บทที่ 55 เงินรางวัล

วันรุ่งขึ้น

ระหว่างที่ฉินหยวนชิงกำลังเรียนอยู่ เขาก็ถูกอาจารย์ที่ปรึกษาเรียกตัวออกจากห้อง โดยบอกว่ามีผู้ใหญ่คนสำคัญต้องการพบ จึงพาเขาไปยังห้องทำงานของคณบดี เมื่อก้าวเข้าไปในห้อง นอกจากคณบดีกับรองคณบดีแล้ว เขายังเห็นชายชราคนหนึ่งพร้อมด้วยทีมนักข่าว

คณบดีหลี่ยิ้มพลางแนะนำ "ท่านรองผู้ว่าฯ ถัง นี่คือนักศึกษาฉินหยวนชิงครับ ฉินหยวนชิงคนนี้ได้คะแนนเกาเข่าเต็มร้อย แล้วเลือกเข้าเรียนที่มหาวิทยาลัยสุ่ยมู่ของเรา"

"ฉินหยวนชิง นี่คือท่านรองผู้ว่าฯ ถัง จากเทศบาลกรุงปักกิ่ง ดูแลรับผิดชอบงานด้านการศึกษาโดยตรง!" คณบดีหลี่แนะนำชายชราท่านนั้นให้เขารู้จัก

ฉินหยวนชิงแอบตระหนกอยู่ในใจ ปักกิ่งเป็นเทศบาลนครที่ขึ้นตรงต่อส่วนกลาง ระดับการบริหารเทียบเท่ามณฑล นั่นหมายความว่าท่านรองผู้ว่าฯ ถังท่านนี้มีตำแหน่งเทียบเท่ารองผู้ว่าราชการมณฑลเลยทีเดียว

บุคคลระดับบิ๊กขนาดนี้ ไม่นึกเลยว่าจะมาถึงมหาวิทยาลัยเพื่อพบเขา

"นักศึกษาฉินหยวนชิง มารบกวนเวลาเรียนของเธอแล้วสิ!" ท่านรองผู้ว่าฯ ถังยื่นมือมาจับมือกับฉินหยวนชิงด้วยท่าทีเป็นกันเองอย่างยิ่ง "นักศึกษาฉินหยวนชิง ในนามของกรุงปักกิ่ง ฉันขอขอบคุณสำหรับการอุทิศตนของเธอด้วยนะ!"

คำขอบคุณจากท่านรองผู้ว่าฯ ถังทำให้ฉินหยวนชิงรู้สึกเกรงใจจนทำตัวไม่ถูก จึงรีบตอบ "ท่านรองผู้ว่าฯ ถังครับ ผมแค่แก้โจทย์คณิตศาสตร์ได้ข้อเดียว ไม่คู่ควรกับคำขอบคุณของท่านหรอกครับ อีกอย่างผมก็ยังไม่ได้สร้างประโยชน์อะไรให้ปักกิ่งเลย"

"ฮ่าๆ เธอคิดผิดแล้วล่ะ" ท่านรองผู้ว่าฯ ถังหัวเราะร่า "โจทย์ที่เธอแก้ได้ไม่ใช่โจทย์คณิตศาสตร์ทั่วไป แต่เป็นปัญหายากที่สร้างความปวดหัวให้วงการคณิตศาสตร์มาสิบกว่าปี! ฉันได้ยินมาว่าการที่เธอพิสูจน์ข้อคาดการณ์ของโจวได้สำเร็จ ช่วยส่งเสริมการพิสูจน์ข้อคาดการณ์ของโกลด์บาคเป็นอย่างมาก เธอสร้างเกียรติยศชื่อเสียงนี้ให้มหาวิทยาลัยสุ่ยมู่ และสร้างให้กรุงปักกิ่งของเรา แล้วจะไม่คู่ควรกับคำขอบคุณได้ยังไง!"

"การยึดการศึกษาเป็นรากฐาน เป็นแนวนโยบายหลักในการขับเคลื่อนยุทธศาสตร์พัฒนาชาติด้วยวิทยาศาสตร์และการศึกษา การบ่มเพาะบุคลากรก็เป็นหัวใจสำคัญสูงสุดในงานด้านการศึกษาของเมืองเรามาโดยตลอด! เมื่อวานนี้ ทางผู้บริหารสำนักการศึกษาของเมืองเข้ามารายงานเรื่องนี้กับฉันโดยตรง ซึ่งพวกเราก็ให้ความสำคัญอย่างยิ่ง หลังประชุมร่วมกับคณะทำงาน จึงมีมติมอบรางวัลเพื่อเป็นกำลังใจให้เธอ และถ้าเธออยากย้ายทะเบียนบ้านเข้ามาอยู่ปักกิ่ง ทางเราก็เปิดช่องทางพิเศษให้ได้ทันที" ท่านรองผู้ว่าฯ ถังกล่าวพลางยิ้ม

