บทที่ 52 การสวนสนามครั้งใหญ่

ย่างเข้าเดือนสิบอันเป็นฤดูใบไม้ร่วงสีทอง ท้องฟ้าแจ่มใสไร้เมฆหมอก

ทั่วทั้งปักกิ่งอบอวลไปด้วยบรรยากาศแห่งความปีติยินดี สายตาทั่วทั้งหัวเซี่ยจับจ้องมายังที่นี่ สายตาคนทั่วทั้งโลกต่างก็จับจ้องมายังที่นี่เช่นกัน!

วันนี้สาธารณรัฐจะจัดพิธีสวนสนามครั้งยิ่งใหญ่ขึ้น ณ ที่แห่งนี้ เพื่อเฉลิมฉลองครบรอบ 60 ปีแห่งการสถาปนาสาธารณรัฐ!

เช้าตรู่ฉินหยวนชิงโดนจิ่งเถียนลากลุกขึ้นมา แถมยังโดนสาดน้ำเย็นใส่หน้าไปหนึ่งขันถึงได้ตาสว่าง พอนึกขึ้นได้ว่าวันนี้มีพิธีสวนสนามครั้งใหญ่ ก็รีบจัดการล้างหน้าแปรงฟัน อาบน้ำ แล้วออกเดินทางมุ่งหน้าไปยังสถานที่จัดพิธี หลังผ่านการตรวจตราและคัดกรองอย่างเข้มงวดหลายชั้น ในที่สุดก็เข้ามาถึงอัฒจันทร์รับชม

บริเวณอัฒจันทร์มีม้านั่งตัวเล็กๆ วางเรียงรายอยู่เป็นจำนวนมาก เนื่องจากพื้นที่จำกัด พอนั่งลงไปแล้วไหล่แทบจะชนไหล่ หากคิดจะหันตัวไปมายังต้องขยับจัดท่าทางกันยกใหญ่

และในตอนนี้ ก็ยังเหลือเวลาอีกตั้ง 2 ชั่วโมงก่อนที่พิธีสวนสนามจะเริ่มต้นขึ้น!

ฉินหยวนชิงเอี้ยวคอไปมองเล็กน้อย ก็เห็นคนดังอยู่มากมาย อย่างเช่น หลิวฉวนจื้อจากเลอโนโว มนุษย์ต่างดาวแห่งอาลี หม่าฮว่าเถิงแห่งเทนเซ็นต์…

"พวกนี้คือแขกรับเชิญฝั่งนักธุรกิจในประเทศ ส่วนตรงนั้นเป็นแขกรับเชิญจากฮ่องกง…" จิ่งเถียนกระซิบแนะนำเสียงเบา

ฉินหยวนชิงก็เข้าใจดี แขกที่ได้รับเชิญมาร่วมพิธีสวนสนามในจุดนี้ได้ ล้วนเป็นระดับหัวกะทิของสังคม ไม่มหาเศรษฐีทางธุรกิจ ก็เป็นข้าราชการระดับสูง… เรียกได้ว่าเป็นตัวแทนจากหลากหลายสาขาวิชาชีพและทุกชนชั้นอย่างแท้จริง

พอนึกถึงว่าพ่อของเธอสามารถหาที่นั่งรับชมมาให้พวกเขาสองคนได้ ฉินหยวนชิงก็อดทึ่งไม่ได้ พ่อของเธอนี่ตำแหน่งใหญ่โตและมีอิทธิพลมากจริงๆ ขนาดโควตารับชมงานระดับนี้ยังคว้ามาได้

หลังผ่านการรอคอยอันยาวนาน ในที่สุดพิธีสวนสนามก็เริ่มต้นขึ้น!

"ทุกคนโปรดลุกขึ้นยืน… เชิญธงชาติขึ้นสู่ยอดเสา ร่วมร้องเพลงชาติ!"

