บทที่ 98 ทั้งหมดเป็นเพราะเยี่ยนเฉินไอ้สารเลวนั่นแท้ๆ

ในใจเขากำลังต่อสู้อย่างหนัก ลังเลว่าจะพูดอะไรเพื่อแก้เก้อดี ทว่าซูหร่วนกลับกะพริบตาปริบๆ แล้วเอ่ยปากด้วยสีหน้างุนงง

"ข้าจะเกลียดท่านทำไมกันเจ้าคะ"

เสิ่นเจาเย่ชะงักไป หินก้อนใหญ่ในอกพลันร่วงลงพื้นดังกึก เขาลอบถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก

"เช่นนั้นก็ดีแล้ว"

จู่ๆ เขาก็ขยับเข้าไปใกล้เธออีกนิด

แสงเทียนทอดเงาของเขาไปทาบทับลงบนม่านเตียงด้านหลังซูหร่วน จนแทบจะโอบคลุมร่างของเธอไว้ทั้งหมด

"เช่นนั้น…"

ลูกกระเดือกของเขาขยับขึ้นลงอีกครั้ง

อารมณ์ชั่ววูบอยากจะซักไซ้ต่อว่า 'เช่นนั้นเจ้ายังชอบข้าอยู่หรือไม่' ทว่าพอคำพูดมาถึงริมฝีปาก กลับถูกสติรั้งไว้ได้อย่างเด็ดขาด

ไม่ได้ ถามไม่ได้เด็ดขาด

เขากลัวว่าหากตนเองได้คืบจะเอาศอก จะพลอยทำให้ความรู้สึก 'ไม่เกลียด' เพียงน้อยนิดในตอนนี้มลายหายไปด้วย

หากไม่เกลียดล่ะก็…

เสิ่นเจาเย่แอบคิดในใจเงียบๆ

หากไม่เกลียด ก็แสดงว่ายังมีความชอบอยู่บ้างใช่หรือไม่? หากมีใจชอบอยู่บ้าง วันหน้าก็อาจจะชอบมากๆ และรักมากๆ ได้ใช่หรือไม่?

ต้องเป็นเช่นนั้นแน่

เขาระบายยิ้มออกมา แววตาเป็นประกายสว่างวาบ

ซูหร่วนกลับยิ่งรู้สึกประหลาดใจ เอียงคอถามอย่างลังเล "เป็นอะไรไปหรือเจ้าคะ? ท่านยิ้มอะไร?"

"ไม่มีอะไร"

เสิ่นเจาเย่ส่ายหน้า มือที่กุมมือเธอไว้กระชับแน่นขึ้นอีกนิด น้ำเสียงยังเจือแววยิ้มที่ยังไม่จางหาย

"แค่… ดีใจน่ะ"

ซูหร่วนก้มลงมองมือของคนทั้งสองที่กุมประสานกันอยู่

ฝ่ามือของเขาใหญ่มาก โอบกุมมือของนางไว้จนมิด อุ้งมือตรงง่ามนิ้วหัวแม่มือแนบชิดกับหลังมือนางพลางลูบเบาๆ ปลายนิ้วที่หยาบกร้านเล็กน้อยสะกิดโดนจนรู้สึกจั๊กจี้

ท่าทางเช่นนี้ มันชวนให้คิดลึกเกินไปแล้ว

ปลายนิ้วของนางขยับเล็กน้อย คิดจะชักมือกลับมาอีกครา

ทว่าพอขยับ ในหัวพลันมีเสียง 'ปิ๊ง' ดังขึ้น ราวกับมีประกายความคิดสว่างวาบ

ไม่ถูกต้อง

ซูหร่วนพลิกมือกลับไปจับมือเขาไว้ หงายฝ่ามือนั้นออกแล้วดึงเข้าไปใกล้แสงเทียนเพื่อเพ่งดูอย่างละเอียด

ตั้งแต่เนินง่ามนิ้วหัวแม่มือไปจนถึงโคนฝ่ามือของเขา ล้วนปกคลุมไปด้วยรอยด้านหนาชั้นหนึ่ง ทั้งยังมีสีเข้มกว่าผิวบริเวณรอบๆ เล็กน้อย

