บทที่ 96 สายเกินไปแล้ว

แนวขากรรไกรของเสิ่นเจาเย่เกร็งแน่นขึ้นเล็กน้อย เขาไม่ได้หลบสายตาจับผิดของเยี่ยนเฉินแม้แต่น้อย แต่ตอบกลับอย่างเปิดเผย

"เมื่อก่อนเป็นข้าที่ตาถั่วใจบอด มองไม่เห็นไข่มุกเลอค่า หากจำต้องถามว่าเรื่องนี้เรียกว่าอะไร ข้าคิดว่านี่คง…"

เขาชะงักไปครู่หนึ่งเพื่อหาคำที่พอจะใกล้เคียง

"เรียกว่าผู้หลงผิดคิดกลับใจขอรับ"

"ไม่ใช่"

เยี่ยนเฉินส่งเสียงหัวเราะเยาะในลำคอ พลางส่ายหน้าช้าๆ

"เรียกว่าสายเกินไปต่างหาก"

"จะสายเกินไปหรือไม่…" เสิ่นเจาเย่สบสายตากลับอย่างไม่ยอมถอย "มิใช่ท่านอ๋องเป็นผู้กำหนด และก็มิใช่ข้าเป็นผู้กำหนด ต้องให้หร่วนหร่วนเป็นคนพูดเองถึงจะนับ"

ลมจากทะเลสาบพลันพัดแรงขึ้นเล็กน้อย พัดเอามู่ลี่ไม้ไผ่ที่แขวนอยู่นอกห้องโดยสารส่งเสียงกระทบกันดังพั่บๆ

ประกายดำขลับในดวงตาของเยี่ยนเฉินปั่นป่วน ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มบางเบา "ดูท่าแม่ทัพเสิ่นจะมั่นใจในตัวเองมากทีเดียว?"

"ท่านอ๋องเองก็คิดจะเอาชนะให้ได้มิใช่หรือขอรับ?"

เสิ่นเจาเย่ย้อนถามด้วยน้ำเสียงที่ไม่ยอมอ่อนข้อให้แม้แต่ก้าวเดียว

หัวเรือเงียบสงบลงชั่วขณะ

เยี่ยนเฉินพลันหัวเราะเบาๆ ออกมา เป็นฝ่ายละสายตาไปก่อนแล้วหันหน้ามองผืนน้ำ ไม่เอ่ยคำใดอีก

เสิ่นเจาเย่ก็นิ่งเงียบไปเช่นกัน สายตาทอดมองไปยังเรือภาพวาดลำนั้นที่จมลงไปเกินครึ่งแล้ว และเหลือบมองประตูห้องโดยสารที่ปิดสนิทอยู่ด้านหลังเป็นระยะ ไม่รู้ว่ากำลังคิดสิ่งใดอยู่

เรือภาพวาดค่อยๆ เคลื่อนเทียบเข้าหาฝั่ง

เซี่ยจือหนิงที่รวยรินเจียนตายถูกบ่าวหญิงสองคนใช้เปลผ้าหามขึ้นรถม้า แล้วจากไปด้วยความลนลาน

ซูหมิงจี้และหลีจื่อเห็นเรือภาพวาดของบ้านตนเองที่จมไปครึ่งลำจากที่ท่าเรือนานแล้ว และยังเห็นเสิ่นเจาเย่ยืนเคียงข้างเยี่ยนเฉินอยู่ที่หัวเรือลำข้างๆ อีกด้วย

พอเรือเทียบท่า ซูหมิงจี้ก็ไม่สนใจมารยาทใดๆ จูงหลีจื่อวิ่งพรวดพราดขึ้นไปบนดาดฟ้าเรือลำใหญ่ทันที

"กระหม่อมซูหมิงจี้ ถวายบังคมท่านอ๋องพ่ะย่ะค่ะ"

เขารีบทำความเคารพเยี่ยนเฉินอย่างลวกๆ จากนั้นจึงหันไปหาเสิ่นเจาเย่ด้วยความร้อนรน ชี้ไปยังเรือภาพวาดที่กำลังจมอยู่ไกลๆ

"เจาเย่ นี่มันเกิดอะไรขึ้น? ทำไมเรือถึงจมได้ล่ะ? แล้วหร่วนหร่วนล่ะ? หร่วนหร่วนไปไหนแล้ว?"