ทันใดนั้นทุกคนต่างลุกขึ้นยืนพร้อมเพรียง สายตาทุกคู่จับจ้องทำความเคารพธงชาติและเปล่งเสียงร้องเพลงชาติตามทำนองเพลงที่บรรเลงขึ้น เมื่อทุกคนยืนขึ้นแล้ว เกือบทั้งหมดก็เลือกที่จะยืนชมพิธีต่อไป มีน้อยคนมากที่จะยอมนั่งลงอีกครั้ง

ก็มันช่วยไม่ได้จริงๆ คนข้างหน้ายืนขึ้นบังมิด คนข้างหลังก็ทำได้แค่ต้องยืนตาม

"ดูเร็วเข้า กองทหารเกียรติยศสามเหล่าทัพเดินมาแล้ว!" ฉินหยวนชิงกุมมือนุ่มของจิ่งเถียนเอาไว้ พลางรู้สึกตื่นเต้นไปทั้งตัว

การมาดูพิธีสวนสนามในสถานที่จริง แม้ความคมชัดและการเก็บภาพมุมต่างๆ อาจสู้ดูถ่ายทอดสดทางโทรทัศน์ไม่ได้ แต่ความรู้สึกที่ได้เห็นด้วยตาตัวเองนั้นช่างน่าเกรงขามยิ่งนัก บรรยากาศรอบตัวทรงพลังเกินกว่าการดูผ่านจอทีวีเทียบไม่ติด เสียงย่ำเท้าพร้อมเพรียงเป็นจังหวะเดียว ขบวนแถวตั้งตรงเป็นระเบียบสมบูรณ์แบบ กองทหารเกียรติยศสามเหล่าทัพคือตัวแทนและหน้าตาของทั้งสามเหล่าทัพ

จิ่งเถียนเองก็ตื่นเต้นสุดขีด ปรบมือและโบกมือแสดงความเคารพอย่างเอาเป็นเอาตาย

และเมื่อขบวนแถวของทหารหญิงเดินเข้ามา ทุกคนก็ได้เห็นกองกำลังทหารอาสาหญิงในชุดสีแดงสด ทั้งหมดสวมรองเท้าบูตยาวกับกระโปรงสั้น บรรยากาศในสนามพลันพุ่งขึ้นสู่จุดสูงสุด สายตาทุกคู่จับจ้องไปยังขบวนทหารหญิง เสียงตอบรับและเสียงเชียร์เกรียวกราวยิ่งกว่ากองทหารเกียรติยศสามเหล่าทัพก่อนหน้านี้เสียอีก

หนึ่งในสามของหน่วยที่เข้าร่วมการสวนสนามครั้งนี้ เคยผ่านการปฏิบัติภารกิจกู้ภัยแผ่นดินไหวและภัยพิบัติหิมะเยือกแข็งมาแล้ว มีเจ็ดหน่วยที่เคยร่วมสนับสนุนและรักษาความปลอดภัยในกีฬาโอลิมปิกปักกิ่ง ห้าหน่วยเคยผ่านการซ้อมรบร่วม หนึ่งหน่วยเคยร่วมพิธีสถาปนาประเทศ สามหน่วยเคยร่วมพิธีสวนสนามวันชาติครบรอบสามสิบห้าปี และอีกเจ็ดหน่วยเคยร่วมพิธีสวนสนามวันชาติครบรอบห้าสิบปี

เรียกได้ว่าเป็นตัวแทนกองกำลังระดับหัวกะทิของกองทัพอย่างแท้จริง!

ยุทโธปกรณ์ทั้งหมดที่นำมาจัดแสดงในครั้งนี้ล้วนผลิตขึ้นเองในประเทศ และมากกว่าร้อยละเก้าสิบเป็นโฉมหน้าใหม่ที่ไม่เคยปรากฏในลานสวนสนามวันชาติมาก่อน ฝูงบินทางอากาศสิบสองหมู่จำนวนหนึ่งร้อยห้าสิบลำก็นับเป็นขนาดที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์

จินตนาการได้เลยว่า พิธีสวนสนามครั้งนี้จะสร้างความตกตะลึงให้แก่สายตาชาวโลกอีกคำรบ พร้อมทั้งยกระดับความภาคภูมิใจและความเป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกันของคนในชาติขึ้นไปอีกขั้น!

เมื่อการสวนสนามของกองทัพสิ้นสุดลง ก็ตามด้วยขบวนพาเหรด 36 ขบวน และการแสดงศิลปวัฒนธรรมแบบเคลื่อนที่ 6 ชุด ที่ประกอบด้วยประชาชนจากทุกสาขาอาชีพกว่า 100,000 คน และรถบุปผชาติ 60 คัน เคลื่อนผ่านลานใจกลางจัตุรัสอย่างเป็นระเบียบ สอดประสานกับภาพแปรอักษรเบื้องหลังของกลุ่มเยาวชน 80,000 คนบนลานกว้างได้อย่างงดงามตระการตา

