บทที่ 71 เยี่ยมกองถ่าย

เมื่อมองดูกองถ่ายที่กำลังเร่งถ่ายทำฉากกลางคืนอยู่ตรงหน้า ฉินหยวนชิงก็แทบอยากจะร้องไห้แต่ไร้น้ำตา

ให้ตายสิ นั่งเครื่องบินน่ะเร็วอยู่หรอก แค่สามชั่วโมงก็ถึงแล้ว

แต่จากสนามบินมาถึงโลเคชันถ่ายทำของกองถ่าย ต้องนั่งรถต่ออีกตั้งสองชั่วโมงเต็มๆ กองถ่ายนี้ช่างสรรหาเรื่องลำบากจริง ถ่ายทำอยู่ที่เหิงเตี้ยนดีๆ ไม่ชอบ ดันถ่อมาถึงที่นี่

พอมาถึงหน้าทางเข้า เขาก็ถูกทีมงานของกองถ่ายสกัดไว้ ทว่าหลังจากแจ้งชื่อและตัวตนไปแล้ว ทั้งโปรดิวเซอร์และผู้กำกับของภาพยนตร์เรื่อง "คนเดือดโค่นคนดุ" ต่างก็รีบเดินออกมาต้อนรับด้วยตัวเอง

แม้จะไม่เคยรู้จักกันมาก่อน แต่เจียงเหวินก็เป็นบุคคลที่มีชื่อเสียงโด่งดังไปทั่วประเทศจีน หากเสียมารยาทแล้วถูกสื่อเอาไปประโคมข่าวเข้า ย่อมไม่มีผลดีอะไรตามมาแน่

เจียงเหวินในยามนี้ มีทั้งฉายาเจ้าพ่อกองถ่ายและสารพัดข่าวลือติดตัว ว่ากันว่าเคยเคี่ยวเข็ญผู้กำกับลู่ชวนจนร้องไห้มาแล้วด้วยซ้ำ ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเป็นเรื่องจริงหรือเปล่า

ฉินหยวนชิงมองดูเจียงเหวินแล้วก็อดนึกถึงบทบาทฉินซูเถียนในเรื่อง "Hibiscus Town" ขึ้นมาไม่ได้ และยังพาลนึกไปถึงจางมู่จือที่คาบบุหรี่ติดปากจากเรื่อง "คนเดือดโค่นคนดุ" อีกด้วย

ปฏิเสธไม่ได้เลยว่านี่คือนักแสดงและผู้กำกับที่เปี่ยมล้นไปด้วยพรสวรรค์ ผู้กำกับคนอื่นอาจจะปวดหัวเพราะพรสวรรค์ไม่พอ แต่สำหรับชายคนนี้กลับต้องคอยเหนี่ยวรั้งพรสวรรค์เอาไว้ ไม่อย่างนั้นความสามารถที่ล้นปรี่จะเตลิดเปิดเปิงจนกู่ไม่กลับ ประโยคทองในตำนานที่ว่า "ยืนหยัดอย่างมีศักดิ์ศรีแล้วยังกอบโกยเงินได้" ก็หมายถึงคนคนนี้นี่เอง

หลังจากทักทายคุยกับเจียงเหวินได้สองสามประโยค อีกฝ่ายก็ขอตัวกลับไปลุยงานต่อ ในฐานะผู้กำกับจะปลีกตัวออกมานานเกินไปไม่ได้ ส่วนฉินหยวนชิงก็มีโปรดิวเซอร์คอยเดินนำพาไปหาจิ่งเถียน

พอเจอตัวจิ่งเถียน ก็เห็นเธอกำลังนั่งเท้าคาง เหม่อมองโจวเหวินฟะกับเก๋อโยวที่กำลังซักซ้อมบทกันอยู่ข้างหน้า เพียงแต่แววตาของเธอนั้นเลื่อนลอย ชัดเจนเลยว่าไม่ได้มีสมาธิตั้งใจดูสักนิด

ฉินหยวนชิงถึงกับพูดไม่ออก ทัศนคติแบบนี้ ไม่ต้องเดาเลยว่าจะเก็บเกี่ยววิชาได้สักกี่น้ำ มิน่าล่ะ ภายหลังต่อให้ได้ประกบคู่ร่วมงานกับดาราดังระดับเบอร์ใหญ่ตั้งมากมาย ก็ยังขัดเกลาทักษะการแสดงอันยอดเยี่ยมออกมาไม่ได้อยู่ดี

เขาเคยเห็นข่าวลือในจือฮูเรื่องหนึ่ง เล่ากันว่าเดิมทีซีรีส์เรื่อง "ครึ่งปีศาจซือเถิง" ทั้งบทซือเถิงและไป๋อิงนั้น จิ่งเถียนต้องรับบทคนเดียวสองตัวละคร ทว่าจิ่งเถียนกลับเล่นได้แค่บทซือเถิงที่สง่างาม หยิ่งทะนง และจิตใจดี แต่ไม่อาจเข้าถึงบทตัวร้ายอย่างไป๋อิงที่โหดเหี้ยมอำมหิตได้ สุดท้ายผู้จัดจึงต้องเปลี่ยนตัวให้หลี่อีเสี่ยวมาเล่นเป็นไป๋อิงแทน

"ทำไมเธอถึงมาได้ล่ะ!"

