บทที่ 100 จะมีคนอื่นที่ไหนกัน?

กึ่งหลับกึ่งตื่น ซูหร่วนก็พลันถูกใครบางคนรวบตัวเข้าไปในอ้อมอก

เสื้อผ้าของผู้มาเยือนยังคงมีไอเย็นจากน้ำค้างยามค่ำคืนติดตรึง เมื่อแนบชิดผ่านชุดนอนเนื้อบางเข้ามา จึงทำให้นางสะดุ้งตัวสั่นเทา

“หนาว…”

เยี่ยนเฉินหัวเราะในลำคอเบาๆ ลำแขนแกร่งรวบกระชับร่างนางเข้ามาแนบชิดในอ้อมอกยิ่งขึ้น มืออีกข้างดึงผ้าห่มที่เลื่อนหลุดขึ้นมาคลุมร่างนางตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าจนมิดชิด ไร้ช่องให้ลมหนาวลอดผ่าน

ความอบอุ่นค่อยๆ แผ่ซ่านขึ้นมาทีละน้อย

ซูหร่วนส่งเสียงครางงึมงำอย่างสะลึมสะลือ ใบหน้าซุกถูไถกับแผงอกของเขาไปมา ในที่สุดก็สงบลงได้

เยี่ยนเฉินยกมือขึ้นปัดปอยผมตรงหน้าผากของนางออก ก้มลงแตะริมฝีปากวัดอุณหภูมิที่หน้าผากนางเบาๆ

เย็นลงแล้ว

ไข้ลดลงแล้วจริงๆ

เขาผละออกเล็กน้อย ปลายจมูกคลอเคลียข้างแก้มที่แดงระเรื่อเพราะพิษไข้ของนาง พลางส่งเสียงหัวเราะทุ้มต่ำในลำคอแล้วเอ่ยชิดริมหู

“เจ้าสำออย”

ซูหร่วนนอนนิ่งอยู่ในอ้อมอกเขาได้ครู่หนึ่ง จู่ๆ ก็เริ่มกระสับกระส่ายขึ้นมาอีก

เริ่มจากนิ้วมือที่ขยุ้มสาบเสื้อของเขาแน่นขึ้นเรื่อยๆ จากนั้นทั้งร่างก็เริ่มสั่นสะท้านเบาๆ

“อย่า… อย่าเข้ามานะ…”

เยี่ยนเฉินลืมตาขึ้น

“หร่วนหร่วน?”

คนในอ้อมแขนไม่ได้ยินเสียงเขา

นางราวกับตกอยู่ในฝันร้าย คิ้วเรียวขมวดมุ่น ริมฝีปากขยับพร่ำเพ้อคำเดิมซ้ำๆ

“อย่า… ไม่เอา…”

เยี่ยนเฉินยกมือหมายจะตบเบาๆ เพื่อปลุกนาง ทว่าปลายนิ้วเพิ่งแตะโดนแก้มเนียน นางกลับเบี่ยงหน้าหลบอย่างแรง

แล้วกัดหมับเข้าที่ไหล่ของเขาเต็มรัก!

ใส่แรงไม่ยั้งเลยสักนิดเดียว

ฟันคมฝังลึกผ่านเนื้อผ้าบางเบาจมลงในเนื้อ จนเยี่ยนเฉินต้องขมวดคิ้วแน่นด้วยความเจ็บ

ทว่าเขากลับไม่ขยับหนี ยอมปล่อยให้นางกัดอยู่อย่างนั้น

กระทั่งซูหร่วนค่อยๆ ผ่อนแรงลงเองแล้วถอนฟันออก เหลือทิ้งไว้เพียงรอยฟันเปียกชื้นรอยหนึ่ง

เขาถึงได้หัวเราะหึในลำคอ

“หายแค้นหรือยัง”

ร่างของซูหร่วนพลันแข็งทื่อ นางค่อยๆ เงยหน้าขึ้น สบเข้ากับดวงตาคู่นั้นที่มองทะลุปรุโปร่งทุกสิ่ง

“ท่าน… รู้แต่แรกแล้วหรือว่าข้าตื่น?”

เยี่ยนเฉินขยับตัวลุกขึ้นนั่งตาม ปลายนิ้วสะกิดขนตายาวงอนของนางเบาๆ อย่างอดหัวเราะไม่ได้

“คราวหน้าถ้าคิดจะแกล้งหลับก็หัดทำให้เนียนกว่านี้หน่อย หลับตาแท้ๆ แต่แพขนตากลับสั่นระริกไม่หยุด ข้าคงดูไม่ออกยากเหลือเกิน”

ซูหร่วนส่งเสียงฮึดฮัด สะบัดหน้าหนีไปอีกทาง

“ไหนท่านบอกว่าจะไม่มาอย่างไรเล่าเจ้าคะ”

น้ำเสียงของนางอู้อี้และนุ่มนิ่ม จนเยี่ยนเฉินจับกระแสความน้อยอกน้อยใจที่ยากจะอธิบายได้รางๆ

“ไม่มางั้นหรือ”

