บทที่ 94 ว่ายน้ำเป็นหรือ งั้นกลั้นหายใจเป็นไหมล่ะ

“ปล่อย!”

ซูหร่วนเจ็บจนต้องสะบัดแขนอย่างแรง ทว่ากลับสะบัดไม่หลุด

“ข้าบอกให้ปล่อย!”

นางออกแรงสะบัดอีกครั้งอย่างแรง ส่งผลให้เซี่ยจือหนิงเซไปครึ่งก้าว แผ่นหลังกระแทกเข้ากับราวระเบียงเรือ

ประกายความคิดชั่วร้ายสายหนึ่งพลันแล่นวาบเข้ามาในหัว

เซี่ยจือหนิงตัดสินใจเด็ดขาด มือที่จับซูหร่วนไว้ไม่เพียงไม่ยอมปล่อย ซ้ำยังอาศัยจังหวะที่ซูหร่วนดิ้นรนจะสะบัดให้หลุด รวบรวมเรี่ยวแรงทั้งหมดที่มี ผลักนางเข้าหาราวระเบียงอย่างอำมหิต

“กรี๊ด!”

ร่างของซูหร่วนหงายหลัง เอวกระแทกเข้ากับราวระเบียงอย่างจัง ก่อนจะหงายผลึ่งพลัดตกลงไปทันที

“ตูม!”

สายน้ำแตกกระจายเป็นละอองฟุ้งขนาดใหญ่

ตัวเซี่ยจือหนิงเองก็เซไปก้าวหนึ่งจากแรงสะท้อน เมื่อเงยหน้าขึ้นมาก็สบเข้ากับดวงตาของเยี่ยนเฉินที่เย็นเยียบดุจน้ำแข็งในชั่วพริบตา นางตกใจจนวิญญาณแทบหลุดออกจากร่าง

“ท่าน…ท่านอ๋อง หม่อมฉัน…ไม่เกี่ยวกับหม่อมฉันนะเพคะ นางยืนไม่มั่นคงเอง…”

“เจ้ารนหาที่ตาย”

เยี่ยนเฉินก้าวเพียงไม่กี่ก้าวก็มาหยุดอยู่ตรงหน้าเซี่ยจือหนิง ท่ามกลางม่านตาที่เบิกกว้างด้วยความหวาดกลัวของนาง เขาเหยียดมือบีบคอนางแล้วยกร่างขึ้น ก่อนจะเหวี่ยงข้ามราวระเบียงออกไปอย่างไร้ความปรานี

“กรี๊ด!”

เซี่ยจือหนิงกรีดร้องโหยหวน ร่างทั้งร่างร่วงลงกระแทกผิวน้ำอย่างแรงราวกับเศษผ้าขาดวิ่น

แทบจะในจังหวะเดียวกันนั้นเอง เยี่ยนเฉินก็ใช้มือข้างเดียวแตะราวระเบียง กระโจนดิ่งลงสู่ทะเลสาบทันที แล้วว่ายตรงเข้าหาซูหร่วน

"เกิดอะไรขึ้น!"

เสิ่นเจาเย่สาวเท้าก้าวพรวดออกมาจากห้องเรือ ภาพที่เห็นคือระลอกคลื่นสามวงบนผิวน้ำที่แผ่ขยายซ้อนทับกัน

"หร่วนหร่วน!"

ม่านตาของเขาหดเกร็ง รีบพุ่งสายตาไปยังทิศทางของซูหร่วนทันที เห็นเพียงเงาร่างสีม่วงซากุระตะเกียกตะกายอยู่ใต้น้ำเลือนราง และถูกกระแสน้ำพัดห่างออกไปช่วงหนึ่งแล้ว

เขากำลังจะกระโดดลงไปช่วยตามสัญชาตญาณ ทว่าหางตากลับเหลือบไปเห็นเซี่ยจือหนิงอีกด้านหนึ่งที่กำลังตะเกียกตะกายเอาเป็นเอาตายอยู่ในน้ำ เห็นได้ชัดว่าว่ายน้ำไม่เป็น นางสำลักน้ำพลางร้องตะโกน "ช่วยด้วย…" ท่าทางจวนเจียนจะจมลงไปทุกที

ส่วนทางด้านซูหร่วน เยี่ยนเฉินกำลังแหวกสายน้ำอย่างรวดเร็วปราดเปรียวดุจมัจฉา ใกล้จะถึงตัวนางแล้วทุกขณะ

“บ้าเอ๊ย!”