ปลายนิ้วของซูหร่วนแตะลงไป แล้วค่อยๆ ลูบไล้ไปตามแนวรอยด้านนั้นทีละนิด

จากง่ามนิ้วหัวแม่มือไปสู่กลางฝ่ามือ จากกลางฝ่ามือไปจนถึงโคนนิ้ว

"…"

ลูกกระเดือกของเสิ่นเจาเย่กลิ้งขยับอย่างหนักหน่วง

นางก้มหน้าลงจนปลายจมูกแทบจะฝังลงบนฝ่ามือของเขา ปอยผมไม่กี่เส้นหลุดรุ่ยลงมาจากข้างใบหู เคลียผ่านผิวข้อมือของเขาพร้อมกับลมหายใจอุ่นละมุน

มันปลุกเร้าจนแผ่นหลังของเขาเกร็งแน่น

มือข้างที่ถูกนางจับไว้เผลอบีบกระชับขึ้นโดยไม่รู้ตัว มืออีกข้างยกขึ้นหมายจะโอบไหล่นาง อยากจะดึงนางเข้าสู่อ้อมอก อยากจะ…

"รอยด้านบนมือท่านนี้" จู่ๆ ซูหร่วนก็เงยหน้าขึ้น สบตาเขาอย่างจริงจัง "ได้มาจากไหนกันเจ้าคะ?"

การกระทำของเสิ่นเจาเย่ชะงักกึก

"รอยด้านหรือ?"

ซูหร่วนขานรับ "เจ้าค่ะ" พลางยกมือเขาขึ้นมาอีกนิด ใช้นิ้วชี้ทาบลงไปบนรอยด้านนั้น

"ตรงนี้นี่เจ้าค่ะ วงรอบตรงนี้"

เสิ่นเจาเย่กลั้นหายใจ ข่มความรู้สึกร้อนรุ่มเหล่านั้นลงไป ก่อนจะตอบ

"เกิดจากการจับดาบจับกระบี่น่ะ"

เขาชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วเสริมต่อว่า "ลูกหลานตระกูลขุนศึกฝึกยุทธ์มาตั้งแต่เด็ก การมีรอยด้านจึงเป็นเรื่องปกติ มือของท่านลุงซูก็น่าจะมีเหมือนกัน หมิงจี้เองก็มี"

"ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้เอง…"

ซูหร่วนก้มลงลูบรอยด้านบนฝ่ามือของเขาอีกครั้ง พลันนึกถึงรอยด้านบนมือของมารดาเฮ่อเชียนเยี่ยนขึ้นมาได้ ทั้งตำแหน่ง ทั้งรูปทรง… เหมือนกับบนมือของเสิ่นเจาเย่ไม่มีผิดเพี้ยน

ไม่มีทางเป็นเรื่องบังเอิญแน่

แต่นางเป็นเพียงหญิงม่ายที่เก็บตัวเงียบ วันๆ เอาแต่สวดมนต์อยู่ในห้องพระ เดินแค่สองก้าวยังหอบเหนื่อยไปครึ่งค่อนวัน แล้วจะมีรอยด้านเช่นนี้ได้อย่างไร?

เว้นเสียแต่ว่า…

นางไม่ใช่หญิงม่ายขี้โรคอะไรนั่นเลย แล้วป้ายคำสั่งนั่นจะไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับนางเชียวหรือ?

ซูหร่วนแอบนับวันเวลาในใจเงียบๆ

กำหนดเวลาหนึ่งเดือนที่เยี่ยนเฉินให้ไว้ ผ่านไปครึ่งหนึ่งแล้ว หากยังจับตัวการที่ขโมยป้ายคำสั่งไม่ได้ เกรงว่าชีวิตน้อยๆ นี้คงรักษาไว้ไม่รอดจริงๆ

ฉันต้องรีบหาโอกาสลองหยั่งเชิงมารดาตระกูลเฮ่อกับเฮ่อเชียนเยี่ยนดูอีกสักครั้งให้ได้…

"หร่วนหร่วน?"

