บทที่ 99 เปิ่นหวางตามใจนางเกินไปแล้ว

ยามดึกสงัด เงียบสงบไร้สรรพเสียง ภายในเรือนฮวาเฉามีเพียงเปลวเทียนดวงน้อยริบหรี่วูบวาบอยู่ตรงมุมห้อง

ซูหร่วนนอนอยู่บนเตียง แม้ไข้จะลดลงแล้ว แต่ความปวดเมื่อยลึกถึงกระดูกยังไม่จางหาย พลิกตัวไปมาอย่างไรก็หาท่านอนที่สบายตัวไม่ได้สักที

“น่ารำคาญชะมัด!”

เธอทุบหมอนระบายอารมณ์ไปหนึ่งที ก่อนจะซุกหน้าลงไป

ในเวลานั้นเอง นอกบานหน้าต่างที่ปิดสนิทก็มีเสียงเคาะเบาๆ ดัง “ก๊อกๆ” ขึ้นมาสองครั้ง

ซูหร่วนเงี่ยหูฟังพลางหันมองไปทางหน้าต่าง

“ใครน่ะ”

ด้านนอกไร้เสียงตอบกลับ

ขณะที่ซูหร่วนกำลังนึกสงสัย เสียงเคาะก็ดังขึ้นมาอีก คราวยังคงเป็นเสียง “ก๊อกๆ” สองทีเช่นเดิม

“…”

นางเลิกผ้าห่มลงจากเตียง ย่องด้วยฝีเท้าเบากริบไปที่ริมหน้าต่าง เอียงหูฟังความเคลื่อนไหวด้านนอก

นอกจากเสียงสายลมพัดผ่านแล้วก็ไม่มีสิ่งใดเลย

หลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ในที่สุดนางก็ปลดสลักหน้าต่างออก

“เอี๊ยด”

บานหน้าต่างถูกผลักแง้มออกเป็นช่องแคบๆ

ข้างนอกไร้เงาผู้คน มีเพียงแสงสีเหลืองสลัวจากโคมไฟใต้ระเบียงทางเดิน สาดส่องไปยังเงาไม้มืดครึ้มที่อยู่ไกลออกไป

ซูหร่วนหลุบสายตาลง มองไปยังขอบหน้าต่าง

ตรงนั้นมีขวดกระเบื้องเคลือบสีขาวขนาดเท่าฝ่ามือตั้งอยู่หนึ่งใบ ใต้ขวดมีกระดาษที่พับครึ่งไว้แผ่นหนึ่งสอดอยู่

ซูหร่วนยื่นมือไปหยิบกระดาษแผ่นนั้นขึ้นมาคลี่ออก

อาศัยแสงสลัวรางภายในห้อง มองเห็นตัวอักษรขนาดเล็กที่หมึกยังใหม่อยู่เพียงแถวเดียว

‘ยาแก้ไข้หวัด วันละหนึ่งเม็ด’

ไม่มีลงชื่อกำกับ

ทว่าซูหร่วนมองปราดเดียวก็จำได้ทันที

เป็นลายมือของเยี่ยนเฉิน

จู่ๆ เธอก็รู้สึกไม่สบอารมณ์ขึ้นมา

แต่ก็บอกไม่ถูกเหมือนกันว่าทำไมถึงหงุดหงิด

เขาก็อุตส่าห์ส่งคนเอายามาให้ ลายมือก็เขียนตัวบรรจงทีละขีดละเส้นอย่างอดทน ราวกับกลัวว่าคนไร้สมองอย่างเธอจะอ่านหนังสือไม่ออกจนกินยาผิด

แต่มันก็ยัง… หงุดหงิดอยู่ดีนั่นแหละ!

ขนาดเสิ่นเจาเย่ที่เป็นพระเอกยังรู้จักมาเป็นห่วง กลางวันแสกๆ ยังยอมปีนกำแพงเข้ามาดูอาการ

ส่วนเขาน่ะหรือ เยี่ยมไปเลยสิ!

ฉันตกน้ำเพราะอะไรกันล่ะ ก็ไม่ใช่เพราะดอกท้อเน่าๆ ที่เขาล่อมาหรอกเหรอ!

