บทที่ 97 เจ้ารังเกียจข้าหรือ

ภายในเรือนฮวาเฉา

ท่านหมอชราเพิ่งจะตรวจชีพจรให้ซูหร่วนเสร็จสิ้น

"คุณหนูรองถูกไอเย็นแทรกซึมเข้าสู่ร่างกาย ทั้งยังตกใจกลัวอย่างหนัก จึงทำให้มีไข้สูงขอรับ ผู้เฒ่าจะเทียบยาขับไอเย็นให้ ดื่มเพื่อลดไข้ลงก่อน จากนั้นก็ไม่มีอันตรายใดแล้ว"

ซูหมิงจี้ถึงได้ลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก

ทว่าเรื่องที่ซูหร่วนตกน้ำ ท้ายที่สุดก็ไม่อาจปิดบังได้มิด

ทันทีที่ซูฉิ่งเลิกการประชุมเช้ากลับมาถึงจวน ก็ได้ยินหญิงชราเฝ้าประตูรายงานด้วยท่าทางตัวสั่นงันงก บอกว่าคุณหนูรองไปล่องเรือแล้วพลัดตกน้ำ พอคุณชายใหญ่พากลับมา ตัวก็ร้อนรุ่มจนหมดสติไปแล้ว

เมื่อซูฉิ่งได้ยิน สีหน้าก็พลันเปลี่ยนไปทันที หมวกขุนนางยังไม่ทันได้ถอด เขาก็หมุนตัวสาวเท้ายาวๆ มุ่งตรงไปยังเรือนหลัง

ครั้นเพิ่งก้าวเข้าสู่ประตูชั้นใน ก็ประจวบเหมาะพบกับชิวหว่านโหรวที่กำลังสาวเท้าเร็วรี่ไปยังเรือนฮวาเฉาด้วยสีหน้ากระวนกระวายใจ

"หว่านโหรว หร่วนหร่วนเป็นอย่างไรบ้าง"

"ข้าเองก็เพิ่งได้รับข่าว กำลังจะรีบไปดูเดี๋ยวนี้เจ้าค่ะ" ชิวหว่านโหรวทั้งร้อนใจทั้งโมโห "เจ้าตัวแสบไม่รักดีคนนี้ ข้าบอกแล้วว่าอย่าปล่อยให้ออกไปข้างนอกง่ายๆ!"

เมื่อสองสามีภรรยาเร่งรุดมาถึงเรือนฮวาเฉา ท่านหมอด้านในเพิ่งจะเขียนเทียบยาเสร็จพอดี หลีจื่อกำลังเตรียมจะออกไปจัดเทียบยา

เมื่อเห็นนายท่านกับฮูหยินเดินเข้ามา ทุกคนจึงรีบทำความเคารพ

ชิวหว่านโหรวเหลือบเห็นใบหน้าแดงก่ำจากพิษไข้ของบุตรสาวที่นอนอยู่บนเตียง โทสะที่มีอยู่แต่เดิมก็ถูกความห่วงใยกดทับลงไปเกินครึ่ง นางรีบสาวเท้าเข้าไปข้างเตียง ยื่นมือแตะหน้าผากของซูหร่วน ทว่าความร้อนจัดทำให้ปลายนิ้วของนางต้องหดกลับมา

"ท่านหมอ อาการของลูกสาวข้าเป็นอย่างไรบ้าง"

ท่านหมอจึงบอกผลการวินิจฉัยใหม่อีกรอบ

พอชิวหว่านโหรวฟังจบ ในที่สุดก็โล่งอก "ลำบากท่านหมอแล้ว แม่นมจาง เจ้าตามไปจัดเทียบยาด้วยตัวเองเถิด"

"เจ้าค่ะ ฮูหยิน"

แม่นมจางรับคำสั่งแล้วรีบตามท่านหมอออกไปทันที

ซูฉิ่งเดินมาข้างเตียงเช่นกัน เขาก้มมองบุตรสาวที่นอนสลบไสลไม่รู้เรื่องรู้ราวด้วยความปวดใจ คิ้วขมวดมุ่นเข้าหากัน อดไม่ได้ที่จะหันไปถลึงตาใส่ซูหมิงจี้ที่ยืนอยู่ตรงประตู

