงไว้ใต้หมากหลายชั้น คนทั่วไปไม่มีทางมองออก แม้แต่ยอดฝีมือประลองกัน อย่างน้อยก็ต้องเดินอีกสิบกว่าตาถึงจะมองเห็นรอยรั่วจุดนี้

ทว่าหมากตานี้ของซูหร่วน กลับวางลงตรงจุดตายเพียงหนึ่งเดียวตรงนั้นพอดี

เรื่องบังเอิญงั้นหรือ

หรือว่า…

เขาเงยหน้าขึ้นมองซูหร่วนทันควัน

ซูหร่วนเองก็ทำหน้างุนงงเป็นไก่ตาแตก เห็นได้ชัดว่าไม่รู้เลยว่าหมากตานี้ของตนมีความหมายว่าอย่างไร

"หม่อมฉันเดิน…ไม่ดีหรือเพคะ"

"ดี ดีมากทีเดียว"

รอยยิ้มตรงมุมปากของเยี่ยนเฉินค่อยๆ ลึกล้ำขึ้น เขายกสายตาขึ้นจากกระดานหมาก มองไปยังเสิ่นเจาเย่ที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม

"ดูท่าสวรรค์คงลิขิตไว้แล้ว ว่าเปิ่นหวางต้องเป็นฝ่ายชนะ"