"ข้าอยู่นี่เจ้าค่ะ"

เสียงอู้อี้ในลำคอดังมาจากด้านหลังของพวกเขา

คนทั้งหลายหันกลับไปมองพร้อมกัน

เห็นเพียงม่านประตูห้องโดยสารถูกสาวใช้เลิกเปิดออกสองข้าง ซูหร่วนก้มหน้าเดินก้าวออกมา

นางเปลี่ยนมาสวมชุดกระโปรงสีดอกยวี่หลาน ผมเผ้าก็เกล้าขึ้นใหม่เรียบร้อยแล้ว ทว่าปลายผมยังคงมีหยดน้ำเปียกชื้นหยดลงมา ซึมเป็นรอยน้ำสีเข้มดวงเล็กๆ บนเสื้อคลุม

ใบหน้าดวงน้อยซีดขาวจนแทบโปร่งแสง มีเพียงปลายจมูกที่หนาวจนแดงก่ำ ดูแล้วน่าสงสารจับใจ

"คุณหนู!"

หลีจื่อพุ่งเข้าไปเป็นคนแรก นางดึงตัวซูหร่วนสำรวจหัวจรดเท้าไปรอบหนึ่ง ขอบตาก็แดงเรื่อขึ้นมาทันที

"เหตุใดท่านถึงเป็นแบบนี้เจ้าคะ? ตกน้ำหรือเจ้าคะ? บาดเจ็บตรงไหนหรือไม่? เป็นอะไรมากหรือเปล่าเจ้าคะ?"

ซูหมิงจี้ก้าวพรวดเดียวมาถึงตรงหน้า ยื่นมือไปอังหน้าผากของนาง คิ้วขมวดมุ่นเข้าหากันแน่นด้วยความกังวล

"ตกน้ำจริงหรือ? ตัวเย็นเฉียบขนาดนี้เชียว?"

"ฮัดเชิ่ย!"

ซูหร่วนจามออกมาเสียงดังลั่นก่อนหนึ่งที แล้วถูจมูกที่คันยิบๆ ก่อนจะพยักหน้าตอบด้วยเสียงขึ้นจมูก

"อืม… หนาวมากเลยเจ้าค่ะ"

ซูหมิงจี้ยิ่งร้อนใจจนไฟลนก้น "น้ำในทะเลสาบเย็นเยียบ ร่างกายเจ้าจะไปทนไหวได้อย่างไร? ไม่ได้การ! ต้องรีบกลับไปตามหมอมาตรวจดู เดี๋ยวจะล้มป่วยเอาได้"

ซูหร่วนพยักหน้ารับอย่างว่าง่าย อดไม่ได้ที่จะตัวสั่นงันงกแล้วซุกหน้าลงกับเสื้อคลุม

ซูหมิงจี้ไม่พูดพร่ำทำเพลง ก้มตัวลงช้อนร่างนางขึ้นมาอุ้มไว้ในอ้อมแขนอย่างมั่นคง

"พี่อุ้มเจ้าเอง จะได้เดินเร็วขึ้น"

ซูหร่วนไม่ได้ขัดขืน ซบหน้าลงกับซอกคอเขาอย่างว่าง่าย พลางส่งเสียง "อืม" เบาๆ ในลำคอ

ซูหมิงจี้อุ้มคนเตรียมจะเดินออกไป แต่พลันนึกขึ้นได้ว่าข้างๆ ยังมีพระพุทธรูปองค์ใหญ่ยืนอยู่ เท้าจึงชะงักลง

"ทูลท่านอ๋อง น้องสาวของกระหม่อมตกน้ำจนจับไข้ กระหม่อมขอพานางกลับจวนไปตามหมอมารักษา จึงขอทูลลาไปก่อนพ่ะย่ะค่ะ"

สายตาของเยี่ยนเฉินจับจ้องอยู่ที่เสี้ยวหน้าซีดขาวในอ้อมแขนของเขา ก่อนจะส่งเสียง "อืม" ในลำคอเรียบๆ

"ไปเถอะ"

ซูหมิงจี้ส่งสายตาให้เสิ่นเจาเย่อีกครั้ง จากนั้นจึงรีบอุ้มซูหร่วนก้าวลงจากเรืออย่างรวดเร็ว มุ่งหน้าไปยังรถม้าของตระกูลตน หลีจื่อเองก็วิ่งกระหืดกระหอบตามไปติดๆ

เสิ่นเจาเย่ประสานมือคารวะเยี่ยนเฉินเช่นกัน

"ทูลท่านอ๋อง กระหม่อมขอทูลลาพ่ะย่ะค่ะ"

พูดจบก็หมุนตัวสาวเท้าตามพวกซูหมิงจี้ไปติดๆ แล้วขึ้นรถม้าของตระกูลซูตามไปด้วย

บริเวณท่าเรือค่อยๆ กลับคืนสู่ความเงียบสงบ

เยี่ยนเฉินไพล่มือมองรถม้าคันนั้นลับสายตาไปอย่างรวดเร็ว จึงค่อยดึงสายตากลับมา

เขาหันไปมองเว่ยเฟิงแล้วเอ่ยถามขึ้นมาว่า "เสิ่นเจาเย่กับซูหมิงจี้ สนิทสนมกันมากรึ?"

