บทที่ 93 พูดอ้อมค้อมหน่อย เจ้าจะฟังรู้เรื่องไหม

เสิ่นเจาเย่ก้มหน้ามองกระดานหมาก

มังกรขาวตัวใหญ่ถูกฟันขาดสะบั้นกลางลำตัว ไม่อาจกอบกู้สถานการณ์ได้อีก หากจะเดินต่อไปก็เป็นเพียงการยื้อลมหายใจไปชั่วขณะ

เขาเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเก็บหมากขาวในมือที่ยังไม่ทันได้วาง กลับลงไปในตลับตามเดิม

"กระหม่อมยอมแพ้พ่ะย่ะค่ะ"

ซูหร่วน "…"

หมายความว่ายังไงเนี่ย ชนะแล้วเหรอ???

เยี่ยนเฉินหัวเราะในลำคอเบาๆ เขาหยิบกล่องผ้าต่วนขนาดเท่าฝ่ามือออกมาจากแขนเสื้อ แล้วยื่นส่งให้ซูหร่วนอย่างไม่ใส่ใจนัก

"รางวัลของเจ้า"

ซูหร่วนชะงักไปครู่หนึ่ง ยื่นมือไปรับมาเปิดดู

ภายในกล่องมีปิ่นปักผมอันหนึ่งนอนสงบนิ่งอยู่

ตัวปิ่นเป็นสีเงินเกลี้ยงเกลา ปลายปิ่นไร้ลวดลายใดๆ มีเพียงไข่มุกขนาดเท่าผลลำไยประดับอยู่ ผิวไข่มุกกลมเกลี้ยงแวววาว แม้ในเวลากลางวันก็ยังเปล่งประกายเรืองรองจางๆ

ไข่มุกราตรี

ซูหร่วนจำได้ในทันทีว่า นี่คือไข่มุกเม็ดเดียวกับที่เยี่ยนเฉินใช้จ่ายค่าห้องพักในโรงเตี๊ยมที่ตำบลหลินอัน

"นี่มัน…"

นางปิดฝากล่องลง ประคองสองมือส่งคืนกลับไป

"ล้ำค่าเกินไป หม่อมฉันมิอาจรับไว้ได้เพคะ"

เยี่ยนเฉินลุกขึ้นยืน เดินมาตรงหน้านาง ร่างสูงใหญ่ทอดเงาทะมึนเข้ามากดดัน "ของที่เปิ่นหวางให้ไป ไม่เคยมีธรรมเนียมเอาคืน"

พูดจบเขาก็ดึงปิ่นออกมาจากกล่องผ้าต่วน โดยไม่สนใจว่านางจะยินยอมหรือไม่ ยกมือขึ้นเสียบปิ่นลงบนมวยผมของนางทันที

"หมากตานั้นของเจ้า" สายตาของเขาจับจ้องอยู่ที่ใบหน้านวล ก่อนจะปรายข้ามไหล่นางไปมองเสิ่นเจาเย่ที่อยู่ด้านหลัง "มีค่ายิ่งกว่าไข่มุกราตรีเม็ดนี้เสียอีก"

เขาแกล้งเว้นจังหวะ มุมปากยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย

"แม่ทัพเสิ่น เจ้าว่าจริงหรือไม่"

สายตาของบุรุษทั้งสองประสานกันกลางอากาศอย่างไร้สรรพเสียง คล้ายค่อยๆ รีดเอาอากาศรอบตัวออกไปจนหมด แรงกดดันที่ชวนอึดอัดทำให้หัวใจของซูหร่วนเต้นระรัวจนแทบหายใจไม่ออก

นางทนอยู่ตรงนี้ต่อไปไม่ได้แล้ว

"แม่…แม่นางเซี่ยออกไปนานแล้ว เกรงว่าจะยุ่งจนทำไม่ไหวเพคะ" นางค่อยๆ ขยับถอยหลังไปครึ่งก้าวอย่างระมัดระวัง เพื่อหลบมือของเยี่ยนเฉินที่ยังค้างอยู่บนมวยผม "หม่อมฉันขอตัวไปดูว่ามีสิ่งใดพอจะช่วยได้บ้าง"