สุดท้ายเขากลับทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แค่ส่งคนโยนขวดยามาให้ขวดหนึ่ง ตัวจริงแม้แต่เงาหัวยังไม่โผล่มาเลยเนี่ยนะ?

เธอขาดแคลนยาขวดนี้หรือไงกัน

ในจวนไม่มีหมอเหรอ หรือไม่มีเทียบยา จำเป็นต้องให้ท่านอ๋องเจาอย่างเขากุลีกุจอส่งมากลางดึกไหม

ยิ่งคิดก็ยิ่งโมโห นิ้วมือที่กำเศษกระดาษขยำแน่นขึ้น ก่อนจะเงยหน้ามองออกไปนอกหน้าต่างยังลานเรือนอันมืดมิด

มองไม่เห็นอะไรเลยสักอย่าง

แต่เธอรู้ดีว่าในเงามืดนั้นต้องมีคนอยู่แน่ๆ

สายตาที่เยี่ยนเฉินวางกำลังไว้ จะต้องซ่อนอยู่ตรงมุมใดมุมหนึ่ง และคอยจับจ้องเธอตาไม่กะพริบอย่างแน่นอน

"เหอะ"

ซูหร่วนโมโหจนหลุดหัวเราะ

เธอคว้าขวดยากระเบื้องเคลือบสีขาวขึ้นมา แล้วขว้างออกไปนอกหน้าต่างใส่ลานเรือนอันมืดมิดอย่างแรง

"เพล้ง!"

ขวดยาแตกละเอียดเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย ยาลูกกลอนสีน้ำตาลเข้มสองสามเม็ดกลิ้งเกลื่อนไปบนพื้น ไม่นานก็เปียกชุ่มไปด้วยหยาดน้ำค้างยามค่ำคืน

"กลับไปบอกเขาเลยนะ ข้าไม่เอา!"

ซูหร่วนปิดหน้าต่างเสียงดัง "ปัง" แล้วลงกลอนอย่างรวดเร็ว ทุกท่วงท่าลื่นไหลฉับไวในพริบตาเดียว

จากนั้นก็หันหลังเดินกระฟัดกระเฟียดปีนขึ้นเตียง ดึงผ้าห่มคลุมโปงตั้งแต่หัวจรดเท้า ทว่าไอร้อนรุ่มที่อัดแน่นอยู่ในอกกลับไม่มีทีท่าจะระบายออกไปได้เลย

"เจ้าบ้าเอ๊ย!"

"คนเห็นแก่ตัวเลือดเย็น!"

"เห็นฉันเป็นอะไรฮะ? ลูกหมาลูกแมวที่เจ้าเลี้ยงไว้หรือไง คิดว่าโยนลูกกวาดให้เม็ดหนึ่งแล้วฉันต้องกระดิกหางให้งั้นสิ?"

เธอสบถด่าออกมาทีละคำ

ยิ่งก่นด่าก็ยิ่งรู้สึกน้อยใจ ปลายจมูกเริ่มแสบขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ หยาดน้ำตาเอ่อล้นบดบังการมองเห็นไปหมด

"ไม่มาก็ช่างปะไร!"

เธอสูดน้ำมูกฟุดฟิด พลิกตัวซุกหน้าลงกับหมอน พลางพึมพำอู้อี้

"ยังไงฉันก็ไม่อยากเจอหน้าท่านอยู่แล้ว!"

เงียบไปพักใหญ่ ก่อนจะบ่นงึมงำเสริมขึ้นมาอย่างแง่งอน

"ฉันเกลียดท่านที่สุดเลย!"

…

ห้องหนังสือ จวนเจาอ๋อง

แสงเทียนส่องกระทบใบหน้าของบุรุษที่นั่งอยู่หลังโต๊ะหนังสือจนดูขาวซีดเย็นเยียบ คิ้วและดวงตายิ่งดูลึกล้ำยากหยั่งถึง

ปลายนิ้วของเยี่ยนเฉินกำลังควงมีดสั้นทองคำทมิฬเล่น ใบมีดคมกริบสะท้อนประกายวาววาบเย็นยะเยือกตัดกับข้อนิ้ว

เบื้องหน้ามีคนผู้หนึ่งคุกเข่าอยู่

เสื้อคลุมสีดำคลุมกายตั้งแต่ศีรษะจรดเท้า ท่าทางหมอบกราบแทบจะแนบติดไปกับแผ่นกระเบื้องบนพื้น ไหล่ทั้งสองสั่นเทาน้อยๆ