เว่ยเฟิงรีบตอบทันที "คุณชายซูกับแม่ทัพเสิ่นอายุไล่เลี่ยกัน ในอดีตเคยไปฝึกฝนที่ค่ายทหารแถบชานเมืองหลวงด้วยกันช่วงหนึ่ง ได้ยินว่าถูกคอกันมากขอรับ"

เยี่ยนเฉินนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง นิ้วมือเคาะลงบนกราบเรือเบาๆ "ไปสืบดูว่าปกติแล้วซูหมิงจี้ชอบอะไร ม้าพันธุ์ดี? ของโบราณ? หรือว่าเป็นอย่างอื่น"

เว่ยเฟิงชะงักไป เงยหน้าขึ้นมองตามสัญชาตญาณ

"ขอรับ?"

เยี่ยนเฉินไม่ได้พูดซ้ำ เพียงเบือนหน้ามาปรายสายตาเย็นชาใส่เขาแวบหนึ่ง

เว่ยเฟิงรู้สึกเย็นวาบที่แผ่นหลัง รีบก้มหน้าลงทันที

"ขอรับ ผู้น้อยเข้าใจแล้ว!"

"แล้วก็…" เยี่ยนเฉินหันสายตากลับไปมองทางที่รถม้าเพิ่งหายลับไป พลางกำชับเพิ่มอีกประโยค "หาคนไปจับตาดูเสิ่นเจาเย่ให้ดี ไปพบใคร พูดคุยอะไร ไม่ว่าจะเรื่องเล็กเรื่องใหญ่ เปิ่นหวางต้องรู้ทั้งหมด"

"ขอรับ"

เขาประสานมือรับคำสั่ง แล้วหมุนตัวไปจัดการทันที

เยี่ยนเฉินยืนอยู่บนหัวเรือเพียงลำพัง ลมจากทะเลสาบพัดเส้นผมดำขลับที่ยังแห้งไม่สนิทให้พลิ้วไหวแล้วทิ้งตัวลงมา

เขามองไปยังท่าเรือที่ไร้ผู้คนตรงหน้า แววตาปรากฏรอยเยียบเย็นสายหนึ่ง

"เสิ่นเจาเย่…"

เขาพึมพำชื่อนี้ออกมาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา สายตาราวกับดาบที่ยังไม่ได้ถอดจากฝัก คมดาบเริ่มเผยประกายเย็นเยียบออกมาลางๆ

ผู้หลงผิดคิดกลับใจงั้นรึ?

สายไปแล้ว

ตำแหน่งข้างกายนาง ในเมื่อเมื่อก่อนเจ้าไม่ต้องการ…

ยามนี้ ก็ไม่มีวันเวียนมาถึงตาเจ้าอีกต่อไปแล้ว

…

เมื่อรถม้าควบตะบึงกลับมาถึงหน้าประตูจวนตระกูลซู ซูหร่วนก็พิงร่างหลีจื่อสะลึมสะลือด้วยพิษไข้เสียแล้ว

แรกเริ่มแค่นึกหนาว แม้จะห่อตัวด้วยเสื้อคลุมก็ยังสั่นไม่หยุด ภายหลังตามข้อกระดูกเริ่มปวดเมื่อยไปหมด ศีรษะหนักอึ้งราวกับถูกถ่วงด้วยตะกั่ว

"คุณหนูเจ้าคะ?"

หลีจื่อแตะหน้าผากของนาง พบว่าร้อนลวกมือ

พอมองดูสีหน้านาง จากที่ซีดขาวก็ค่อยๆ กลายเป็นสีแดงก่ำผิดปกติ ลมหายใจทั้งร้อนทั้งถี่กระชั้น

"คุณหนูตื่นเถอะเจ้าค่ะ ถึงแล้ว…"

"อืม"

ซูหร่วนฝืนเปิดเปลือกตาขึ้นมา ภาพตรงหน้าพร่าเลือนไปหมด จึงต้องปิดตาลงอย่างหมดเรี่ยวแรงอีกครั้ง

พอรถม้าจอดสนิท เสิ่นเจาเย่ก็กระโดดลงจากรถเป็นคนแรก ก่อนจะหันกลับไปเลิกม่านรถม้าขึ้น

ซูหร่วนถูกหลีจื่อพยุงลงจากรถอย่างทุลักทุเล พอพ้นตัวรถออกมาได้ครึ่งหนึ่งก็ซวนเซ

"ระวัง!"

