บทที่ 95 โอหังเหี้ยมโหดจนไร้ความยำเกรง

เยี่ยนเฉินมองท่าทางปล่อยเลยตามเลยอย่างหน้าหนาในอ้อมอก พลางหัวเราะในลำคอเบาๆ

“มารยา”

ปากบ่นรังเกียจ แต่วงแขนกลับโอบกระชับเอวนางไว้มั่น ช้อนร่างนางเข้ามาแนบอกอีกนิด จากนั้นจึงใช้อีกแขนวาดน้ำ พานางว่ายเข้าหาข้างเรืออย่างรวดเร็ว

อีกด้านหนึ่งซึ่งอยู่ไม่ไกล เสิ่นเจาเย่ลากร่างรวยรินของเซี่ยจือหนิงมาถึงข้างเรือแล้วเช่นกัน

เซี่ยจือหนิงสำลักน้ำไปหลายอึก ใบหน้าซีดเผือดจนเขียวคล้ำ เสิ่นเจาเย่สอดมือช้อนใต้รักแร้พยุงให้นางลอยคออยู่เหนือน้ำได้อย่างทุลักทุเล นางแทบไม่มีเรี่ยวแรงจะอ้าปากหายใจด้วยซ้ำ

พวกองครักษ์บนเรือรีบหย่อนเชือกและบันไดลิงลงมาอย่างลนลาน ช่วยกันดึงร่างคนขึ้นไปอย่างชุลมุน

เสิ่นเจาเย่ดันตัวเซี่ยจือหนิงขึ้นบันไดลิงไปก่อน พอมองจนแน่ใจว่าองครักษ์รับตัวนางขึ้นไปแล้ว ถึงได้หันขวับกลับมา ส่งสายตาร้อนรนมาทางซูหร่วนทันที

ซูหร่วนเองก็ถูกเยี่ยนเฉินพามาถึงข้างเรือแล้วเช่นกัน

เยี่ยนเฉินใช้แขนข้างหนึ่งโอบรัดนางไว้แน่น อีกมือคว้าบันไดลิงที่ห้อยลงมา เขาไม่ต้องการให้ผู้ใดช่วย เหยียบท่อนไม้ไต่ขึ้นไปทีละขั้นอย่างมั่นคงและสงบนิ่งยิ่ง

เสิ่นเจาเย่ขึ้นไปถึงดาดฟ้าเรือก่อนแล้ว จึงรีบยื่นมือออกไป หวังจะช่วยรับตัวซูหร่วน

“ท่านอ๋อง ข้าช่วย…”

ทว่าเยี่ยนเฉินกลับเบี่ยงกายหลบเล็กน้อย ท่อนแขนรัดซูหร่วนแน่นขึ้น ไม่ยอมให้เขาแตะต้องแม้แต่ชายเสื้อ

เขาเงยหน้าขึ้น ปรายสายตาเรียบเฉยมองเสิ่นเจาเย่ น้ำเสียงห่างเหินเย็นชา “มิต้องรบกวนแม่ทัพเสิ่น”

พูดจบ เขาก็ก้าวขึ้นสู่ดาดฟ้าเรืออย่างมั่นคงในไม่กี่ก้าว

เว่ยเฟิงรอท่าอยู่นานแล้ว พอเห็นเช่นนั้นก็รีบยื่นเสื้อคลุมขนสัตว์ผ้าต่วนสีดำตัวหนาให้ทันที

เยี่ยนเฉินรับมา สะบัดคลุมร่างซูหร่วนมิดชิดตั้งแต่หัวจรดเท้า เหลือเพียงใบหน้าเล็กๆ ที่ซีดจนเขียวคล้ำ ดูน่าเวทนายิ่งนัก

“เอาชุดสะอาดมา”

เขาอุ้มซูหร่วนเดินตรงดิ่งไปยังห้องพักในเรือ

ตอนเดินผ่านร่างเซี่ยจือหนิงที่นอนหมดสภาพอยู่บนดาดฟ้าเรือ ฝีเท้าเขาก็ชะงักเล็กน้อย ชำเลืองตามองแวบหนึ่ง