"เจ้าดูแลน้องสาวประสาอะไร ไปล่องเรือเล่นดีๆ ก็ปล่อยให้น้องตกน้ำได้รึ"

ซูหมิงจี้รู้ตัวว่าเป็นความผิดของตน จึงก้มหน้าไม่กล้าโต้แย้ง "เป็นความผิดของลูกเองขอรับ ที่ดูแลน้องสาวได้ไม่ดี"

"พอเถอะ ตอนนี้จะดุด่าเขาไปมีประโยชน์อันใด"

ชิวหว่านโหรวเริ่มตั้งสติได้ โทสะเพราะขัดใจที่บุตรสาวไม่ได้ดั่งใจก็พวยพุ่งขึ้นมาอีกครา

"ข้าบอกแล้วว่าไม่ควรให้นางออกไป ข้างนอกมีแต่เรื่องให้ก่อไม่เว้นแต่ละวัน คอยดูเถิด พอพรุ่งนี้หายดีแล้ว ข้าจะให้นางคัดบัญญัติสตรีสักร้อยแปดสิบรอบ จะได้รู้จักสำรวมตนเสียบ้าง!"

"หว่านโหรว เจ้าพูดให้น้อยลงหน่อยเถอะ…" ซูฉิ่งกุมมือซูหร่วนไว้ ได้ยินเข้าก็ขมวดคิ้ว "ลูกยังหมดสติอยู่เลย ตอนนี้จะพูดเรื่องพวกนี้ไปมีประโยชน์อันใด"

ชิวหว่านโหรวเหลือบมองสภาพน่าเวทนาของบุตรสาว ท้ายที่สุดก็กลืนถ้อยคำตัดพ้อที่หนักหนากว่านั้นลงคอไป หันไปสั่งสาวใช้ให้เตรียมน้ำอุ่นและผ้ามาเช็ดตัวให้นาง

ความจริงแล้ว ซูหร่วนไม่ได้หมดสติไปโดยสิ้นเชิง

นางเพียงแต่ตัวร้อนจนปวดร้าวไปถึงกระดูกกระเดี้ยว หัวสมองเหมือนมีก้อนสำลีเปียกๆ ยัดเอาไว้ ทั้งหนักอึ้งทั้งมึนงง ทว่าเสียงพูดคุยจากภายนอกกลับยังคงแว่วเข้าหูมาอย่างเลือนราง

พอได้ยินว่าท่านแม่จะลงโทษให้คัด 《บัญญัติสตรี》 อีกแล้ว ในใจก็ร่ำร้องโอดครวญ แล้วจะกล้าลืมตาขึ้นมาได้อย่างไรกัน

ยังไงซะตื่นขึ้นมาก็ต้องโดนด่าอยู่ดี แถมยังต้องถูกคาดคั้นถามเรื่องราวตอนตกน้ำอีก เผลอๆ จะต้องพาดพิงไปถึงเสิ่นเจาเย่กับเยี่ยนเฉิน… แค่คิดก็ปวดหัวจะระเบิดแล้ว

เฮ้อ ช่างเถอะ แกล้งสลบต่อไปดีกว่า

ศีรษะเริ่มหนักอึ้งขึ้นเรื่อยๆ เสียงพูดคุยจากภายนอกค่อยๆ แผ่วจางลง กลายเป็นเสียงพึมพำอื้ออึงอยู่ไกลๆ

คราวนี้ นางผล็อยหลับสนิทไปจริงๆ

ทว่าการนอนหลับกลับไม่สงบสุขเอาเสียเลย ในความฝัน เดี๋ยวก็เป็นสายน้ำเย็นเฉียบในสระที่ทะลักท่วมปากและจมูก เดี๋ยวก็เป็นดวงตาคู่นั้นของเยี่ยนเฉินที่ลุกโชนอยู่ใต้น้ำ และเดี๋ยวก็เป็นเสิ่นเจาเย่ที่ถือกิ่งดอกท้อ ยืนมองนางอยู่ไกลๆ…