เสิ่นเจาเย่ก้าวเข้าไปตามสัญชาตญาณ ยื่นมือออกไปหมายจะรับร่างนางมาจากอ้อมอกของหลีจื่อเพื่ออุ้มลงมาเอง

"เจาเย่!"

เสียงของซูหมิงจี้ดังขึ้นมาทันเวลา มือข้างหนึ่งกดลงบนแขนที่เสิ่นเจาเย่ยื่นออกไป

การเคลื่อนไหวของเสิ่นเจาเย่ชะงักงัน เขาเงยหน้าขึ้นมองอีกฝ่าย

ซูหมิงจี้ส่ายหน้าให้เขาแทบสังเกตไม่เห็น สายตากวาดมองบ่าวไพร่ที่เดินขวักไขว่อยู่ประปรายทั้งในและนอกประตูด้านข้าง พลางกดเสียงต่ำ "คนมองอยู่เยอะ ไม่เหมาะ"

มัดกล้ามแขนของเสิ่นเจาเย่เกร็งแน่นขึ้นมาชั่วครู่ สายตากลับไปหยุดอยู่ที่หัวคิ้วที่ขมวดมุ่นอย่างทรมานของซูหร่วน ลูกกระเดือกขยับขึ้นลง สุดท้ายก็ค่อยๆ ชักมือกลับมา

"…เป็นข้าที่ลืมตัวไป"

เขาถอยหลังไปครึ่งก้าว หลีกทางให้ซูหมิงจี้

ซูหมิงจี้ยื่นมือไปตบไหล่เขา แล้วรับตัวซูหร่วนมาจากมือของหลีจื่อ ช้อนตัวอุ้มออกมา

ซูหร่วนซุกหน้าเข้าหาซอกคอเขาโดยไม่รู้ตัว พลางส่งเสียงครางแผ่วเบาราวกับลูกแมว

"พี่…"

นางสับสนเพราะพิษไข้ จึงร้องเรียกเสียงอู้อี้

"อืม พี่อยู่นี่แล้ว"

ซูหมิงจี้ขานรับ กระชับอ้อมกอดแน่นขึ้น แล้วรีบสาวเท้าก้าวเข้าจวนไป พลางเอ่ยสั่งหลีจื่อที่เดินตามมาข้างๆ อย่างร้อนรน "รีบไปตามหมอมา! จำไว้ว่าให้พาแอบเข้ามาทางประตูด้านข้าง อย่าให้กระโตกกระตากจนคนรู้เยอะ"

หลีจื่อรีบพยักหน้ารับ

"เจ้าค่ะ บ่าวจะไปเดี๋ยวนี้!"

นางดึงกระโปรงขึ้นแล้วซอยเท้าวิ่งกึ่งเดินไปยังทางเดินเส้นเล็กอีกสายที่มุ่งสู่ประตูด้านข้าง

ซูหมิงจี้อุ้มซูหร่วนโดยจงใจเดินเลี่ยงทิศทางของเรือนหลัก ตรงดิ่งไปยังเรือนฮวาเฉาของนางทันที

เขารู้ดีแก่ใจ น้องสาวเพิ่งจะพ้นโทษกักบริเวณมาหมาดๆ หากเรื่องที่นางตกน้ำจนจับไข้ล่วงรู้ไปถึงหูมารดา เกรงว่าจะไม่ได้จบลงแค่การกักบริเวณสามวันเป็นแน่

เสิ่นเจาเย่ยืนนิ่งอยู่ที่เดิม มองส่งแผ่นหลังนั้นจนหายลับเข้าไปในประตู จึงค่อยๆ หมุนตัวก้าวขึ้นรถม้า

ม่านรถทิ้งตัวลงมา

เขาเอนกายพิงผนังรถ หลับตาลง

อุณหภูมิที่ปลายนิ้วเพิ่งสัมผัสโดนมือของนางเมื่อครู่คล้ายยังคงหลงเหลืออยู่ ร้อนรุ่มจนทำให้หัวใจของเขาบีบรัดตัวแน่นขึ้นมาเป็นระลอก