พอผู้ช่วยสะกิดเตือน จิ่งเถียนถึงได้สติกลับมา พลันสายตาเหลือบไปเห็นฉินหยวนชิง เธอก็ทั้งประหลาดใจและดีใจอย่างยิ่ง ก่อนจะรีบโผเข้ากอดฉินหยวนชิงทันที

"มาหาก็ไม่โทรบอกกันสักคำ ฉันจะได้ให้คนไปรับ!" จิ่งเถียนดีใจจนเนื้อเต้น เมื่อวานเพิ่งยืนยันแน่ชัดว่าไม่มีทางกลับปักกิ่งได้ วันนี้ทั้งวันเธอจึงกระวนกระวายใจตลอด แต่ชีวิตนักแสดงก็เป็นแบบนี้ เธอจึงทำได้แค่ปลอบใจตัวเอง

ไม่นึกเลยว่าวันนี้ฉินหยวนชิงจะรีบนั่งเครื่องบินจากปักกิ่งมาหาเธอถึงที่นี่เพื่อมาเยี่ยมกองถ่าย!

"นี่เป็นวันคริสต์มาสแรกหลังจากที่เราคบกันนะ ไกลแค่ไหนฉันก็ต้องมาหาเธออยู่แล้ว" ฉินหยวนชิงกอดจิ่งเถียนไว้แน่นแล้วกระซิบเบาๆ

คำพูดนี้ทำเอาคุณพี่สาวคนสวยซาบซึ้งจนน้ำตาคลอเบ้าทันที

ผู้ชายคนนี้แม้จะหน้าตาธรรมดาไปสักหน่อย ไม่ใช่คนโรแมนติกอะไร แต่ก็คุ้มค่าจริงๆ ช่างเป็นคนที่พึ่งพาได้เสมอ

ฉินหยวนชิงพอใจกับปฏิกิริยาของจิ่งเถียนมาก ชีวิตคนเรามันต้องมีธรรมเนียมสร้างความรู้สึกพิเศษกันบ้างจริงๆ ทั้งสองคนไม่ได้เจอกันมานานกว่าหนึ่งเดือน ปกติทำได้แค่นั่งคุยโทรศัพท์หรือวิดีโอคอลหากัน ทว่าเมล็ดพันธุ์แห่งความคิดถึงกลับยังคงหยั่งรากฝังแน่น

เวลาอ่านหนังสือ สมาธิยังจดจ่ออยู่กับความรู้จึงพอทนได้ แต่พอก้าวขึ้นรถมา ความคิดในหัวก็มีแต่ภาพของจิ่งเถียนลอยวนเวียนอยู่ตลอดเวลา

พอการถ่ายทำฉากนี้เสร็จสิ้นลง จิ่งเถียนก็พาเขาไปแนะนำตัวกับเหล่าดาราในกองถ่ายทีละคน ดาราทุกคนต่างทักทายฉินหยวนชิงอย่างมีมารยาทและเกรงอกเกรงใจ แม้พวกเขาจะเป็นดาราระดับแถวหน้า แต่เมื่อเทียบกับนักคณิตศาสตร์ระดับท็อปของประเทศแล้ว ก็ยังถือว่าคนละชั้นกันอยู่ดี

"ไปๆ ฉินหยวนชิงอุตส่าห์มาเยี่ยมกองถ่ายในวันนี้ นับเป็นเกียรติที่ได้รู้จักกับคนเก่งระดับนี้ คืนนี้ผมขอเป็นเจ้ามือเลี้ยงมื้อดึกทุกคนเอง เสี่ยวซื่อ ไปจองโต๊ะไว้สักสองสามโต๊ะนะ เดี๋ยวพวกลบเครื่องสำอางเสร็จแล้วจะตามไป!" เจียงเหวินกวักมือเรียกผู้ช่วยเข้ามาสั่งงาน

จริงๆ แล้วฉินหยวนชิงไม่ได้ชอบงานสังสรรค์แบบนี้เท่าไร แต่ในเมื่อเข้าเมืองตาหลิ่วก็ต้องหลิ่วตาตาม แขกย่อมต้องตามใจเจ้าบ้าน ในเมื่ออีกฝ่ายแสดงความกระตือรือร้นมา เขาก็ต้องรับน้ำใจนั้นไว้