เขากัดฟันแน่น ก่อนจะหันขวับพุ่งไปยังฝั่งที่เซี่ยจือหนิงจมน้ำแล้วกระโจนลงไปทันที

ความจริงแล้วซูหร่วนว่ายน้ำเป็น

ตอนเด็กๆ แถวบ้านเด็กกำพร้ามีลำธารสายเล็กๆ อยู่สายหนึ่ง พอถึงหน้าร้อนพวกเด็กๆ ก็มักจะพากันไปกระโดดน้ำเล่น นางจึงว่ายน้ำได้คล่องแคล่วพอตัว

เพียงแต่เมื่อครู่เซี่ยจือหนิงผลักกะทันหันเกินไป เอวด้านหลังจึงกระแทกเข้ากับราวไม้อย่างจัง ยามตกลงไปในน้ำยังสำลักเข้าไปอึกใหญ่ ทำเอามึนงงไปชั่วขณะ

ซ้ำร้ายเสื้อผ้าบนตัวพอชุ่มน้ำก็หนักอึ้งราวกับผ้านวม พันแข้งพันขาซ้อนกันเป็นชั้นๆ จนออกแรงไม่ได้ชั่วคราว ทำได้เพียงปล่อยให้กระแสน้ำพัดพาตัวไป

นางพยายามถีบขา หมายจะลอยขึ้นสู่ผิวน้ำเพื่อฮุบอากาศหายใจ ทว่ากลับถูกกระแสน้ำวนใต้ผิวน้ำซัดวูบหนึ่ง จนยิ่งห่างจากเรือสำราญออกไปอีก

อากาศในปอดร่อยหรอลงทุกที

ในจังหวะนั้นเอง ท่อนแขนทรงพลังข้างหนึ่งก็โอบรัดรอบเอวนางไว้แน่น แล้วกระชากดึงขึ้นเหนือน้ำอย่างแรง

“ซ่า!” เสียงน้ำแตกกระจาย ร่างของทั้งสองโผล่พ้นผิวน้ำพร้อมกัน

ซูหร่วนไอโขลกอย่างรุนแรง สำลักพ่นน้ำในทะเลสาบออกมา แล้วหอบหายใจเอาอากาศเข้าปอดเฮือกใหญ่ติดต่อกันหลายครา

“แค่ก… แค่กๆ…”

นางปาดน้ำบนใบหน้าออก พลางกะพริบตาที่แสบเคืองเพราะถูกน้ำเข้า มองเห็นผู้ที่มาช่วยได้อย่างชัดเจน

“เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง”

มือหนึ่งของเยี่ยนเฉินรัดเอวนางไว้แน่น ดึงร่างนางแนบชิดกับอกตนเองอย่างมั่นคง อีกมือปัดปอยผมเปียกชุ่มบนใบหน้านางออก เผยให้เห็นดวงหน้าเล็กที่ซีดเผือดจากการสำลักน้ำ

“บาดเจ็บตรงไหนหรือไม่ สำลักน้ำหรือเปล่า”

หยดน้ำในทะเลสาบไหลรินตามแนวสันกรามคมชัด น้ำเสียงของเขาตึงเครียดจนสั่นไหวเล็กน้อย

“มะ…ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ” ซูหร่วนสูดหายใจลึกจนเต็มปอดแล้วส่ายหน้า “ข้าว่ายน้ำเป็น เพียงแต่กระโปรงมันหนักเกินไป…”

ขณะเอ่ย นางก็พยายามดันมือเขาที่โอบเอวอยู่ออก หวังจะว่ายกลับไปที่ข้างเรือด้วยตนเอง