เรื่องย้ายทะเบียนบ้านเข้าปักกิ่งนั้น เขาไม่เคยคิดมาก่อนเลย

จากนั้นก็เป็นการถ่ายรูปร่วมกันระหว่างคณบดี ท่านรองผู้ว่าฯ ถัง ผู้บริหารสำนักการศึกษา และฉินหยวนชิง ซึ่งเงินรางวัลที่ทางกรุงปักกิ่งมอบให้เขาในครั้งนี้สูงถึงสองล้านหยวน เท่ากับที่มหาวิทยาลัยมอบให้พอดิบพอดี

พอได้เงินรางวัลสองล้านหยวนนี้มา อารมณ์ของฉินหยวนชิงก็เบิกบานสุดๆ ถึงอย่างไรนี่ก็ไม่ใช่เงินน้อยๆ แถมที่สำคัญคือเงินก้อนนี้ไม่ต้องเสียภาษีเงินได้บุคคลธรรมดาอีกด้วย

ในข่าวภาคค่ำของสถานีโทรทัศน์ปักกิ่งวันนั้น นอกจากรายงานการตรวจราชการของผู้บริหารเมืองแล้ว ยังมีข่าวที่ท่านรองผู้ว่าฯ ถังเดินทางมาเยี่ยมเยียนให้กำลังใจฉินหยวนชิง รวมถึงข่าวที่ฉินหยวนชิงไขปริศนาคณิตศาสตร์ได้ ซึ่งข่าวดังกล่าวได้แอร์ไทม์ยาวถึงหกสิบวินาทีเต็ม

แน่นอนว่า ฉินหยวนชิงไม่ได้ติดนิสัยชอบดูข่าว เขาจึงไม่รู้เรื่องพวกนี้เลยแม้แต่น้อย ถึงชั่วโมงเรียนเขาก็ไปเข้าเรียนตามปกติ เพียงแต่ใช้เวลาส่วนใหญ่ศึกษาด้วยตัวเอง บางครั้งถ้ามีการบรรยายพิเศษ เขาก็จะขอลาไปฟัง ส่วนเวลาที่เหลือแทบทั้งหมดก็ขลุกอยู่ในห้องสมุด

ทางด้านจิ่งเถียน หลังจากปล่อยอัลบั้ม เธอก็ยุ่งจนต้องบินรอกไปทั่วประเทศ ทั้งออกทีวีช่องต่างๆ ไปรายการวาไรตี้ ให้สัมภาษณ์ รับงานอีเวนต์สารพัด รวมถึงงานแจกลายเซ็น ในแต่ละวันทั้งสองคนมีเวลาคุยโทรศัพท์กันแค่ช่วงห้าทุ่มกว่าๆ เท่านั้น ทุกครั้งที่ได้ยินจิ่งเถียนบ่นว่าเหนื่อย ฉินหยวนชิงก็ปวดใจเหลือเกิน อดไม่ได้ที่จะเกลี้ยกล่อมให้เธอถอดใจ เลิกทำมาหากินในวงการบันเทิงเสียที

ทว่าอย่าเห็นว่าจิ่งเถียนดูบอบบางนุ่มนิ่ม แท้จริงแล้วดื้อเงียบเอาเรื่อง ไม่อย่างนั้นตอนแรกคงไม่เลือกเข้าเป่ยเตี้ยนหรอก ทุกครั้งที่ฉินหยวนชิงคอยเกลี้ยกล่อม ผลลัพธ์กลับกลายเป็นตรงกันข้าม คุณพี่สาวคนสวยยิ่งมุ่งมั่นและเด็ดเดี่ยวกว่าเดิมเสียอีก

"ให้ตายสิ พี่เหมิ่ง ทำไมเปเปอร์ของพี่ ผมอ่านไม่รู้เรื่องเลยวะเนี่ย?" ฉินหยวนชิงเพิ่งเดินกลับเข้าห้องพัก ใต้แสงโคมไฟตั้งโต๊ะ เสี่ยวพั่งกำลังขยี้ผมสั้นกุดของตัวเองอย่างทรมานใจ

"นั่นสิ ทำไมพวกเราถึงอ่านเปเปอร์ของนายไม่เข้าใจเลยสักนิด หรือว่าพวกเราสอบติดสุ่ยมู่ปลอมกันแน่?" จางเจี๋ยก็โอดครวญด้วยน้ำเสียงหดหู่เช่นกัน