เสิ่นเจาเย่เห็นนางเงียบไปนาน คิ้วก็ขมวดมุ่นเล็กน้อย เอ่ยเรียกหยั่งเชิง

"เป็นอะไรไปหรือ?"

"เอ๊ะ?"

ซูหร่วนรีบปล่อยมือเขา พอคิดจะพูดก็รู้สึกคันคอขึ้นมา อดไม่ได้ที่จะค้อมตัวไอโขลกๆ

"ไม่มีอะไรแค่ก… แค่กๆ…"

"อย่าเพิ่งรีบพูดสิ"

เสิ่นเจาเย่ร้อนรนขึ้นมาทันที มือหนึ่งคอยลูบหลังช่วยให้นางหายใจคล่อง อีกมือก็โทษตัวเอง

"วันนี้เป็นความผิดของข้าเอง ปกป้องเจ้าได้ไม่ดี ถึงทำให้เจ้าต้องมาทนรับความทรมานถึงเพียงนี้"

ซูหร่วนหายใจได้ทั่วท้องในที่สุด จึงโบกมือไปมา "จะโทษท่านพี่ได้อย่างไรเจ้าคะ ล้วนต้องโทษ…"

ครึ่งประโยคหลังไม่ได้เอ่ยออกไป แต่เปลี่ยนเป็นก่นด่าในใจแทน

พูดให้ถึงที่สุดแล้ว ล้วนต้องโทษไอ้สารเลวเยี่ยนเฉินนั่นคนเดียว!

เซี่ยจือหนิงคนนั้นไม่เคยมีบุญคุณความแค้นอะไรกับฉันเลย ที่ลงมือเหี้ยมโหดขนาดนี้ มันไม่ใช่เพราะเขารึไงกัน?

ตัวเองเอาแต่พูดปาวๆ ห้ามไม่ให้ฉันไปยุ่งเกี่ยวกับชายอื่น แต่ดูตัวเองสิ! เสน่ห์แรงเรี่ยราดจนมีแต่เรื่องซวยๆ เข้ามาแท้ๆ!

เดี๋ยวนะ…

ทำไมฉันถึงได้พาลหึงหวงขึ้นมาได้เนี่ย??

เสิ่นเจาเย่เห็นสีหน้าของนางเปลี่ยนไปมา คิดว่านางยังคงหวาดกลัว จึงกุมมือนางไว้อีกครั้งด้วยน้ำเสียงจริงจัง

"ต่อไปจะไม่เกิดเรื่องเช่นนี้อีกแล้ว ข้าสัญญา"

"วันข้างหน้า ข้าจะไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายเจ้าอีกเป็นอันขาด และจะไม่ยอมให้เจ้าต้องทนน้อยเนื้อต่ำใจแม้แต่นิดเดียว"

ยังไม่ทันที่ซูหร่วนจะได้พูดอะไร ด้านนอกประตูก็พลันมีเสียงฝีเท้าดังขึ้น พร้อมกับเสียงกระซิบถามของยวี่ชิงเหอ

"หร่วนหร่วนเป็นอย่างไรบ้าง? ไข้ลดลงหรือยัง?"

"ลดแล้วเจ้าค่ะ ลดแล้ว" เสียงของหลีจื่อก็กดต่ำเช่นกัน "ท่านหมอบอกว่าขอเพียงดื่มยาแล้วเหงื่อออกก็ไม่มีอะไรน่าเป็นห่วงแล้ว คุณหนูเปี่ยววางใจเถิดเจ้าค่ะ"

เสียงฝีเท้าใกล้เข้ามาเรื่อยๆ

ซูหร่วนยังไม่ทันได้ตอบสนอง เสิ่นเจาเย่ก็ปล่อยมือเธอแล้วลุกขึ้นยืนอย่างรวดเร็ว

"หร่วนหร่วน ข้าต้องไปแล้ว"

เขาแอบปีนกำแพงเข้ามา หากมีใครมาเห็นเขาอยู่ในห้องนอนของซูหร่วน ยามค่ำคืนชายหญิงอยู่ร่วมห้องกันตามลำพัง ไม่รู้ว่าจะก่อให้เกิดเรื่องวุ่นวายใหญ่โตเพียงใด