นิ้วเรียวของเยี่ยนเฉินเกี่ยวคอเสื้อคลุมนอนของตนเปิดออก เผยให้เห็นรอยฟันแดงก่ำบนหัวไหล่

“ข้าตามใจเจ้าจนเคยตัวขนาดนี้ ขนาดมายังโดนกัดไปคำหนึ่ง หากไม่มา… คราวหน้าที่รอข้าอยู่ คงไม่ใช่ฟัน แต่เป็นมีดแล้วกระมัง”

จู่ๆ เขาก็โน้มตัวเข้ามาใกล้ ปลายจมูกเฉียดผ่านปลายจมูกนางแผ่วเบา น้ำเสียงเจือแววหยอกเย้า

“เจ้าว่า ข้าจะกล้าไม่มาได้อย่างไร”

ลมหายใจอุ่นร้อนรินรดลงบนกลีบปากของนางอย่างไม่ทันให้ตั้งตัว ไออุ่นนั้นลวกจนหัวใจเต้นผิดจังหวะ แม้แต่ลมหายใจก็พลอยปั่นป่วนตามไปด้วย

“ไม่ต้องมาพูดจาหวานเลี่ยนแถวนี้!”

นางผงะหงายหลังหนีทันควัน สองมือยันแผงอกของเขาไว้แน่นเพื่อเว้นระยะห่าง

“ข้าไม่เชื่อคำท่านสักคำเดียว!”

พูดจบ ราวกับร้อนรนอยากจะหนีไปให้พ้นจากบรรยากาศชวนใจสั่นนี้ นางจึงรีบตลบผ้าห่มออก ปีนข้ามตัวเยี่ยนเฉินแล้วกระโดดลงจากเตียงทั้งเท้าเปล่า

จากนั้นก็วิ่งตึกตักออกไปห้องด้านนอก คว้าชุดกระโปรงสีดอกยวี่หลานที่เปลี่ยนบนเรือสำราญเมื่อกลางวันออกมาจากตู้ แล้วซอยเท้าถี่ๆ วิ่งกลับมา โยนใส่เยี่ยนเฉินเต็มแรง

“เอาของของท่านคืนไป แล้วก็ไสหัวไปซะ!”

เยี่ยนเฉินก้มมองชุดกระโปรงที่ร่วงลงบนตัก แววตาฉายความไม่สบอารมณ์อยู่หลายส่วน

“นี่เจ้าก่อเรื่องอะไรอีก”

ซูหร่วนสะท้านวาบในอกเมื่อเห็นสายตาที่เย็นเยียบลงในพริบตาของเขา แต่ก็ยังฝืนเชิดหน้าขึ้น

“ข้าไม่ได้รู้จักมักจี่กับคุณหนูเซี่ยคนงามที่เป็นยอดดวงใจของท่าน เสื้อผ้านี่ก็ย่อมต้องคืนท่านอยู่แล้ว”

นางชะงักไปนิด แล้วเสริมขึ้นอีกประโยค

“วางใจเถอะ ข้าให้หลีจื่อซักจนสะอาดแล้ว”

เยี่ยนเฉินชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะมองนางอย่างนึกขบขัน “เจ้าคิดว่าชุดนี้เป็นของเซี่ยจือหนิงงั้นหรือ”

“ไม่ใช่หรืออย่างไรเล่า”

ซูหร่วนย้อนถามอย่างมั่นอกมั่นใจ

“เนื้อผ้าดีเลิศขนาดนั้น ดูปราดเดียวก็รู้ว่าไม่ใช่ของที่สาวใช้จะใส่ได้ นอกจากนางแล้วจะเป็นของใครได้อีก”

ยิ่งพูดยิ่งรู้สึกว่าตนมีเหตุผล ความเปรี้ยวปร่าในอกพลันแล่นริ้วขึ้นมาอีก น้ำเสียงจึงยิ่งกระแทกกระทั้น

“รีบเอาไปเลย ข้าเห็นแล้วขัดหูขัดตา!”

เยี่ยนเฉินลุกขึ้นยืนจากเตียง ร่างสูงใหญ่ทอดเงาทะมึนกดดันลงมาในความสลัว

“ซูหร่วน”

เขาดุนกระพุ้งแก้ม ท่าทางดูดิบเถื่อนอันตราย

“เดี๋ยวนี้เจ้าใจกล้าขึ้นมากจริงๆ”

ซูหร่วนถูกเขามองจนขนลุกซู่ ถอยหลังไปครึ่งก้าวตามสัญชาตญาณ แต่ปากยังแข็งไม่ยอมลงให้

“ท่านไม่ไป ข้าไปเอง!”

พูดจบก็หมุนตัวจะวิ่งหนีออกไป

ทว่ามือยังไม่ทันแตะถึงดาลประตู เอวบางก็ถูกท่อนแขนแกร่งรวบหมับ ลอยหวือขึ้นกลางอากาศ

“นี่!”

นางส่งเสียงร้องตกใจ สองขาเตะถีบไปมาอย่างไร้ประโยชน์

“ปล่อยข้านะ!”

