บทที่ 412 พลิกฟ้าคว่ำแผ่นดิน

จากบ้านแต่ยังเยาว์กลับมาเมื่อแก่เฒ่า สำเนียงถิ่นมิแปรเปลี่ยนแต่จอนผมขาวโพลน

เด็กน้อยพบหน้าไม่รู้จัก ยิ้มพลางถามแขกมาจากแห่งหนใด

แม้ฉินหยวนชิงจะไม่ถึงขั้นนั้น แต่ก็นับเป็นครั้งแรกที่ไม่ได้กลับบ้านนานขนาดนี้ จึงอดรู้สึกทำนองว่า "ยิ่งใกล้บ้านเกิดยิ่งใจประหม่า" ขึ้นมาไม่ได้