"ที่แท้พวกคุณถ่ายหนังกันแบบนี้นี่เอง เปิดหูเปิดตาจริงๆ ครับ" ฉินหยวนชิงกล่าวพร้อมรอยยิ้ม

ตอนแรกเขานึกว่าฉากขี่ม้าพวกนั้นจะใช้ม้าจริงในการถ่ายทำ พอมาเห็นหน้างานถึงได้รู้ว่าคนแค่นั่งอยู่บนอุปกรณ์ประกอบฉาก แล้วทำท่าทางโยกตัวเลียนแบบการขี่ม้าเท่านั้นเอง

หรืออย่างฉากกระโดดบ่อน้ำฆ่าตัวตาย แท้จริงแล้วก็ไม่ใช่บ่อน้ำลึกอะไร แต่เป็นแค่หลุมตื้นๆ หลุมหนึ่ง

"การถ่ายหนังพรรค์นี้จะนับเป็นฝีมืออะไรได้ครับ เทียบกับคุณฉินไม่ได้เลยสักนิด งานวิจัยของคุณฉินต่างหากถึงจะเป็นความรู้ชั้นสูงที่แท้จริง!" เจียงเหวินหัวเราะร่วน "เห็นผมดูห่ามๆ แบบนี้ แต่ผมชื่นชมพวกปัญญาชนกับผู้มีความรู้ชั้นสูงที่สุดเลยนะ!"

"ตอนนี้คุณฉินมีชื่อเสียงโด่งดังมากในฮ่องกง สื่อหลายสำนักต่างพากันประโคมข่าวกันยกใหญ่ พวกเราสมัยก่อนเป็นเพราะเรียนหนังสือไม่เอาถ่าน ถึงต้องหันมาเอาดีบนเส้นทางการแสดงแบบนี้" โจวเหวินฟะเอ่ยปนหัวเราะ

"พี่ฟานี่แหละคือเทพแห่งการแสดงตัวจริง ทั้งสวี่เหวินเฉียง, มาร์ก โค, เกาชิว, อาหลาง, เกาจิ้น บทบาทระดับคลาสสิกพวกนี้ พอนึกย้อนไปทีไรก็ยังตราตรึงใจเสมอครับ" ฉินหยวนชิงยิ้ม โจวเหวินฟะคือนักแสดงชายที่ฉินหยวนชิงชื่นชอบที่สุด ฝีมือการแสดงของเขาไร้ที่ติอย่างหาตัวจับยากจริงๆ

โจวเหวินฟะได้ยินคำชมของฉินหยวนชิงก็หัวเราะร่าอย่างอารมณ์ดี

จากนั้นฉินหยวนชิงก็ชนแก้วกับเก๋อโยวอีกแก้ว ชายคนนี้คือความภาคภูมิใจของวงการภาพยนตร์จีน ว่ากันว่าแค่ยืนเฉยๆ อยู่ตรงนั้นก็ทำให้คนหัวเราะได้แล้ว ยิ่งถ้าเอามือลูบหัวล้านเมื่อไร เป็นต้องขำจนท้องคัดท้องแข็งกันเลยทีเดียว

ในโลกยุคหลัง บนวีแชตจะมีสติกเกอร์มีมตัวหนึ่งที่ฮิตระเบิด นั่นก็คือ 'เก๋อโยวท่านอนอืด' ซึ่งเด็ดขาดจนไม่มีอะไรเทียบได้จริงๆ

มื้อดึกมื้อนี้ ทั้งเจ้าบ้านและแขกต่างสนุกสนานเพลิดเพลินกันถ้วนหน้า จนกระทั่งผ่านไปสองชั่วโมงจึงค่อยแยกย้าย

ฉินหยวนชิงกับจิ่งเถียนกลับมาถึงโรงแรม ทันทีที่ก้าวเข้าห้องพัก ฉินหยวนชิงก็อดใจไม่ไหว ช้อนอุ้มเอวจิ่งเถียนขึ้นมาทันที จิ่งเถียนหลุดเสียงร้องอุทานออกมาด้วยความตกใจ ฉินหยวนชิงสาวเท้าเดินตรงไปยังเตียงใหญ่ วางจิ่งเถียนลงบนเตียง แล้วโถมตัวเข้าใส่ราวกับเสือดาวที่กำลังตะครุบเหยื่อ

…

ไฟปรารถนาที่สั่งสมมาเกือบสองเดือนถูกปลดปล่อยออกมาอย่างไม่ยั้ง ทั้งดุดันและเร่าร้อน ราวกับการควบม้าตะลุยไปทั่วทุ่งหญ้ากว้างใหญ่อย่างบ้าคลั่ง!