พูดจบก็ไม่รอให้อีกฝ่ายตอบรับ รีบยกชายกระโปรงแล้วเผ่นหนีออกจากห้องโดยสารราวกับวิ่งหนีตาย

ตอนที่เลิกม่านขึ้น นิ้วมือของนางยังคงสั่นระริก

กระทั่งก้าวเท้าเร็วๆ ออกมานอกห้องโดยสารและถูกสายลมเหนือทะเลสาบพัดผ่าน นางถึงได้ลอบถอนหายใจยาวออกมาเฮือกใหญ่

"เฮ้อ…"

เดี๋ยวนะ

นี่ฉันหลุดเข้ามาอยู่ในลานประหารชิงรักหักสวาทเหรอเนี่ย?

ภายในห้องโดยสาร

เสิ่นเจาเย่ยังคงนั่งอยู่ที่เดิม สายตาล้ำลึกยากจะคาดเดาจับจ้องอยู่ที่หมากดำเม็ดนั้นบนกระดาน นิ่งงันอยู่นานมิได้ขยับ

เยี่ยนเฉินเดินกลับมาข้างโต๊ะหมากเช่นกัน เขาหยิบหมากดำเม็ดนั้นขึ้นมาหมุนเล่นบนปลายนิ้วอย่างไม่ใส่ใจ มุมปากยกยิ้มบางๆ

"แม่ทัพเสิ่น ยังอยากจะเดินอีกสักกระดานหรือไม่"

เสิ่นเจาเย่เงยหน้าขึ้น สบตากับเขา

"กระหม่อมมีเรื่องหนึ่งไม่เข้าใจ ใคร่ขอเรียนถามท่านอ๋องพ่ะย่ะค่ะ"

"ว่ามา"

"ท่านอ๋องกับคุณหนูรองซู…" เขาชะงักไปครู่หนึ่ง พลางใคร่ครวญคำพูด "เคยรู้จักกันมาก่อนหรือพ่ะย่ะค่ะ"

เยี่ยนเฉินยิ้มพลางโยนหมากดำกลับลงกล่อง เสียง "กึก" ดังขึ้นเบาๆ "แม่ทัพเสิ่นคิดว่าอย่างไรเล่า"

เสิ่นเจาเย่มิได้เอ่ยคำใด เพียงแต่จ้องมองเขา

เยี่ยนเฉินก็จ้องตอบเช่นกัน

ครู่ต่อมา สายตาของเยี่ยนเฉินก็เลื่อนไปยังทิศทางของประตูห้องโดยสาร พลางหัวเราะเบาๆ "ในเมื่อแม่ทัพเสิ่นสงสัย เหตุใดจึงไม่ไปถามคุณหนูรองซูด้วยตนเองเล่า"

เมื่อเห็นอีกฝ่ายขมวดคิ้วเงียบงัน เขาก็เอ่ยเสริมขึ้นมาอย่างเนิบนาบ

"บอกตามตรง เปิ่นหวางเองก็อยากรู้นัก ว่านางจะอธิบายเรื่อง…ความสัมพันธ์ของเรา ให้แม่ทัพเสิ่นฟังอย่างไร"

เสิ่นเจาเย่กำแขนเสื้อแน่นขึ้นมาในทันใด

เขาสบสายตาที่มีความหมายลึกซึ้งของเยี่ยนเฉิน ในใจพลันผุดความคิดที่ดูเหลวไหลไร้สาระขึ้นมาเรื่องหนึ่ง

สิ่งที่เยี่ยนเฉินกำลังแย่งชิง มิใช่ตัวหมาก

แต่เป็น ภรรยา ต่างหาก

…

ซูหร่วนมิได้ไปตามหาเซี่ยจือหนิงจริงๆ แต่เดินไปยังริมกราบเรือ สองมือเกาะราวระเบียงทาสีชาดไว้ สูดหายใจเข้าลึกๆ หลายคราเพื่อสงบสติอารมณ์ที่ปั่นป่วนของตนเอง

"คุณหนูรองซู"

