บทที่ 120 กลับบ้าน

ช่วงปิดเทอมฤดูร้อน เขาเดินทางไปรับรางวัลรามานุจัน ผนวกกับมีธุระหลายอย่าง ฉินหยวนชิงจึงไม่ได้กลับบ้าน ซึ่งนี่นับเป็นครั้งแรกตั้งแต่เกิดใหม่ที่เขาไม่ได้กลับบ้านช่วงปิดเทอมฤดูร้อน

การได้ขับรถกลับมาถึงบ้าน กลิ่นอายอันเป็นเอกลักษณ์ของบ้านเกิดทำให้ฉินหยวนชิงรู้สึกผ่อนคลายลึกซึ้งถึงก้นบึ้งของจิตวิญญาณ ทั้งร่างกายและจิตใจพลันคลายความตึงเครียดลงอย่างสิ้นเชิง

คนหัวเซี่ยผูกพันกับถิ่นกำเนิดลึกซึ้งเสมอมา มีประเพณีใบไม้ร่วงคืนสู่รากเหง้าสืบทอดกันมาแต่โบราณ โลกภายนอกจะดีเลิศเพียงใด สุดท้ายก็ต้องกลับมาบ้านเกิด เพราะที่นี่คือรากเหง้า คือบ้าน!