พวกเขาอุตส่าห์ไปดาวน์โหลดเปเปอร์ฉบับภาษาจีนของฉินหยวนชิงมาจากเว็บมหาวิทยาลัย กะว่าจะลองศึกษาค้นคว้าดูสักหน่อย แต่หลอกกันชัดๆ พอเปิดอ่านก็มึนตึ้บ ขนาดหน้าแรกยังอ่านไม่ทันจบก็ไม่รู้เรื่องแล้วว่าพูดถึงอะไร แม้จะไปหยิบตำรามาเปิดเทียบ ก็ยังไม่ได้ช่วยอะไรขึ้นมาเลย

ทั้งที่นอนห้องเดียวกันแท้ๆ ลูกพี่ นายจะเทพก็เทพไปสิ แต่ความเทพมันต้องมีลิมิตบ้างสิวะ จะมาเทพจนเกินเยียวยา ไร้เหตุผลขนาดนี้ได้ยังไง

นี่มันชวนให้สิ้นหวังเกินไปแล้วจริงๆ!

พวกเขาอ่านเปเปอร์ของฉินหยวนชิงไม่เข้าใจสักนิด รู้สึกราวกับกำลังอ่านคัมภีร์สวรรค์ก็ไม่ปาน

"ก็ธรรมดา!" ฉินหยวนชิงวางกระเป๋าลงแล้วบิดขี้เกียจ "ทฤษฎีจำนวนน่ะ ปีหนึ่งเพิ่งจะได้แตะ ยังไม่ถึงขั้นผิวเผินด้วยซ้ำ ต้องรอระดับปริญญาโทโน่นถึงจะลงลึกขึ้นมาหน่อย อ่านไม่เข้าใจก็ปกติแล้ว!"

วิชาคณิตศาสตร์ในมหาวิทยาลัยก็เรียนจากตื้นไปลึก เลขขั้นสูงกับพีชคณิตตอนปีหนึ่งปีสอง ความจริงยังเชื่อมโยงกับเลข ม.ปลาย อยู่มาก แค่เจาะลึกขึ้น รวมถึงมุมมองและวิธีคิดเปลี่ยนไปเยอะ แต่ยิ่งเรียนสูงขึ้นไปก็ยิ่งลึกซึ้ง ถ้าไม่เคยแตะมาก่อนย่อมไม่มีทางเข้าใจ

ในกลุ่มพวกเขานี้ เสี่ยวพั่งยังพอใส่ใจวิชาฟิสิกส์อยู่บ้าง ส่วนคณิตศาสตร์ก็กินบุญเก่าสมัย ม.ปลาย โจทย์ในตำราบางข้อยังทำเอามึนตึ้บ ขณะที่หลิวเฟิงกับจางเจี๋ยที่เตรียมตัวจะสอบต่อ ป.โท ก็เพิ่งจะอ่านเลขขั้นสูงเล่มสองเข้าใจด้วยตัวเองเท่านั้น ยังห่างชั้นจากระดับ ป.โท อยู่ไกลโข

นี่คือความต่างที่ยิ่งใหญ่ที่สุดระหว่างคนที่มีระบบกับคนที่ไม่มีระบบ

คนมีระบบ ต่อให้มีความรัก นอนหลับในห้องเรียน ก็ยังเป็นเทพนักเรียนได้อยู่ดี แต่ถ้าเป็นคนธรรมดา พอเอาตัวเองมาเทียบกับคนอื่นที่นี่ สภาพจิตใจก็พร้อมจะพังทลายได้ง่ายๆ

ไม่ว่าจะฟิสิกส์หรือคณิตศาสตร์ ในทางทฤษฎีคะแนนสอบเกาเข่าก็คงไม่ได้ทิ้งห่างกันมากนัก แต่พอเข้าวงการมา ความห่างชั้นอันมหาศาลก็จะเผยออกมาทันที

อย่างตอนนี้เพื่อนร่วมชั้นของพวกเขา ก็เริ่มแบ่งชนชั้นวรรณะให้เห็นชัดเจนแล้ว

"พวกนายนี่นะ แทนที่จะเอาเวลาไปคิดแต่เรื่องจีบสาวมีความรัก สู้มาเรียนรู้จากฉันแล้วไปสิงอยู่ในห้องสมุดทุกวันไม่ดีกว่าเหรอ!" ฉินหยวนชิงสั่งสอนทั้งสามคนอย่างหงุดหงิดที่ไม่ได้ดั่งใจ "ชีวิตมหาวิทยาลัยมีแค่สี่ปี ทุกวันล้วนมีค่าทั้งนั้น เดือนที่ผ่านมาพวกนายผลาญเวลาอันมีค่าไปเท่าไหร่แล้ว!"