เสียงสตรีแหลมคมดั่งมีหนามดังขึ้นจากทางด้านหลัง

ซูหร่วนหันกลับไป ก็เห็นเซี่ยจือหนิงเดินตามมาตั้งแต่เมื่อใดไม่รู้ ยืนอยู่ห่างออกไปไม่กี่ก้าว หน้ากากที่ดูอ่อนโยนสำรวมผืนนั้นแทบจะถูกฉีกกระชากทิ้งไปหมดแล้ว

"เจ้าช่างมีเล่ห์เหลี่ยมแพรวพราวจริงๆ นะ…"

ซูหร่วนหันหน้ากลับมาเผชิญหน้า ขมวดคิ้วเล็กน้อย "แม่นางเซี่ย คำพูดนี้หมายความว่าอย่างไรหรือเจ้าคะ"

"หมายความว่าอย่างไรน่ะหรือ"

เซี่ยจือหนิงหัวเราะหยัน สายตาราวกับเข็มอาบยาพิษ กวาดมองใบหน้าของซูหร่วนอย่างละเอียด

"ไม่ใช่หรอกหรือ ไม่เพียงแต่ปั่นหัวแม่ทัพน้อยเสิ่นจนหมุนติ้ว แม้แต่ท่านอ๋องก็ยังหลงกลเจ้าเข้าอีกคน…"

สายตาของนางเลื่อนไปหยุดอยู่ที่ปิ่นปักผมไข่มุกราตรีบนมวยผมของซูหร่วน ความเคียดแค้นชิงชังแทบจะเอ่อล้นออกมาจากเบ้าตา

"ถึงขั้นยอมมอบไข่มุกเม็ดนี้ให้เจ้า ข้าล่ะไม่รู้จริงๆ ว่าเจ้าไปเรียนมารยาหญิงชั้นต่ำพวกนี้มาจากที่ใดกัน!"

คนอื่นอาจจะไม่รู้ แต่เซี่ยจือหนิงรู้ดี

ไข่มุกราตรีเม็ดนี้มิใช่ของธรรมดาทั่วไป แต่เป็นของดูต่างหน้าของอดีตพระวรชายา พระมารดาผู้ล่วงลับของเยี่ยนเฉิน

เยี่ยนเฉินสูญเสียมารดาตั้งแต่ยังเยาว์ จึงหวงแหนสิ่งนี้เป็นที่สุด พกติดกายไว้ทุกวัน แม้แต่จะแตะต้องก็ไม่ยอมให้ใครแตะ ทว่าบัดนี้กลับถูกนำมาทำเป็นปิ่นปักผมแล้วประทานให้ซูหร่วนอย่างไม่ไยดี

ซูหร่วนร้อง "อ๋อ" อยู่ในใจ ที่แท้ก็หึงจนหน้ามืดตามัวมาลงที่ฉันนี่เอง เหม็นเปรี้ยวชะมัด

นางพลันรู้สึกขบขันขึ้นมา ทั้งยังขี้เกียจจะแสร้งทำตัวว่าง่ายอีกต่อไป จึงยกมือขึ้นถอดปิ่นเล่มนั้นออกจากมวยผม

"แม่นางเซี่ยแค่อยากได้ปิ่นเล่มนี้ใช่หรือไม่เจ้าคะ" ซูหร่วนยื่นปิ่นออกไปข้างหน้า "เอาไปสิ"

เซี่ยจือหนิงไม่คาดคิดว่าซูหร่วนจะมีปฏิกิริยาเช่นนี้ ถึงกับอึ้งไปชั่วขณะ ลำคอตีบตัน

"เจ้า…"

"เอาไปสิเจ้าคะ" ซูหร่วนยื่นเข้าไปใกล้อีกนิด เอ่ยเร่งอย่างรำคาญใจ "มิใช่ว่าคิดว่าข้าไม่คู่ควรกับของสิ่งนี้หรอกหรือ ในเมื่อเจ้าคู่ควร เจ้าก็มารับไปสิ"

เซี่ยจือหนิงจ้องมองปิ่นที่อยู่ตรงหน้าแค่เอื้อม นิ้วมือในแขนเสื้อจิกเกร็งเข้าหากันแน่น

"ซูหร่วน เจ้ากล้าปฏิบัติต่อของของท่านอ๋องอย่างตามใจชอบเช่นนี้เชียวหรือ" นางกัดฟัน เชิดคอขึ้นซักไซ้ "ไม่กลัวท่านอ๋องจะลงโทษหรืออย่างไร!"