ฉินหยวนชิงดีใจจนลืมตัว เขาและจิ่งเถียนจมดิ่งอยู่กับบรรยากาศอันแสนสุขนี้ ทั้งงานเลี้ยงสังสรรค์และการแสดงดอกไม้ไฟตระการตา

ตอนกลับถึงบ้านเวลาก็ปาเข้าไปเที่ยงคืนแล้ว เขากับจิ่งเถียนอาบน้ำด้วยกันอย่างแนบชิด ก่อนจะกอดกันหลับไปด้วยความอ่อนเพลีย

ในความฝัน ฉินหยวนชิงฝันว่าตนเองกลายเป็นทหารนายหนึ่งที่ได้เข้าร่วมพิธีสวนสนาม กำลังย่ำฝีเท้าอันหนักแน่นและทรงพลังผ่านซุ้มประตูเมือง เพื่อรับการตรวจพลจากพรรคและประชาชน

ชาตินี้ไม่เสียใจที่ได้เกิดเป็นคนหัวเซี่ย ชาติหน้าก็ขอเกิดเป็นคนจีนอีกครั้ง!

เฉกเช่นบทกวีที่กวีอ้ายชิงเคยเขียนไว้ "ไฉนดวงตาข้าจึงเอ่อล้นด้วยหยาดน้ำตาเสมอ… เพราะข้ารักแผ่นดินผืนนี้อย่างลึกซึ้ง…"

พอตื่นขึ้นมา ฉินหยวนชิงก็ล็อกอินเข้าคิวคิว แล้วโพสต์ลงในคิวคิวโซนว่า — ชาตินี้ไม่เสียใจที่ได้เกิดเป็นคนหัวเซี่ย ชาติหน้าก็ขอเกิดเป็นคนจีนอีกครั้ง!

จิ่งเถียนเห็นข้อความที่ฉินหยวนชิงโพสต์ก็รู้สึกสะเทือนใจตามไปด้วย เธอจึงล็อกอินเข้าเวยป๋อของตัวเองแล้วพิมพ์ข้อความเดียวกันลงไปว่า ชาตินี้ไม่เสียใจที่ได้เกิดเป็นคนหัวเซี่ย ชาติหน้าก็ขอเกิดเป็นคนจีนอีกครั้ง!

จากนั้นเธอก็กดสมัครบัญชีเวยป๋อให้ฉินหยวนชิงหนึ่งบัญชี โดยใส่ข้อมูลยืนยันตัวตนว่า มหาวิทยาลัยสุ่ยมู่, เจ้าของเหรียญทอง CMO, เจ้าของเหรียญทอง IMO, จอหงวนคะแนนเต็มการสอบเกาเข่า

จิ่งเถียนกดติดตามเวยป๋อของฉินหยวนชิง แล้วใช้บัญชีของเขามากดติดตามเธอตอบเพื่อเป็นฟอลโลเวอร์ของกันและกัน จากนั้นก็แท็ก @ฉินหยวนชิง พร้อมกับลงรูปคู่ที่ถ่ายด้วยกันในวันชาติ

เวยป๋อนั้นเพิ่งเปิดตัวโดยบริษัทซินล่างเมื่อเดือนสิงหาคมปีนี้ ทันทีที่ปล่อยออกมาก็ได้รับความนิยมอย่างล้นหลามจนเกิดเป็นกระแสฟีเวอร์ แม้จะเพิ่งเปิดให้บริการได้ไม่ถึง 2 เดือน แต่ก็มีผู้ใช้งานไปแล้วหลายล้านคน

เมื่อเห็นจิ่งเถียนกำลังก้มหน้าก้มตาเล่นเวยป๋อ ฉินหยวนชิงก็อดขำในใจไม่ได้

ในชาติก่อน เวยป๋อมีอิทธิพลมหาศาลจนยอดผู้ใช้งานพุ่งสูงถึงสี่ร้อยล้านคน แต่ตอนนั้นฉินหยวนชิงไม่เคยแม้แต่จะสมัครบัญชีหรือเข้าไปเล่นเลยสักครั้ง

"จริงสิ ฉันลืมบอกไปเรื่องหนึ่ง อาจารย์หัวหน้าภาควิชาคณิตศาสตร์ของนายโทรมาหาเมื่อวานซืน บอกให้นายโทรกลับหาเขาด้วย นี่เบอร์โทรของเขาจ้ะ" จิ่งเถียนนึกขึ้นได้จึงเอ่ยบอก