"โดยเฉพาะนายเลย เสี่ยวพั่ง ทุกคืนรู้จักร่อนไปจู๋จี๋กับอิ๋งอิ๋งของนาย ตัวติดกันเป็นตังเม นายไม่เหาะขึ้นฟ้าไปเลยล่ะ?!" ฉินหยวนชิงส่งเสียงเอ็ดด้วยความเจ็บปวดใจเหลือเกิน

ทั้งสามคนเหงื่อตก จู่ๆ ก็โดนสวดชุดใหญ่แบบไม่มีปี่มีขลุ่ย การเป็นเพื่อนกับระดับลูกพี่นี่มันไม่ง่ายเลยจริงๆ!

แล้วพวกเขาก็ไม่มีหน้าพอจะไปต่อปากต่อคำกับลูกพี่ ได้แต่ก้มหน้าเดินคอตกไปนั่งวาดวงกลมตัดพ้อชีวิตอยู่ตรงมุมห้องเงียบๆ

ในเมื่อคะแนนสู้เขาไม่ได้ ก็ไร้ซึ่งสิทธิมนุษยชนเช่นนี้แล

หลังจากได้สั่งสอนเพื่อนร่วมห้องไปยกใหญ่ ฉินหยวนชิงก็รู้สึกฟินสุดๆ การเป็นเทพนักเรียนมันสะใจแบบนี้นี่เอง ในยุทธภพ ใครหมัดหนักคนนั้นคือความถูกต้อง ในรั้วมหาวิทยาลัย ความเป็นเทพนักเรียนสิคือของจริง

ใครๆ ต่างก็บอกว่าเด็กสุ่ยมู่ล้วนแต่เป็นระดับหัวกะทิ แต่นั่นเป็นแค่การเปรียบเทียบเท่านั้น ในรั้วสุ่ยมู่เอง นักศึกษาก็ยังถูกแบ่งเกรด และคนที่เป็นระดับเทพเหนือเทพก็ยังมีอยู่เสมอ

ฉินหยวนชิงอาบน้ำเสร็จเดินออกมาก็ได้ยินเสียงเสี่ยวพั่งกำลังฟ้องร้องแฟนสาวด้วยความชอกช้ำใจ ถึงความเผด็จการป่าเถื่อนของฉินหยวนชิง โดยบรรยายว่าฉินหยวนชิงเป็นทรราช เป็นจอมเผด็จการ ทำเอาฉินหยวนชิงได้แต่กลอกตา

ไอ้อ้วนบ้านี่ วันๆ รู้จักแต่ไปร้องไห้ฟูมฟาย ปรับทุกข์ตัดพ้อกับแฟน เสี่ยวพั่งแบบนี้กลายเป็นคนอ้วนที่ไร้จิตวิญญาณไปแล้ว อนาคตในสายงานวิจัยน่าเป็นห่วงจริงๆ

ฉินหยวนชิงส่ายหน้าอย่างจนใจ ในห้องนี้เสี่ยวพั่งนี่แหละที่เหยาะแหยะที่สุด แต่ก็ช่วยไม่ได้ คนรวยมีทางเลือกในชีวิตนับไม่ถ้วน ถ้าทำงานวิจัยไม่ได้ ก็แค่กลับบ้านไปรับมรดกกิจการร้อยล้านพันล้านก็จบ

ในห้องเดียวกันนี้ ฐานะทางบ้านของเสี่ยวพั่งถือว่าดีที่สุด พ่อแม่ทำธุรกิจการค้าระหว่างประเทศ ตลอดสิบปีที่ผ่านมาอาศัยผลประโยชน์จากการค้าต่างประเทศกอบโกยกำไรมหาศาล ทรัพย์สินครอบครัวมีมากกว่าร้อยล้าน

ส่วนอีกสามคนที่เหลือล้วนมาจากครอบครัวชาวนา ฐานะทางบ้านของหลิวเฟิงกับจางเจี๋ยถือว่าธรรมดา การมาเรียนที่นี่ก็ยังต้องกู้ยืมเงินเพื่อการศึกษา

ในขณะเดียวกัน ทางภาควิชาคณิตศาสตร์ก็กำลังครวญครางระงม หลายวันมานี้ทุกครั้งที่เข้าเรียน อาจารย์มักจะยกฉินหยวนชิงขึ้นมาเป็นตัวอย่าง เพื่อนำมาหวดสั่งสอนพวกเขานักศึกษาเอกคณิตฯ อยู่ตลอด