เนิ่นนานผ่านไป ทั้งสองต่างกอดก่ายกันไว้ สัมผัสถึงความงดงามอันเงียบสงบในยามนี้

ก่อนจะผล็อยหลับไปในอ้อมกอดของกันและกันโดยไม่รู้ตัว

เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น จิ่งเถียนแต่งหน้าบางๆ แล้วก็รีบออกไปกองถ่าย ส่วนฉินหยวนชิงก็เดินเล่นสำรวจรอบๆ บริเวณนี้ สาเหตุที่ที่นี่ได้รับเลือกให้เป็นสถานที่ถ่ายทำ ก็เพราะมีสถาปัตยกรรมโบราณอยู่มากมายนั่นเอง

หลังจากนั้นเขาก็แวะไปดูการทำงานของกองถ่ายอีกรอบ พอมองดูแล้ว นักแสดงหลักแทบจะมีอยู่ไม่กี่คน แต่ทีมงานเบื้องหลังอย่างตากล้องและฝ่ายอื่นๆ กลับมีจำนวนเยอะกว่ามาก ส่วนตัวประกอบก็เกณฑ์ชาวบ้านแถวนั้นมาเล่นโดยตรง

"ได้ยินว่าภาพยนตร์เรื่องนี้ลงทุนไปเป็นร้อยล้าน มีเงินเหลือใช้กันจริงเชียว เอาเงินมากขนาดนี้ไปสร้างห้องทดลองได้สบายๆ เลยนะเนี่ย" ฉินหยวนชิงพึมพำกับตัวเองเบาๆ

นักแสดงหลักไม่กี่คนนี้ ว่ากันว่าค่าตัวรวมกันก็ปาเข้าไปตั้งห้าสิบล้านกว่าหยวนแล้ว แถมการถ่ายทำในสถานที่แบบนี้แทบไม่ต้องเสียเงินอะไรมากมาย ไม่มีฉากอลังการ ไม่มีสเปเชียลเอฟเฟกต์ แต่กลับผลาญเงินลงทุนมหาศาลถึงหลักร้อยล้าน

ฉินหยวนชิงไม่ค่อยได้ดูภาพยนตร์เท่าไรนัก ไม่ใช่เพราะเขาไม่ชอบดู แต่เป็นเพราะหนังหลายๆ เรื่องประโคมโฆษณาเสียใหญ่โต ทว่าเนื้อในกลับเป็นหนังห่วยแตก ดูแล้วไม่สนุก แถมยังทำให้หงุดหงิดใจเสียเปล่า

ในยุคอนาคตเรื่องอย่าง "กองพันหมาป่า 2", "นาจา", "ปฏิบัติการฝ่าสุริยะ" ฉินหยวนชิงชอบมาก อย่างน้อยที่สุดเขาก็ไปดูในโรงภาพยนตร์มาแล้วถึงสองรอบ

หนังเรื่องไหนตั้งใจสร้างจริง เรื่องไหนทำมาเพื่อหลอกกินเงินคนดู มันมองปราดเดียวก็ทะลุปรุโปร่ง

ส่วนเรื่องค่าตัวดาราที่พุ่งทะลุเพดานฟ้าพวกนั้น ก็เป็นสิ่งที่ฉินหยวนชิงรังเกียจเข้าไส้ ยิ่งในยุคหลังๆ ดารากระแสแค่คนเดียวก็กวาดค่าตัวไปเกินครึ่งหนึ่งของงบลงทุนทั้งหมดแล้ว ซึ่งพบเห็นได้จนชินตา ในสภาพแวดล้อมพรรค์นี้จะไปสร้างหนังดีๆ ออกมาได้ยังไงกัน

ทว่าฉินหยวนชิงจำได้คลับคล้ายคลับคลาว่า ในชาติก่อน หนังเรื่องคนเดือดโค่นคนดุเรื่องนี้สามารถทุบสถิติบ็อกซ์ออฟฟิศภาพยนตร์ในประเทศลงได้ การที่จิ่งเถียนได้มีส่วนร่วมในผลงานชิ้นนี้ ย่อมมีแต่ผลดีไม่มีผลเสีย

หลังจากอยู่ต่ออีกสองวัน พอถึงคืนวันที่ 26 ธันวาคม ฉินหยวนชิงก็บอกลาแล้วเดินทางกลับ ส่วนจิ่งเถียนยังต้องถ่ายทำต่อที่กองถ่าย เธอต้องรออีกห้าวันถึงจะปลีกตัวออกมาได้