"ข้าต้องกลัวอะไรล่ะเจ้าคะ"

ซูหร่วนส่ายหน้าหัวเราะเบาๆ ปลายนิ้วเขี่ยไข่มุกด้านบนเล่นอย่างไม่แยแส

"ให้ข้าแล้วก็เป็นของของข้า ข้าจะจัดการอย่างไรก็ย่อมได้ ทว่าคุณหนูเซี่ยอย่างเจ้าเถอะ…"

นางเงยหน้าขึ้น สายตาทิ่มแทงไปยังเซี่ยจือหนิง "ข้าเอาของมาวางไว้ตรงหน้าเจ้าแล้ว เจ้ากล้ารับไปหรือไม่เล่า"

เซี่ยจือหนิงถูกแทงใจดำ ใบหน้าเปลี่ยนเป็นแดงสลับขาว เล็บจิกเข้าเนื้อฝ่ามือลึก

นางไม่กล้าจริงๆ นั่นแหละ

ของของเยี่ยนเฉิน แม้จะเป็นของที่เขาไม่ต้องการแล้ว การที่นางจะแตะต้องโดยไม่ได้รับอนุญาตก็ถือเป็นการก้าวล่วง

แล้วนับประสาอะไรกับไข่มุกราตรีเม็ดนี้เล่า!

"ในเมื่อทำได้แค่เก่งแต่ปาก แม้แต่ปัญญาจะยื่นมือออกมารับยังไม่มี" ซูหร่วนเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา "ก็อย่าเที่ยวมาเปิดศึกแย่งผู้ชายให้มันเปลืองตัวเลย ไร้สาระสิ้นดี"

นางยกมือขึ้น เสียบปิ่นกลับเข้าไปบนมวยผมตามเดิม

"ถ้าข้ามีเวลาว่างมานั่งหึงหวง คิดคำด่าคนอย่างเจ้าล่ะก็ ป่านนี้คงหาทางปีนขึ้นเตียงเยี่ยนเฉินไปตั้งนานแล้ว ยังจะต้องมาเสียเวลาพล่ามกับข้าอยู่อีกหรือ"

"เจ้า…เจ้าถึงกับไร้ยางอายปานนี้เชียวหรือ!" เซี่ยจือหนิงตกตะลึงกับคำพูดที่ตรงไปตรงมาและหยาบโลนของนางจนตาค้าง "คำพูดพรรค์นี้ เจ้าก็ยังกล้าพูดออกมาได้!"

"ถ้าพูดอ้อมค้อมกว่านี้ เจ้าจะฟังรู้เรื่องไหมล่ะ"

ซูหร่วนเอียงคอ ยักไหล่อย่างไร้เดียงสา

"ข้าจะบอกอะไรให้นะเซี่ยจือหนิง เลิกมาทำตัวน่ารำคาญต่อหน้าข้าเสียที อารมณ์ข้าไม่ได้ดีอย่างที่เจ้าคิดหรอกนะ แล้วข้าก็ไม่สนด้วยว่าเจ้าจะเป็นคุณหนูลูกเต้าเหล่าใคร ถ้าทำให้ข้าหมดความอดทนขึ้นมาจริงๆ…"

นางขยับก้าวเข้าไปประชิด ยิ้มอย่างสดใสทว่าแฝงความร้ายกาจ

"ข้าจะทำตัวเป็นนางจิ้งจอกยั่วเมืองให้เจ้าดูจริงๆ แล้วมาดูกันว่าถึงตอนนั้น เจ้าจะยังอ้าปากด่าออกอยู่อีกหรือไม่"

พูดจบ ซูหร่วนก็คร้านจะตอแยกับนางอีก จึงหมุนตัวตั้งใจจะเดินหนีไปจากแดนวิวาทแห่งนี้

"ห้ามไปนะ!"

ทว่าเซี่ยจือหนิงกลับโกรธจนหน้ามืดตามัว คว้าข้อมือของนางเอาไว้หมับ เล็บจิกเกือบจะฝังเข้าไปในเนื้อ