"ท่านอ๋อง…"

เสียงของราชครูเซี่ย เซี่ยอวิ่นเหยี่ยน ดังลอดออกมาจากใต้เสื้อคลุม แฝงความหวาดหวั่นพรั่นพรึงที่พยายามสะกดกลั้นเอาไว้

"จือหนิงบุตรสาวของกระหม่อมรู้เท่าไม่ถึงการณ์ ล่วงเกินท่านอ๋อง สมควรตายยิ่งนัก กระหม่อมจึงมาขอรับโทษแทนบุตรสาวพ่ะย่ะค่ะ"

เขาชะงักไปเล็กน้อย หน้าผากจรดลงบนพื้นกระเบื้องอันเย็นเฉียบ

"ขอท่านอ๋อง…โปรดเห็นแก่หน้าแก่ๆ ของกระหม่อม ละเว้นนางสักครั้ง กระหม่อมกลับไปจะอบรมสั่งสอนอย่างเข้มงวด จะไม่ปล่อยให้นางออกมาก่อเรื่องสร้างความวุ่นวายอีกเป็นอันขาด…"

เยี่ยนเฉินไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมอง

"ราชครูเซี่ยคิดว่าหน้าแก่ๆ ของเจ้า…" เขาแค่นหัวเราะเบาๆ พลางควงมีดสั้นบนปลายนิ้วอีกรอบ "ยังเหลือหนังหน้าอยู่อีกกี่ชั้น ถึงคิดจะเอามาทวงบุญคุณกับเปิ่นหวางได้?"

เซี่ยอวิ่นเหยี่ยนสะท้านไปทั้งตัว หมอบต่ำลงไปยิ่งกว่าเดิม เหงื่อกาฬไหลชุ่มเสื้อตัวในแทบจะในพริบตา

"กระหม่อมมิกล้า โปรดท่านอ๋องระงับโทสะด้วยพ่ะย่ะค่ะ!"

"เมื่อครั้งเกิดเหตุนองเลือดที่ตำหนักบูรพา ขุนนางทั้งราชสำนักเงียบกริบดั่งจักจั่นในฤดูหนาว มีเพียงเจ้า เซี่ยอวิ่นเหยี่ยน ที่คุกเข่าหน้าประตูวังอย่างไม่คิดชีวิต ยื่นฎีกาเพื่อพระมารดาของเปิ่นหวาง เพื่อพิสูจน์ความบริสุทธิ์"

เยี่ยนเฉินวางมีดสั้นลงบนโต๊ะเสียงดัง "กึก"

"น้ำใจนี้ เปิ่นหวางจำได้"

เซี่ยอวิ่นเหยี่ยนไม่กล้าเงยหน้า ได้แต่โขกศีรษะซ้ำๆ "กระหม่อมมิกล้ารับเป็นความชอบ ล้วนเป็นหน้าที่ของกระหม่อมพ่ะย่ะค่ะ…"

"ดังนั้น…"

เยี่ยนเฉินเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ แสงเทียนทอดเงาวูบวาบลงบนคิ้วและดวงตาอันล้ำลึกของเขา

"หากมิใช่เพราะเห็นแก่สายสัมพันธ์เก่าก่อน เจ้าคิดว่าเซี่ยจือหนิงจะยังมีชีวิตรอดมาจนถึงตอนนี้ได้หรือ?"

เซี่ยอวิ่นเหยี่ยนสะดุ้งวาบไปทั้งตัว

"ครั้งนี้ คือคำเตือนครั้งสุดท้าย"

น้ำเสียงของเยี่ยนเฉินเย็นเยียบจนถึงขั้วหัวใจ ปลายนิ้วดีดลงบนคมดาบเบาๆ ส่งเสียงก้องกังวานแผ่วสะท้อน

"หากนางยังกล้าเอื้อมมือไปแตะต้องคนที่ไม่ควรแตะ หรือพล่ามในสิ่งที่ไม่ควรพูดอีก…"

เขาช้อนสายตาขึ้น จ้องเขม็งไปยังร่างของเซี่ยอวิ่นเหยี่ยนอย่างกดดัน

"คราวหน้า สิ่งที่จะหัก จะมิใช่แค่แขน"

เซี่ยอวิ่นเหยี่ยนแข้งขาอ่อนยวบลงกับพื้นทันที รีบโขกศีรษะไม่หยุด "กระหม่อมเข้าใจแล้ว! กระหม่อมจะอบรมสั่งสอนนางอย่างเข้มงวด จะไม่ปล่อยให้นางออกมาก่อความระคายสายตาท่านอ๋องอีกเป็นอันขาดพ่ะย่ะค่ะ!"