“หาคนพาแม่นางเซี่ยกลับไป บอกราชครูเซี่ยว่าแม่นางเซี่ยล่องเรือชมทะเลสาบด้วยความประมาท พลัดตกน้ำจนแขนขวาหัก ต้องนอนพักรักษาตัวอยู่ในจวนให้ดีสักสองสามเดือน หากไม่มีเรื่องอันใดก็อย่าได้ออกมาเพ่นพ่านอีก”

วาจาเรียบเรื่อยเพียงประโยคเดียว กลับเป็นดั่งคำพิพากษาชะตากรรมของนาง

เซี่ยจือหนิงได้ยินเช่นนั้น ใบหน้าที่ขาวซีดอยู่แล้วก็พลันเหือดแห้งไร้สีเลือดลงไปอีก

“ท่านอ๋อง! หม่อมฉันรู้ผิดแล้วเพคะ!” นางดิ้นรนจะขอความเมตตา ทว่าตัวสั่นเทาจนตะเกียกตะกายลุกไม่ขึ้นอยู่นานสองนาน “ท่านอ๋อง หม่อมฉันมิได้เจตนาจริงๆ นะเพคะ พระองค์ได้โปรด…”

นางหมายจะคว้าชายเสื้อคลุมของเยี่ยนเฉิน แขนเพิ่งจะยกขึ้นอย่างสั่นระริก ก็เห็นเยี่ยนเฉินเบือนสายตากลับ อุ้มซูหร่วนเดินเข้าห้องพักไปโดยไม่หันกลับมามองอีกเลย

ม่านประตูปิดลง ตัดขาดเสียงอ้อนวอนทั้งหมดของนาง

เว่ยเฟิงเดินมาตรงหน้านางแล้วย่อตัวลง

“แม่นางเซี่ย ข้าขออภัยด้วย”

“ไม่…อย่านะ…”

เซี่ยจือหนิงหดตัวหนีด้วยความหวาดผวา ทว่ากลับถูกองครักษ์สองนายกดร่างไว้แน่น ไม่อาจดิ้นหลุดได้แม้แต่น้อย

เว่ยเฟิงยื่นมือไปจับแขนขวาของนาง แล้วบิดสวนทิศทางเสียงดัง ‘กร๊อบ’ อย่างเฉียบขาดฉับไว!

“กรี๊ด!”

เซี่ยจือหนิงเจ็บปวดจนเบิกตาโพลง ร่างทั้งร่างชักเกร็งขดงอเป็นกุ้ง เสียงกรีดร้องถูกบีบเค้นอยู่ในลำคอจนผิดเพี้ยน หลงเหลือเพียงเสียงสูดลมหายใจฮือๆ รวยริน

เว่ยเฟิงถอยหลังออกมาก้าวหนึ่งด้วยสีหน้าเย็นชา หันไปสั่งสาวใช้ของตระกูลเซี่ยที่ยืนตัวแข็งทื่อด้วยความตกตะลึง

“แม่นางเซี่ยบาดเจ็บไม่น้อย พอเทียบฝั่งแล้วก็รีบพานางกลับจวนเสีย จำไว้ว่าต้องถ่ายทอดคำพูดของท่านอ๋องให้ถึงหูราชครูเซี่ยครบทุกถ้อยคำ อย่าให้ตกหล่นแม้แต่คำเดียว”

เสิ่นเจาเย่ยืนอยู่ด้านข้าง ม่านตาหดเกร็งลงเล็กน้อย

เขามิใช่คนที่ไม่เคยเห็นเลือดเนื้อ

ตรงกันข้าม บนสนามรบที่คมดาบกระบี่ตัดผ่าน มีชีวิตแขวนอยู่บนเส้นด้าย ความโหดร้ายทารุณรูปแบบใดเขาก็เคยพานพบมาทั้งสิ้น

แต่เยี่ยนเฉินไม่เหมือนกัน

ชายผู้นี้มิได้สังหารศัตรูบนสนามรบ หากแต่กำลังหักแขนบุตรสาวของราชครูแห่งราชสำนักต่อหน้าเขาอย่างไม่สะทกสะท้าน ท่ามกลางทัศนียภาพอันงดงามรื่นรมย์ในยุคบ้านเมืองสงบสุข

