บทที่ 343 ปีแห่งการเก็บเกี่ยวอันอุดมสมบูรณ์

“หว่านฤดูใบไม้ผลิได้ไม่กี่กระสอบ เก็บเกี่ยวฤดูใบไม้ร่วงได้ไม่กี่เมล็ด ออกนอกบ้านทรายซัดเต็มตา เดินไปไหนฝุ่นท่วมมิดคอ” นี่คือภาพสะท้อนความเป็นจริงที่ชาวบ้านในอำเภออ่าวเหวยใช้บรรยายถึงที่ราบสูงดินเหลืองและลานหินแห้งแล้งข้างเคียง

ตอนที่พวกฉินหยวนชิงไปสำรวจอำเภออ่าวเหวย ก็พบว่าที่นี่ไม่ใช่ไม่มีใครคิดอยากบุกเบิกที่ดินทำกิน ทว่าที่ดินทำกินที่เพิ่งบุกเบิกใหม่ มองเผินๆ ก็ไม่ต่างจากที่ดินทำกินของตำบลเก่ารอบๆ แต่พอน้ำราดลงไปสองหน ไม่ดินแน่นแข็งจนน้ำไม่ซึมกลายเป็น “บึงน้ำ” เจิ่งนอง ก็ดินคายด่างออกมาจน “ลวก” พืชผลทางการเกษตรตายเป็นแถบๆ ข้าวบาร์เลย์ ข้าวสาลี ปลูกแล้วปลูกเล่า ก็ไม่เคยเติบโตงอกงามได้เลยสักครั้ง

หลังจากนั้นเป็นต้นมาก็ไม่มีใครทำเรื่องโง่ๆ แบบนี้อีก