"เจ้าพักผ่อนให้ดี พรุ่งนี้ข้าจะมาเยี่ยมเจ้าใหม่"

เขากระซิบเสียงเบา พอพูดจบก็สาวเท้าก้าวเร็วๆ ไปที่หน้าต่างด้านหลัง ยกมือผลักบานหน้าต่างออก แล้วกระโดดข้ามออกไปอย่างคล่องแคล่ว เพียงพริบตาเดียวก็หายลับไปในความมืดมิดยามค่ำคืน

สายลมราตรีพัดเปลวเทียนวูบวาบสั่นไหว

ซูหร่วนมองบานหน้าต่างที่ยังคงไหวเบาๆ นิ่งอึ้งไปครู่ใหญ่ ถึงได้ค่อยๆ ละสายตากลับมา

คนผู้นี้…

ปีนหน้าต่างได้เชี่ยวชาญดีแท้

อ้าว เดี๋ยวก่อนสิ!

พระเอกอยู่กับฉันสองต่อสองในห้อง แล้วยังต้องปีนหน้าต่างหนีนางเอกอีก ทิศทางเนื้อเรื่องแบบนี้ มันดูเหมือน… กำลังลักลอบมีชู้เลยไม่ใช่เหรอเนี่ย!

ยวี่ชิงเหอนำน้ำแกงขิงมาให้ซูหร่วน กลัวว่าเธอจะบ่นเผ็ด จึงกรองกากขิงออกตั้งหลายรอบเป็นพิเศษ

เมื่อเห็นว่าเธอยังดูอ่อนเพลีย ยวี่ชิงเหอจึงไม่ได้อยู่นาน เพียงกำชับสองสามประโยคให้พักผ่อนมากๆ แล้วก็กลับไป

อิ๋งเติงถือกล่องอาหารว่างเปล่า ลังเลอยู่นาน ในที่สุดก็อดถามไม่ได้ "คุณหนู เหตุใดตอนนี้ท่านถึงดีกับคุณหนูรองนักล่ะเจ้าคะ ไม่กลัวว่านางจะคิดร้ายอะไรหรือ"

สาวใช้เหลียวซ้ายแลขวา แล้วกดเสียงให้เบาลงไปอีก

"พักนี้คุณหนูรองดูแปลกไปจากเมื่อก่อนจริงๆ ไม่ได้ตั้งหน้าตั้งตาคอยหาเรื่องพวกเราทั้งวัน แต่ท่านลืมไปแล้วหรือเจ้าคะ ตอนที่พวกเรามาถึงใหม่ๆ นางก็แกล้งทำเป็นดีเช่นนี้ คอยประจบประแจงเดินตามท่านทั้งวัน สุดท้ายหันหลังกลับไปก็ปล่อยงูเข้าไปในห้องท่าน แอบใส่ยาลงในกับข้าว…"

"เอ๊ะ?" ยวี่ชิงเหอกลับหลุดขำออกมา "หร่วนหร่วนแต่ก่อน… เคยเป็นเช่นนั้นด้วยหรือ"

ไม่รู้เพราะเหตุใด นับตั้งแต่วันที่เปิดอกคุยกันในศาลบรรพชนคืนนั้น นางก็มองซูหร่วนแล้วรู้สึกถูกชะตาไปเสียทุกเรื่อง แม้แต่นึกถึงเรื่องบาดหมางพวกนี้ ก็ยังรู้สึกว่าน่าเอ็นดูอยู่บ้าง

อิ๋งเติงก้าวเท้าซ้ายสะดุดเท้าขวาจนเกือบจะล้ม

"คุณหนู ท่านลืมไปแล้วจริงๆ หรือเจ้าคะ" นางเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง "ยังจะหัวเราะออกอีกหรือ"

รอยยิ้มบนใบหน้าของยวี่ชิงเหอยิ่งลึกซึ้งขึ้น

"เอาเถิดอิ๋งเติง เรื่องพวกนี้ต่อไปอย่าได้พูดถึงอีกเลย หร่วนหร่วนในตอนนี้น่ะ ไม่เหมือนแต่ก่อนแล้ว"