ระหว่างที่หลับใหล คิ้วยังคงขมวดมุ่นเข้าหากันแน่น

ตอนที่ซูหร่วนตื่นขึ้นมา ท้องฟ้านอกหน้าต่างก็จวนจะมืดสนิทแล้ว เหลือเพียงแสงสีส้มสลัวริบหรี่ตรงเส้นขอบฟ้าที่กำลังจะลับลา

ลำคอของนางแห้งผากราวกับมีควันพวยพุ่ง ริมฝีปากแห้งแตกติดกันจนทำได้เพียงส่งเสียงแผ่วเบาเล็ดลอดออกมาทางไรฟัน

"น้ำ…"

ข้างเตียงพลันมีความเคลื่อนไหวทันที

ลำแขนข้างหนึ่งสอดผ่านใต้ลำคอของนาง ประคองท้ายทอยไว้อย่างระมัดระวัง แล้วพยุงร่างนางขึ้นมากอดไว้

จากนั้น จอกกระเบื้องสีเขียวชอุ่มก็แตะเข้ากับริมฝีปากที่แห้งผาก น้ำอุ่นค่อยๆ รินไหลลงมาตามขอบจอกอย่างช้าๆ

"ค่อยๆ ดื่มนะ"

ซูหร่วนยังคงสะลึมสะลือ ไม่ทันได้ดูว่าเป็นใคร จึงอาศัยมือข้างนั้นจิบน้ำทีละน้อยไปหลายอึก ลำคอที่แสบร้อนดั่งไฟลวกถึงค่อยรู้สึกสบายขึ้นบ้าง

นางปรือตาขึ้นอย่างงัวเงีย

ภาพที่ปรากฏแก่สายตาคือสาบเสื้อสีขาวจันทรา มองสูงขึ้นไปอีกนิดคือแนวกรามคมชัดได้รูป

และเมื่อมองสูงขึ้นไปอีก…

เสิ่นเจาเย่?

ซูหร่วนชะงักไปครู่หนึ่ง สติสัมปชัญญะแจ่มชัดขึ้นมาทันตา "ท่านมาได้ยัง…"

สายตาของเสิ่นเจาเย่เลื่อนจากหางตาที่แดงระเรื่อลงมายังริมฝีปากแห้งแตกของนาง น้ำเสียงของเขาอ่อนโยนลงอย่างยิ่ง

"ยังจะดื่มอีกหรือไม่"

ซูหร่วนส่ายหน้า เพิ่งจะตระหนักได้ว่าตัวเองยังคงพิงอยู่ในอ้อมอกของเขา จึงขยับตัวออกอย่างกระอักกระอ่วนทันที

เสิ่นเจาเย่ไม่ได้เหนี่ยวรั้งไว้ เพียงวางจอกชาไว้ด้านข้าง แล้วเอื้อมมือดึงหมอนจากด้านหลังของนางขึ้นมาวางพิงหัวเตียง พลางพยุงให้นางค่อยๆ เอนหลังลงไป

"รู้สึกอย่างไรบ้าง"

เขายื่นมือไปแตะหน้าผากนาง เมื่อแน่ใจว่าไข้ลดลงแล้ว ความกังวลที่ตึงเครียดอยู่ในแววตาจึงค่อยคลายลงบ้าง

"ในที่สุดไข้ก็ลดเสียที"

ตอนที่ชักมือกลับ ปลายนิ้วของเขาลูบผ่านขมับของนางไปอย่างแผ่วเบา "ยังทรมานอยู่หรือไม่ ปวดหัวไหม"

"ข้าไม่เป็นไรแล้วเจ้าค่ะ"

ซูหร่วนส่ายหน้า แม้เสียงจะยังแหบแห้ง แต่ก็ดีขึ้นกว่าตอนที่เพิ่งตื่นมากแล้ว

"ท่านมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไรเจ้าคะ"

เสิ่นเจาเย่นิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ใบหูเริ่มซับสีเลือดจางๆ

"เดิมทีข้า… กลับไปแล้ว แต่พอเดินไปได้ครึ่งทางก็ยังวางใจไม่ลง จึงวกกลับมาอีก"