ตามคำพูดของอาจารย์ก็คือ ดูอย่างฉินหยวนชิงสิ เขาเรียนฟิสิกส์แท้ๆ ยังไขปริศนาคณิตศาสตร์ได้เลย แล้วพวกเธอที่เป็นเด็กเอกคณิตฯ ยังกล้าอู้ไม่ตั้งใจเรียนกันอีกเหรอ

"ประธาน รีบดึงตัวปีศาจนั่นเข้าชมรมคณิตศาสตร์เร็วเข้าเถอะ!" มีคนแท็กหาประธานชมรม นี่คือชมรมคณิตศาสตร์ของมหาวิทยาลัยสุ่ยมู่ ซึ่งตั้งขึ้นจากนักศึกษาภาควิชาคณิตศาสตร์และเพื่อนร่วมสถาบันที่หลงใหลในตัวเลข

"แงงง ท่านประธาน เปเปอร์นั่นฉันอ่านไม่เข้าใจเลยสักนิด~~~ นี่ฉันสอบติดมหาวิทยาลัยปลอมหรือเปล่าเนี่ย!" ใครคนหนึ่งส่งสติกเกอร์ร้องไห้โฮเข้ามา

"ทุกคนอย่าเพิ่งโวยวายกันเลย ตัวฉันเองก็แย่เหมือนกันเนี่ย!" ภายในห้องพักห้องหนึ่ง ประธานชมรมคณิตศาสตร์มองดูข้อความมากมายที่เด้งขึ้นมา แล้วก็ได้แต่น้ำตาตกใน

เมื่อช่วงกลางวันนี้เอง เขาเพิ่งจะไปพบศาสตราจารย์ด้านคณิตศาสตร์คนหนึ่งเพื่อขอให้ช่วยเขียนจดหมายรับรองให้ เพราะเขากำลังจะเดินทางไปเรียนต่อ ป.โท ที่อเมริกา แต่ปรากฏว่าศาสตราจารย์คนนั้นกลับโยนเปเปอร์ฉบับนี้มาให้เขา แล้วสั่งให้นั่งอ่านทำความเข้าใจเป็นเวลาสองชั่วโมง พออ่านแล้วเขาก็มึนตึ้บ ถามอะไรไปก็ตอบไม่ได้สักข้อ ผลลัพธ์จึงกลายเป็นโศกนาฏกรรม

จดหมายรับรองไม่ได้สักฉบับ

ในบรรดานักศึกษารุ่นปี 2009 ทั้งหมด คนที่โดดเด่นและเปล่งประกายที่สุดก็คือฉินหยวนชิง จู่ๆ เขาก็กลายเป็น 'ลูกบ้านอื่น' ที่ใครๆ ต่างยกย่องชื่นชม และยังทำให้เหล่านักศึกษา ป.โท กับ ป.เอก นับไม่ถ้วนต้องพบกับความระทมทุกข์

มีนักศึกษา ป.เอก คนหนึ่งที่มารับหน้าที่สอนแทนในวิชาคณิตศาสตร์ ถูกนักศึกษาตั้งคำถามเกี่ยวกับเปเปอร์นี้เข้า ถึงกับต้องเดินคอตกออกจากห้อง แล้วขังตัวเองร้องไห้อยู่ในห้องพักอาจารย์ข้ามวันข้ามคืน

ไม่เพียงแค่มหาวิทยาลัยสุ่ยมู่เท่านั้น ทางมหาวิทยาลัยเยี่ยนต้าก็แทบระเบิดเหมือนกัน

มีเด็กสุ่ยมู่นำเปเปอร์ของฉินหยวนชิงไปแปะในเว็บบอร์ดของมหาวิทยาลัยเยี่ยนต้า พร้อมกับถามท้าทายว่า 'พวกนายยอมหรือยัง? ยอมหรือยัง? ยอมหรือยังล่ะ?'

ทางเยี่ยนต้าได้แต่อ้ำอึ้งพูดไม่ออก ทำได้เพียงตอบรับอย่างจำนนและช้ำใจว่า 'ยอมแล้ว' 'ยอมแพ้แล้วโว้ย!'

แม้กระทั่งช่วงหลายวันมานี้ เวลาเดินสวนกับเด็กสุ่ยมู่แถวอู่เต้าโข่ว พวกเขาก็ไม่มีความมั่นอกมั่นใจเหมือนวันวานอีกต่อไป เวลาพูดจาฟังดูเหมือนตัวลีบเล็กลงไปกว่าปกติถึงสามส่วนเลยทีเดียว