ถึงขั้นไม่แยแสที่จะหาข้ออ้างด้วยซ้ำ

ความบ้าคลั่งเหี้ยมเกรียมจนไม่เห็นหัวใครเช่นนี้ ทั่วทั้งแคว้นเฉียนคงมีเพียงเยี่ยนเฉินผู้เดียว

และสิ่งที่ทำให้หัวใจของเสิ่นเจาเย่บีบรัดแน่นยิ่งกว่า คือสาเหตุที่เยี่ยนเฉินกระทำเรื่องทั้งหมดนี้

มิใช่เพื่อการแก่งแย่งในราชสำนัก มิใช่เพื่อการห้ำหั่นทางอำนาจ

หากแต่ทำไปเพียงเพื่อซูหร่วน

บุรุษผู้หนึ่ง ยอมฉีกหน้าผู้คนอย่างเปิดเผยเพื่อสตรีคนหนึ่ง ไม่สนว่าจะสร้างความบาดหมางกับขุนนางคนสำคัญในราชสำนัก ไม่สนว่าจะทิ้งรอยด่างให้คนเอาไปนินทา และไม่สนสายตาของผู้ใดทั้งสิ้น

เรื่องนี้หมายความว่าอย่างไร เสิ่นเจาเย่รู้แจ้งแก่ใจดียิ่ง

เขาไม่มีแก่ใจจะไปสนใจสภาพอันน่าเวทนาของเซี่ยจือหนิงและความแตกตื่นของผู้คนบนดาดฟ้าเรืออีกต่อไป สายตาจับจ้องบานประตูห้องโดยสารที่ปิดสนิท แล้วสาวเท้าก้าวตามไปอย่างรวดเร็ว

ภายในห้องโดยสาร ไม้กฤษณาในกระถางกำยานป๋อซานมอดไหม้จนหมดสิ้น เหลือเพียงกลุ่มควันบางเบาลอยอ้อยอิ่ง

เยี่ยนเฉินวางร่างซูหร่วนลงบนตั่งเตี้ย

ทันทีที่สัมผัสฟูกรองรับ ร่างนางก็ขดตัวเข้าหากันโดยสัญชาตญาณ กระโปรงที่เปียกชุ่มแนบสนิทไปกับเนื้อตัว หนาวเหน็บจนสั่นสะท้านไม่หยุด ริมฝีปากเปลี่ยนเป็นสีม่วงคล้ำ

สภาพทั้งดูทุลักทุเลและน่าเวทนายิ่งนัก

เสิ่นเจาเย่เลิกม่านก้าวเข้ามาเห็นภาพนี้เข้าพอดี หัวใจพลันกระตุกวูบ รีบก้าวเข้าไปหาทันที

“หร่วนหร่วน เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง”

น้ำเสียงเขาร้อนรนหมายจะขยับเข้าไปใกล้ ทว่ากลับถูกเยี่ยนเฉินยืนขวางไว้ครึ่งก้าวอย่างแนบเนียน

ซูหร่วนที่ขดตัวอยู่ใต้เสื้อคลุมหนาหนักขยับตัวเล็กน้อย ช้อนตาขึ้นฝืนส่งยิ้มให้เขา

“ข้าไม่เป็นไร แค่หนาวไปหน่อย…”

พูดยังไม่ทันจบ นางก็กลั้นไม่อยู่ จามออกมาเสียงดัง “ฮัดเชิ่ว!”

ขณะที่เสิ่นเจาเย่กำลังจะเอ่ยปากต่อ สาวใช้สองนางก็ประคองถาดใส่เสื้อผ้าสะอาดกึ่งเดินกึ่งวิ่งเข้ามา

เยี่ยนเฉินยกมือขึ้น ส่งสัญญาณให้พวกนางเข้ามาด้านใน

"ปรนนิบัติคุณหนูรองซูเปลี่ยนเสื้อผ้า"

จากนั้นจึงเบนสายตากลับมาจับจ้องที่เสิ่นเจาเย่ "แม่ทัพเสิ่น เจ้าคิดจะอยู่ดูตรงนี้ด้วยหรือไร"