"พอได้แล้ว"

เยี่ยนเฉินดึงสายตากลับมา ก่อนจะโบกมืออย่างรำคาญใจ

"ออกไปได้"

"พ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมทูลลา"

เซี่ยอวิ่นเหยี่ยนราวกับได้รับการอภัยโทษ รีบลนลานพยุงตัวลุกขึ้น ก้มหน้าก้มตาถอยกรูดออกจากห้องหนังสือไปอย่างรวดเร็ว

เว่ยเฟิงจึงก้าวตามเข้ามาทันที

ในมือของเขาถือผ้าแพรผืนหนึ่ง บนผืนผ้ามีเศษกระเบื้องเคลือบสีขาวสองสามชิ้นและยาลูกกลอนเปื้อนฝุ่นอีกไม่กี่เม็ด

"ท่านอ๋อง"

เขาวางสิ่งของเหล่านั้นลงตรงหน้าเยี่ยนเฉิน

เยี่ยนเฉินกวาดสายตามอง หางคิ้วกระตุกขึ้นเล็กน้อยจนแทบสังเกตไม่เห็น "หมายความว่าอย่างไร"

เว่ยเฟิงก้มหน้าตอบ "องครักษ์เงารายงานมาว่า คุณหนูรองซูดูเหมือนจะโกรธไม่น้อย ไม่เพียงไม่ยอมใช้ยา แต่ยัง…ขว้างขวดยาออกมาด้วยขอรับ"

ภายในห้องหนังสือเงียบสงัดลงชั่วขณะ

เยี่ยนเฉินมองเศษกระเบื้องแตกเหล่านั้น พลันส่งเสียงหัวเราะในลำคอเบาๆ ทำเอาแผ่นหลังของเว่ยเฟิงเกร็งแน่นขึ้นมาทันที

"ดูท่าแล้ว…"

เยี่ยนเฉินใช้นิ้วคีบเศษกระเบื้องขึ้นมาชิ้นหนึ่ง ส่องดูกับแสงเทียน น้ำเสียงยากจะคาดเดาอารมณ์

"คงเป็นเปิ่นหวางที่ตามใจนางมากเกินไป"

เว่ยเฟิงลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะลองหยั่งเชิงถาม "ท่านอ๋อง จะให้ผู้น้อย…ส่งยาไปให้อีกชุดหรือไม่ขอรับ"

"มิต้อง"

เยี่ยนเฉินโยนเศษกระเบื้องกลับลงบนผืนผ้า รอยยิ้มกึ่งไม่ยิ้มผุดขึ้นตรงมุมปาก ก่อนจะลุกขึ้นยืนแล้วเดินผ่านหน้าเขาออกไปข้างนอก

"เปิ่นหวางจะไปเอง"

เว่ยเฟิงก้าวตามไปสองก้าวด้วยความร้อนรน "แต่ท่านอ๋องขอรับ วันนี้สายลับสองสามคนที่ท่านนัดพบมารออยู่ที่ตำหนักในแล้วนะขอรับ เรื่องนี้เกี่ยวกับแดนเหนือ…"

เยี่ยนเฉินปรายตามองเขาอย่างเย็นเยียบ "ตั้งแต่เมื่อใดกัน ที่พวกมันกล้ามาบงการเปิ่นหวาง?"

เว่ยเฟิงสะท้านเยือกในใจ รีบก้มศีรษะลงทันที

"ผู้น้อยพลั้งปากไปแล้วขอรับ"

"เตรียมม้า"

"ขอรับ!"

เว่ยเฟิงไม่กล้าลังเลอีกแม้แต่น้อย รีบลุกขึ้นแล้วก้าวเร็วๆ ออกไปจัดการทันที