ทว่าเยี่ยนเฉินไม่เพียงไม่ปล่อยมือ กลับยิ่งรั้งนางเข้ามาแนบชิด จนปลายจมูกแทบจะชนกัน

“จะหนีไปไหน”

เขาจ้องริมฝีปากอิ่มน้ำของนาง แววตระหนกเมื่อครู่พลันมลายหายไป สิ้นสูญ แทนที่ด้วยประกายแสงอันตรายอันมืดหม่น

“ว่ายน้ำเป็นรึ เช่นนั้นกลั้นหายใจเป็นหรือไม่”

“หา”

ซูหร่วนงงงันกับคำถามไม่มีปี่มีขลุ่ยนี้ ยังไม่ทันจะเข้าใจความหมายของเขาดี

ท่อนแขนของเยี่ยนเฉินที่โอบเอวนางไว้ก็ออกแรงกระตุก ดึงพานางดำดิ่งลงสู่ใต้ผิวน้ำอีกครา

“อื้อ…!”

ซูหร่วนไม่ทันได้ตั้งตัว น้ำในทะเลสาบจึงท่วมมิดศีรษะอีกครั้ง

นางกลั้นหายใจตามสัญชาตญาณ มองผ่านระลอกคลื่นสีมรกตที่พลิ้วไหว เห็นใบหน้าของเยี่ยนเฉินอยู่ใกล้เพียงคืบ

รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ตรงมุมปากเขานั้นแจ่มชัดยิ่งนักในความมืดสลัวใต้ผิวน้ำ และ…อันตรายยิ่งนักเช่นกัน

“…”

ยังไม่ทันที่ซูหร่วนจะได้ดิ้นรนเพื่อลอยตัวขึ้น เขาก็ยกมือขึ้นประคองท้ายทอยนางไว้ แล้วบดจูบลงมาอย่างเผด็จการไม่เปิดโอกาสให้ปฏิเสธ

ใต้ผืนน้ำ ทุกสรรพสิ่งเงียบสงัด

ไร้เสียงลม ไร้เสียงน้ำ มีเพียงเสียงหัวใจของกันและกันที่เต้นกระหน่ำชนกันผ่านแผงอกเป็นจังหวะ

สมองของซูหร่วนขาวโพลนไปชั่วพริบตา

เขาบดขยี้ริมฝีปากนางอย่างเอาแต่ใจ อาศัยจังหวะที่นางเผยอริมฝีปากด้วยความตกตะลึง สอดแทรกรุกล้ำเข้าไปอย่างลึกซึ้ง

“อื้อ…”

นางพยายามผลักไสเขาเพื่อหลบหนีตามสัญชาตญาณ

ทว่าเยี่ยนเฉินกลับรวบข้อมือทั้งสองข้างของนางไว้ได้อย่างง่ายดาย ไพล่ไปด้านหลังเอว แล้วใช้แขนข้างเดียวรัดทั้งข้อมือและเอวนางไว้แน่น กักขังทั้งร่างนางไว้ในอ้อมอกอย่างสิ้นเชิง

เขายิ่งจูบล้ำลึก ปล้นชิงเอาอากาศอันน้อยนิดในปอดของนางไป ทั้งยังพานางดำดิ่งลงสู่ก้นน้ำที่ลึกและมืดมิดยิ่งขึ้นทีละน้อย

ยิ่งดิ่งลึกลงไป แสงสว่างก็ยิ่งเลือนราง

ทรวงอกของซูหร่วนคล้ายถูกหินผากดทับ อึดอัดแน่นหน้าอกจนภาพตรงหน้าเริ่มมืดดับลงเป็นระลอก

นางพยายามออกแรงดิ้นรน แต่ไม่อาจหลุดพ้นไปได้เลยสักนิด

เยี่ยนเฉินเปรียบประดุจงูร้ายที่พร้อมจะกลืนกินผู้คน รัดร่างนางไว้แน่นขนัด ไม่เปิดโอกาสให้นางหนีรอดไปได้แม้แต่น้อย

ในยามคับขัน ซูหร่วนจึงตัดใจ กัดปลายลิ้นของเขาที่รุกล้ำเข้ามาอย่างแรง

“อืม…”

เยี่ยนเฉินสะดุ้งด้วยความเจ็บ เขาลืมตาขึ้นสบเข้ากับแววตากร่นด่าอย่างมีโทสะของซูหร่วนที่ฟ้องชัดว่า ‘ท่านบ้าไปแล้วหรือ!’