เสิ่นเจาเย่มองซูหร่วนที่ยังคงตัวสั่นเทา สลับกับเยี่ยนเฉินซึ่งยืนขวางหน้าด้วยท่าทีคุกคาม สุดท้ายจำต้องกล้ำกลืนความรู้สึกขมปร่าที่พลุกพล่านในอกลงไป

"หร่วนหร่วน เจ้าเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนเถิด"

ซูหร่วนพยักหน้าพลางขานรับเสียงแผ่ว

"อื้อ"

เสิ่นเจาเย่มองนางด้วยแววตาลึกซึ้งอีกครา ก่อนจะยอมหมุนตัวเดินออกจากห้องโดยสารไปพร้อมกับเยี่ยนเฉินในที่สุด

ภายในห้องโดยสาร ซูหร่วนได้รับการปรนนิบัติจากสาวใช้ ช่วยถอดชุดเปียกชุ่มออก เช็ดผมให้แห้งอย่างพิถีพิถัน แล้วผลัดเปลี่ยนชุดใหม่ทีละชั้น ทั้งเสื้อตัวใน ตัวกลาง ตลอดจนกระโปรงตัวนอกที่แห้งสนิท

ด้านเยี่ยนเฉินกับเสิ่นเจาเย่ต่างก็เปลี่ยนชุดเปียกในห้องข้างเคียงอย่างรวดเร็วเช่นกัน

เยี่ยนเฉินยังคงสวมชุดลำลองสีดำ ทว่าลวดลายต่างไปจากเดิมเล็กน้อย ส่วนเสิ่นเจาเย่เปลี่ยนมาสวมชุดผ้าต่วนสีขาวจันทร์ที่เตรียมไว้สำรองบนเรือ ซึ่งค่อนข้างหลวมไปสักหน่อย

บุรุษทั้งสองเดินตามกันออกมายืนรออยู่ที่หัวเรือ

ไกลออกไปมีเรือสำราญแล่นผ่านเป็นครั้งคราว เสียงดนตรีบรรเลงแว่วมาตามสายลม ยิ่งขับเน้นให้มุมที่พวกเขายืนอยู่เงียบสงัดเป็นพิเศษ

เสิ่นเจาเย่นิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเป็นฝ่ายเปิดปากขึ้นก่อน "เรื่องในวันนี้ ต้องขอบพระทัยท่านอ๋องที่ช่วยชีวิตหร่วนหร่วน"

เยี่ยนเฉินที่กำลังยืนพิงกราบเรือปรายตามองเขา ริมฝีปากยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย "คำขอบใจของแม่ทัพเสิ่นนี้ เอ่ยในฐานะอันใดหรือ"

นิ้วมือของเสิ่นเจาเย่งอเกร็งเข้าหากันเล็กน้อย

"หมิงจี้ฝากฝังให้ข้าดูแลหร่วนหร่วนด้วยตนเอง เป็นเพราะข้าสะเพร่าจึงทำให้นางต้องตกใจจนพลัดตกน้ำ ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลหรือน้ำใจ ย่อมสมควรที่ข้าจะต้องกล่าวขอบพระทัยท่านอ๋อง"

"หร่วนหร่วน…"

เยี่ยนเฉินแค่นยิ้มแผ่วเบา เกลือกกลิ้งคำสองคำนี้ไว้บนปลายลิ้น จากนั้นจึงช้อนสายตาขึ้นมองอีกฝ่าย

"เปิ่นหวางกับแม่ทัพเสิ่นแม้จะมิได้สนิทสนม ทว่าข่าวลือบางเรื่องในเมืองหลวง เปิ่นหวางก็ได้ยินมาบ้างสองสามประโยค"

"ผู้คนต่างเล่าลือกันว่า แม่ทัพเสิ่นปฏิบัติต่อคุณหนูรองตระกูลซูผู้นี้ มีแต่จะหลบเลี่ยงให้พ้น รังเกียจชังน้ำหน้าเข้ากระดูกดำ ไฉนเล่า คนที่เมื่อก่อนไม่แม้แต่จะชายตามอง บัดนี้กลับกระวีกระวาดรี่เข้ามา คอยปกป้อง คอยขอบคุณแทน…เช่นนี้เขาเรียกว่ากระไรกัน"