พอได้ยินว่าเป็นหัวหน้าภาควิชาคณิตศาสตร์ติดต่อมา ฉินหยวนชิงก็พอเดาเรื่องได้ในใจ คงเป็นเรื่องที่บทความวิชาการของเขาได้รับการตีพิมพ์แล้วนั่นเอง

ฉินหยวนชิงกดโทรออกไปยังเบอร์ของอาจารย์หลิน "ฮัลโหลครับ อาจารย์หลิน ผมฉินหยวนชิงครับ"

"นักศึกษาฉินหยวนชิง ตอนนี้เธอว่างไหม ถ้าว่างช่วยกลับมาที่มหาวิทยาลัยสักหน่อยนะ คณบดีก็อยู่ที่นี่ด้วย!" อาจารย์หลินเอ่ย

"ได้ครับ อีกยี่สิบนาทีผมถึงครับ!" ฉินหยวนชิงรีบตอบรับ

จากนั้นเขาก็หันไปถามจิ่งเถียนว่าจะไปมหาวิทยาลัยด้วยกันไหม หญิงสาวส่ายหน้าปฏิเสธรัวๆ ฉินหยวนชิงจึงขับรถกลับไปที่มหาวิทยาลัยเพียงลำพัง

ณ ภาควิชาคณิตศาสตร์ ภายในห้องทำงานของอาจารย์หลิน ฉินหยวนชิงเคาะประตูแล้วเดินเข้าไปข้างใน

ทันทีที่เขาก้าวพ้นประตู อาจารย์หลินก็วางปากกาในมือลง ลุกขึ้นมารินน้ำให้ฉินหยวนชิงด้วยตนเอง พร้อมกล่าวด้วยรอยยิ้มว่า "นักศึกษาฉินหยวนชิง ครั้งนี้เธอเล่นปล่อยดาวเทียมดวงใหญ่ทำเอาตกตะลึงกันไปหมดเลยนะ!"

"ความรู้ความเชี่ยวชาญของเธอในด้านทฤษฎีจำนวนมันเหนือกว่าที่ครูคิดเอาไว้มาก ขนาดตัวครูเองยังเทียบชั้นไม่ได้เลย ช่างน่าเลื่อมใสจริงๆ!" อาจารย์หลินกล่าวด้วยความรู้สึกทึ่งจากใจจริง

"อาจารย์หลินชมเกินไปแล้วครับ!" ฉินหยวนชิงรีบถ่อมตัว

ล้อกันเล่นหรือไง อาจารย์หลินนี่คือปรมาจารย์แถวหน้าของวงการคณิตศาสตร์ระดับประเทศ ชื่อเสียงโด่งดังขนาดไหน

"ไม่ต้องถ่อมตัวหรอก ถ่อมตัวเกินไปมันจะกลายเป็นเสแสร้งไปเสีย วงการวิชาการของเราเน้นยึดถือความเป็นจริงตามข้อเท็จจริงเสมอ" อาจารย์หลินโบกมือปฏิเสธก่อนจะพูดต่อ "คนที่ได้รับคำชื่นชมจากศาสตราจารย์เดอลีญน่ะมีไม่กี่คนหรอกนะ"

"บทความของเธอครูอ่านดูแล้ว ตรรกะแน่นหนารัดกุมมาก ในมหาวิทยาลัยเราไม่มีใครเขียนบทความวิชาการได้ยอดเยี่ยมสวยงามขนาดนี้เลยสักคน" อาจารย์หลินว่า "ฉบับที่ลงในวารสารเป็นภาษาอังกฤษ ช่วงนี้คงต้องรบกวนเธอช่วยแปลเป็นฉบับภาษาจีนให้หน่อย เพื่อให้คนอื่นๆ ศึกษาวิจัยต่อได้สะดวกขึ้น!"

"เอ่อ… อาจารย์หลินครับ ความจริงแล้วตอนแรกผมเขียนเป็นภาษาจีนก่อนครับ พอเนื้อหาครบถ้วนสมบูรณ์แล้วถึงค่อยแปลเป็นภาษาอังกฤษน่ะครับ" ฉินหยวนชิงตอบอย่างเขินๆ

"ดี! เยี่ยมมาก!" อาจารย์หลินหัวเราะร่า "ไปกันเถอะ ไปหาคณบดีกันสักหน่อย เธอสร้างผลงานยิ่งใหญ่ขนาดนี้ ตามระเบียบแล้วรางวัลที่ควรได้ก็ต้องมอบให้เธอทั้งหมด"