รอยยิ้มในดวงตาเขายิ่งลึกล้ำขึ้น ทว่าในที่สุดก็ยอมคลายพันธนาการ แขนเปลี่ยนกลับมาโอบกระชับเอวนางไว้ สองขาออกแรงถีบน้ำพานางพุ่งทะยานขึ้นสู่ผิวน้ำอย่างรวดเร็ว

ซ่า!

ทั้งสองโผล่พ้นผิวน้ำขึ้นมาอีกครั้ง

ทันทีที่สัมผัสอากาศ ซูหร่วนก็รีบกอบโกยลมหายใจเข้าปอดเฮือกใหญ่อย่างตะกละตะกลาม น้ำตาและหยาดน้ำจากทะเลสาบเปรอะเปื้อนไปทั่วใบหน้า ทั่วร่างไร้เรี่ยวแรงจนต้องเอนซบอยู่ในอ้อมอกของเยี่ยนเฉิน

เยี่ยนเฉินใช้มือข้างหนึ่งวักน้ำเพื่อพยุงตัวคนทั้งคู่ อีกมือลูบหลังนางเบาๆ ช่วยให้นางหายใจได้คล่องขึ้น

เขาโน้มหน้าลงมองสภาพกระเซอะกระเซิงของนางพลางแย้มยิ้ม ปลายลิ้นที่ถูกกัดจนแตกเลียริมฝีปากที่บาดเจ็บเช่นกัน ได้ลิ้มรสคาวเลือดจางๆ เคล้ากลิ่นน้ำในทะเลสาบ

“ดูท่าจะว่ายน้ำเป็นจริงๆ สินะ”

เขาแนบชิดใบหูที่เปียกชื้นของนาง เสียงหอบหายใจกระชั้น ปนด้วยความแหบพร่าอย่างอิ่มเอมทว่ายังไม่หนำใจ

“กลั้นหายใจได้นานไม่เบาเลยนี่”

ซูหร่วนเงยหน้าขึ้นตวัดสายตาค้อนขวับใส่เขาอย่างเคียดแค้น

อยากจะด่าเปิงสักยก ทว่ากลับพบว่าตนเองไม่มีแม้แต่เรี่ยวแรงจะอ้าปากด่า ได้แต่ไอโขลกๆ สองทีอย่างหมดเรี่ยวแรง

“ท่าน…คนบ้า…”

“บ้าหรือ?”

เยี่ยนเฉินก้มหน้าลงพลางหัวเราะเบาๆ ก่อนจะขบกัดติ่งหูของนางแผ่วเบา น้ำเสียงกดลงต่ำจนแหบพร่า

“หากเปิ่นหวางเห็นเจ้าดึงดันเหนี่ยวรั้ง กอดรัดฟัดเหวี่ยงกับบุรุษอื่นอีก…”

เขาดุนกระพุ้งแก้ม แววตาหม่นแสงลงเล็กน้อย

“ข้ายังบ้าได้มากกว่านี้อีก”

ซูหร่วนทั้งเหนื่อยทั้งหนาว พอได้ยินเช่นนั้นจึงตัดใจหลับตาทั้งสองข้าง ซุกใบหน้าลงกับซอกคอที่เปียกโชกของเขา พลางพึมพำเสียงอ่อยอย่างยอมแพ้ต่อโชคชะตา “…ท่านอ๋องไม่ต้องรอวันหน้าหรอกเพคะ ตอนนี้ก็กดน้ำข้าให้ตายไปเลยเถอะ ข้าว่ายต่อไม่ไหวแล้ว…”