"ข้า…" ซูหร่วนหลุบตาลง มือขยำมุมผ้าห่มพลางถูไปมา "ข้าไม่เป็นไรจริงๆ เจ้าค่ะ"

เสิ่นเจาเย่ส่งเสียง "อืม" ในลำคอ ไม่ได้เอ่ยสิ่งใดต่อ

สายตาจับจ้องอยู่ที่เสี้ยวหน้าอันก้มต่ำของนาง มองดูปลายจมูกที่แดงเรื่อเพราะพิษไข้ มองดูริมฝีปากที่แม้ไม่ได้แต้มชาด ทว่ากลับแดงระเรื่อดูอ่อนนุ่มราวผลแอปเปิล

ลูกกระเดือกของเขาขยับขึ้นลง

"หร่วนหร่วน…"

นิ้วมือของเขากำแน่นแล้วคลายออกบนหัวเข่า คลายแล้วก็กำใหม่ วนเวียนอยู่เช่นนั้นหลายหน ในที่สุดก็อดใจไม่ไหว ยื่นมือไปทาบทับลงบนหลังมือที่กำลังขยำมุมผ้าห่มของนาง

ปลายนิ้วของซูหร่วนสั่นสะท้าน ผงะจะชักมือกลับตามสัญชาตญาณ

ทว่าเสิ่นเจาเย่ไม่ยอมปล่อย

เขากลับยิ่งกุมไว้แน่นขึ้น โอบกระชับมือเล็กๆ อันเย็นเฉียบของนางไว้ในอุ้งมือทั้งหมด แล้วเอ่ยเรียกอีกครั้ง

"หร่วนหร่วน"

การกระทำของซูหร่วนชะงักงัน นางเงยหน้าขึ้นมองเขา

ริมฝีปากของเสิ่นเจาเย่ขยับพะงาบ ในใจมีคำถามมากมายที่อยากจะถามนางให้กระจ่างแจ้งเสียคราวเดียว

อย่างเช่น เจ้ากับเยี่ยนเฉินมีความสัมพันธ์อันใดกันแน่

อย่างเช่น เจ้ายังชอบข้าอยู่หรือไม่

…

ทว่าทุกคำถามกลับจุกแน่นอยู่ที่ลำคอ แล้วถูกเขากลืนกลับลงไปอย่างยากลำบาก

เขาอยากรู้คำตอบ แต่ก็กลัวว่าคำตอบเหล่านั้นจะไม่ใช่สิ่งที่ตนอยากได้ยิน กลัวว่าหากถามออกไปแล้ว แม้แต่ความใกล้ชิดอย่างระมัดระวังเช่นในตอนนี้ ก็อาจจะรักษาไว้ไม่ได้อีก

หลังจากลังเลซ้ำแล้วซ้ำเล่า เขาก็เลือกคำถามที่ไร้พิษสงที่สุดจากบรรดาคำถามที่แหลมคมและอันตรายเหล่านั้นออกมา

"เจ้า… รังเกียจข้าหรือไม่"

ซูหร่วนชะงักไปอย่างเห็นได้ชัด

เมื่อเห็นว่านางไม่ได้ตอบในทันที เส้นประสาทในใจของเสิ่นเจาเย่ก็ตึงเปรี๊ยะจนถึงขีดสุด

เขาถึงกับเริ่มนึกเสียใจอยู่ลึกๆ

ไม่ควรถามเช่นนี้เลย

ถ้าหากนางตอบว่ารังเกียจจะทำอย่างไรเล่า เพราะเมื่อก่อนตนเองทำตัวร้ายกาจและเลวทรามกับนางไว้มากจริงๆ

เขาควรถามว่านางมีคนที่ชอบหรือยังต่างหาก

หากไม่มีก็ดีที่สุด

แต่ถ้านางบอกว่า "มี" ต่อให้เป็นใคร เขาก็ยังแกล้งหลับตาข้างหนึ่งแล้วเหมาเอาเองว่าเป็นตัวเองได้

อย่างไรก็ดีกว่าคำถามนี้เป็นไหนๆ…