"ฮ่าๆ ตาเฒ่าหลิน ฉันมาแล้ว!" เสียงหัวเราะร่าดังขึ้น ก่อนจะมีชายชราคนหนึ่งก้าวเข้ามาในห้องทำงาน

เมื่อฉินหยวนชิงเห็นชายชราผู้นั้นก็รีบลุกขึ้นยืนทำความเคารพทันที "สวัสดีครับท่านคณบดี"

ในรั้วมหาวิทยาลัยนั้น นานๆ ทีถึงจะได้เจอหน้าอธิการบดีสักครั้ง ปกติแล้วคนที่พบเห็นได้บ่อยที่สุดก็คือคณบดีคณะนี่เอง

"สวัสดีๆ ไม่ต้องเกรงใจ นั่งลงเถอะ!" คณบดีหลี่มองฉินหยวนชิงพลางพยักหน้าอย่างชื่นชม "พ่อหนุ่มนี่ไม่เลวเลยจริงๆ เพิ่งเปิดเทอมมาแท้ๆ ก็สร้างชื่อเสียงให้มหาวิทยาลัยเรายกใหญ่ บทความของเธอนี่สร้างแรงสั่นสะเทือนสะท้านฟ้าสะเทือนดินเลยนะ!"

คณบดีหลี่หัวเราะพลางเอ่ย "พวกตาแก่อย่างพวกเรานี่นับวันยิ่งไร้ประโยชน์ลงไปทุกที การจะพิสูจน์ข้อคาดการณ์ทางคณิตศาสตร์ระดับนี้ สุดท้ายก็ต้องหวังพึ่งคนรุ่นใหม่อย่างพวกเธอนี่แหละ!"

"ไม่ถึงขนาดนั้นหรอกครับ บรรดาผู้อาวุโสเปี่ยมไปด้วยประสบการณ์ ถือเป็นเสาหลักที่ค้ำจุนพวกเราไว้ต่างหากครับ!" ฉินหยวนชิงรีบพูดแก้

"ฮะๆ พ่อหนุ่มนี่ถ่อมตัวเกินไปแล้ว ตัวฉันเองก็ทำงานสายคณิตศาสตร์ ยุคทองของนักคณิตศาสตร์น่ะอยู่ในช่วงอายุ 20 ถึง 40 ปีเท่านั้นแหละ พอพ้นสี่สิบไปแล้วจะเข็นผลงานออกมาได้ยากลำบากมาก" คณบดีหลี่หัวเราะพลางเอ่ยแซว

คณิตศาสตร์ไม่เหมือนสาขาวิชาอื่น แก่นแท้ของคณิตศาสตร์คือตรรกะอันเฉียบคม แต่พอพ้นวัยสี่สิบ ระบบความคิดจะเริ่มค่อยๆ ถดถอยลง ด้วยเหตุนี้ นักคณิตศาสตร์ส่วนใหญ่จึงมักจะสร้างผลงานชิ้นสำคัญได้ก่อนอายุสี่สิบปีทั้งสิ้น พอพ้นวัย 40 การผลิตผลงานก็จะเริ่มลดน้อยลง และเมื่อล่วงเลยวัย 60 ไปแล้ว ก็แทบไม่ต้องคาดหวังว่านักคณิตศาสตร์คนไหนจะรังสรรค์ผลงานที่ก้าวข้ามจุดสูงสุดในอดีตของตนเองได้อีก

"ท่านคณบดี นโยบายเรื่องเงินรางวัลของทางมหาวิทยาลัยอนุมัติลงมาหรือยังครับ" อาจารย์หลินเอ่ยถามด้วยรอยยิ้ม

"ลงมาเรียบร้อยแล้ว สำหรับผลงานวิจัยอันโดดเด่นระดับนี้ ไม่ว่าจะทางมหาวิทยาลัยหรือทางประเทศชาติของเรา ต่างก็ให้การสนับสนุนเต็มที่อยู่แล้ว" คณบดีหลี่กล่าวกลั้วหัวเราะ "ทางมหาวิทยาลัยมอบเงินรางวัลให้เธอสองล้านหยวน โดยหนึ่งล้านหยวนจะจัดสรรให้เป็นทุนวิจัย ส่วนอีกหนึ่งล้านหยวนมอบให้เธอเอาไปใช้จ่ายพัฒนาคุณภาพชีวิต"

ทุนวิจัยเนี่ยนะ?