เยี่ยนเฉินไม่สนใจเสียงโวยวายของนางแม้แต่น้อย วงแขนข้างเดียวกอดรัดเอวนางไว้แน่นราวกับหิ้วลูกแมวพยศตัวหนึ่ง ก่อนจะก้าวเท้ายาวๆ ไม่กี่ก้าวแล้ววางตัวนางนั่งแหมะลงบนโต๊ะกลมกลางห้อง

ซูหร่วนดิ้นรนจะกระโดดลงมา แต่เยี่ยนเฉินกลับโน้มตัวลงมากุมข้อเท้าเรียวบางของนางไว้เสียก่อน

“ท่านจะทำอะไรน่ะ?!”

นางสะดุ้งสุดตัว รีบชักเท้าหนีตามสัญชาตญาณ

“อยู่นิ่งๆ”

เยี่ยนเฉินไม่ได้ขึ้นเสียง แต่น้ำเสียงนั้นเย็นยะเยือกจนสะท้านขั้วหัวใจ

“…”

ซูหร่วนไม่กล้าขยับตัวอีกเลยจริงๆ

เยี่ยนเฉินวางเท้าที่เปื้อนฝุ่นของนางลงบนหัวเข่าที่ชันขึ้นของตน แล้วดึงชายเสื้อคลุมออกมา ค่อยๆ เช็ดคราบฝุ่นใต้ฝ่าเท้าให้นางอย่างพิถีพิถันทีละนิด ทีละนิด

“รู้ตัวหรือไม่ว่าตัวเองยังป่วยอยู่” เขาก้มหน้า น้ำเสียงหงุดหงิดระคนดุ “ใครสั่งใครสอนให้เจ้าไม่ยอมกินยา แล้วยังวิ่งเท้าเปล่าลงพื้นอีก หืม?”

ซูหร่วนหลุบตามองเขา

แสงเทียนสลัวสาดกระทบเสี้ยวหน้าคมคายจนเกิดเงาทอดยาว หัวคิ้วขมวดมุ่น ริมฝีปากบางเม้มแน่นเป็นเส้นตรง

เห็นได้ชัดว่ากำลังโกรธ

ความรู้สึกขัดใจในอกของซูหร่วนพลันตีตื้นขึ้นมาอีกระลอก นางยื่นปากพึมพำเสียงแผ่ว “ไม่ต้องมายุ่งกับข้าหรอก”

มือของเยี่ยนเฉินชะงักลงทันที

เดิมทีเขาก็มิใช่คนอารมณ์ดีอันใดอยู่แล้ว ต่อให้จะใจอ่อนกับนางเพียงไหน แต่ยามนี้เมื่อถูกท่าทีดื้อรั้นไม่ยอมฟังความทิ่มแทงเข้า โทสะจริงๆ ก็เริ่มปะทุขึ้นมา

“เจ้ามันช่าง…”

ทว่าพอเงยหน้าขึ้นเห็นเสี้ยวหน้านวลที่เบือนหนี หางตากลับแดงก่ำ ปลายจมูกก็เรื่อสีแดงระเรื่อ

ถ้อยคำเย็นชาที่จ่ออยู่ริมฝีปากพลันติดชะงักอยู่ในลำคอ โทสะทั้งมวลพลอยมลายหายไปในพริบตา

เขาขบฟันแน่น

รู้สึกว่าตนเองคงตกหลุมพรางของสตรีผู้นี้เข้าอย่างจังจนหมดรูป ถึงได้เปลี่ยนไปจนแทบไม่เหลือเค้าเดิมเช่นนี้

เขายังคงดึงดันเช็ดเท้าทั้งสองข้างของนางจนสะอาดหมดจด จึงค่อยหยัดกายลุกขึ้น สองมือยันไว้บนโต๊ะขนาบข้างกายนาง กักนางไว้ในวงแขนแคบๆ แล้วก้มหน้าลงมอง

“ซูหร่วน เจ้าโง่หรือเปล่า”

ซูหร่วนถลึงตาใส่เขา ขอบตายิ่งแดงก่ำขึ้นไปอีก

“ท่านสิโง่!”

เยี่ยนเฉินไม่สนใจคำเถียงของนาง เพียงแค่เอียงคอเล็กน้อย พยักพเยิดคางไปทางชุดกระโปรงบนเตียง

“ตอนเจ้าสวมเสื้อผ้า ไม่รู้สึกอะไรบ้างเลยหรือ”

ซูหร่วนชะงักไป

“เสื้อผ้านั่นเป็นของใหม่ ขนาดก็พอดีตัวเจ้า แม้แต่ลวดลายก็เป็นแบบที่เจ้าชอบ จะมีคนอื่นที่ไหนกัน”

เขาหยุดไปครู่หนึ่ง สายตาจับจ้องดรุณีน้อยตรงหน้า แฝงความขุ่นเคืองอยู่บ้างที่เห็นนางไม่เอาไหน

“ส่วนเซี่ยจือหนิง…”

ยามเอ่ยถึงชื่อนั้น แววตาของเขาพลันหม่นแสงลง

“จะให้เจ้าสวมเสื้อผ้าเก่าของนางงั้นหรือ นางมีค่าคู่ควรด้วยหรืออย่างไร”