ฉินหยวนชิงแอบบ่นพึมพำในใจ ข้อคาดการณ์นี้เขาพิสูจน์เสร็จไปเรียบร้อยแล้ว ยังจะเอาทุนวิจัยอะไรอีก สุดท้ายมันก็เข้ากระเป๋าตัวเองอยู่ดีไม่ใช่หรือไง

"ขอบคุณท่านคณบดี ขอบคุณทางมหาวิทยาลัยมากครับ!" ฉินหยวนชิงรีบกล่าวขอบคุณ

แม้ว่าตัวเขาเองจะไม่ได้ขัดสนเรื่องเงินทอง แต่ถึงยุงจะตัวเล็ก ท่อนขาก็ยังมีเนื้อติดอยู่บ้างไม่ใช่เหรอ

อีกอย่าง ใครมันจะไปรังเกียจเงินกันล่ะ

เดิมทีตอนที่ฉินหยวนชิงตอบรับเข้าเรียนที่มหาวิทยาลัยสุ่ยมู่ เงื่อนไขที่ฝ่ายรับสมัครนักศึกษาของสุ่ยมู่เสนอให้ในคราวนั้น ก็คือการยกเว้นค่าเล่าเรียนและค่าธรรมเนียมทั้งหมด รวมถึงค่าหอพัก ค่าอาหารแต่ละเดือนก็ฟรีทั้งหมด และยังมีเงินเบี้ยเลี้ยงมอบให้ฉินหยวนชิงอีกเดือนละสามพันหยวน ตั้งแต่เปิดเทอมมา ค่าใช้จ่ายของฉินหยวนชิงในมหาวิทยาลัยแทบจะเป็นศูนย์ เพราะกินข้าวที่โรงอาหารทุกวัน แถมยังมีเงินเบี้ยเลี้ยงเข้าบัญชีเดือนละสามพันหยวนอีกต่างหาก

คราวนี้มหาวิทยาลัยให้รางวัลอีกสองล้านหยวน ฉินหยวนชิงถึงได้ตระหนักขึ้นมาว่า แท้จริงแล้วงานวิจัยทางวิชาการมันไม่ได้ไส้แห้งเลยสักนิด ในอดีตประเทศชาติยังยากจน ขาดแคลนงบประมาณ เหล่านักวิทยาศาสตร์ต้องตรากตรำทำงานหนัก ถึงขนาดมีคำเปรียบเปรยว่าทำระเบิดปรมาณูยังได้เงินน้อยกว่าคนขายไข่ต้มใบชา แต่ทว่านับตั้งแต่เข้าสู่ช่วงสหัสวรรษเป็นต้นมา เศรษฐกิจของประเทศก็เติบโตอย่างก้าวกระโดด ในเวลานี้การจะแซงหน้าญี่ปุ่นเพื่อก้าวขึ้นเป็นเขตเศรษฐกิจอันดับสองของโลกก็อยู่แค่เอื้อม ไม่ปีนี้ก็ปีหน้าแน่นอน เมื่อเศรษฐกิจดีขึ้น งบประมาณที่อัดฉีดให้กับการวิจัยทางวิทยาศาสตร์ย่อมเพิ่มพูนขึ้นตามไปด้วย

พวกที่ทำงานสายวิจัยทางวิทยาศาสตร์ ชีวิตความเป็นอยู่จึงย่อมดีขึ้นตามลำดับ!

"จริงสิ แล้วก้าวต่อไปทิศทางการวิจัยของเธอจะมุ่งไปทางไหนล่ะ" คณบดีหลี่เอ่ยถามยิ้มๆ "ฉันดูแล้วพรสวรรค์ทางคณิตศาสตร์ของเธอโดดเด่นกว่าฟิสิกส์เยอะเลยนะ ถ้าเธออยากจะย้ายมาอยู่ภาควิชาคณิตศาสตร์ ฉันจัดการเรื่องย้ายภาคให้ได้เลยนะ!"

"ไม่ต้องหรอกครับ ไม่ต้องเลยครับท่านคณบดี! ก็ไม่มีใครออกกฎสักหน่อยนี่ครับว่าอยู่ภาควิชาฟิสิกส์แล้วจะทำวิจัยด้านคณิตศาสตร์ไม่ได้!" ฉินหยวนชิงรีบเอ่ยปฏิเสธพัลวัน "ส่วนทิศทางการวิจัยต่อไปของผม… คือข้อคาดการณ์จำนวนเฉพาะคู่แฝดครับ!"