บทที่ 75 จบการศึกษา

หลังจากการประชุมมอบรางวัลวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีแห่งชาติสิ้นสุดลง ข่าวสารตามสื่อต่างๆ ก็เต็มไปด้วยรายงานข่าว ข่าวโทรทัศน์เองก็พุ่งเป้าไปที่เรื่องนี้เกือบทั้งหมด มีทั้งการวิเคราะห์และบทวิจารณ์สารพัด สื่อสิ่งพิมพ์เองก็ทยอยลงข่าวแสดงความคิดเห็น ทั้งสุนทรพจน์ของท่านผู้นำ การวิเคราะห์และจับตามองผู้ที่ได้รับรางวัล

ในฐานะที่ฉินหยวนชิงเป็นผู้คว้ารางวัลวิทยาศาสตร์ธรรมชาติแห่งชาติ รางวัลชนะเลิศอันดับหนึ่ง และยังเป็นผู้เข้าร่วมงานที่อายุน้อยที่สุด เขาจึงโดดเด่นสะดุดตาเป็นพิเศษในงาน ย่อมกลายเป็นคนที่ถูกรายงานข่าวมากที่สุด ความสนใจของสื่อที่มีต่อเขาพุ่งสูงยิ่งกว่าสองปรมาจารย์ทางวิทยาศาสตร์ที่ได้รับรางวัลวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีสูงสุดแห่งชาติเสียอีก

ตัวอย่างเช่นในรายการข่าวซินเหวินเหลียนโปประจำวัน ช่วงไม่กี่นาทีที่รายงานข่าวการประชุมมอบรางวัล มีช็อตภาพของฉินหยวนชิงอยู่หลายครั้ง ทั้งยังเน้นย้ำคำวิจารณ์ว่า "ฉินหยวนชิง นักศึกษาชั้นปีที่หนึ่งแห่งมหาวิทยาลัยสุ่ยมู่ ได้รับการเชิดชูเกียรติด้วยรางวัลวิทยาศาสตร์ธรรมชาติแห่งชาติ รางวัลชนะเลิศอันดับหนึ่ง จากการพิสูจน์ข้อคาดการณ์ของโจวและข้อคาดการณ์จำนวนเฉพาะคู่แฝด! อัจฉริยะวัยเยาว์ เยาวชนเข้มแข็ง ชาติย่อมเกรียงไกร!"

นี่เป็นครั้งที่เจ็ดแล้วที่ฉินหยวนชิงได้ออกรายการซินเหวินเหลียนโป เวลาที่ออกอากาศยาวนานขึ้นเรื่อยๆ และคำชื่นชมก็ยิ่งทวีความสูงส่งขึ้นตามไปด้วย

เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น ฉินหยวนชิงก็ถูกผู้บริหารมหาวิทยาลัยเรียกตัวไป ปรากฏว่าเลขาธิการพรรคประจำเมืองปักกิ่งเดินทางมาพบเขาที่มหาวิทยาลัยด้วยตนเอง และเป็นตัวแทนมอบเงินรางวัลให้ฉินหยวนชิงจำนวน 5 ล้านหยวน เพื่อยกย่องคุณงามความดีที่ฉินหยวนชิงสร้างไว้ให้แก่ปักกิ่ง

จากนั้นก็เป็นการถ่ายภาพร่วมกันและให้สัมภาษณ์สื่อมวลชน

ไม่เพียงแค่นั้น ฉินหยวนชิงยังได้รับรางวัลจากเมืองสุ่ยเซียนและมณฑลหมิ่น ซึ่งต่างก็มอบเงินรางวัลให้เขาฝั่งละ 5 ล้านหยวนเช่นกัน

เงินรางวัลชนะเลิศอันดับหนึ่งจริงๆ มีแค่ 200,000 หยวน แต่เงินรางวัลที่ได้จากทุกฝ่ายรวมกันปาเข้าไปถึง 15 ล้านหยวนแล้ว ยิ่งไปกว่านั้น มหาวิทยาลัยสุ่ยมู่ยังมอบเงินรางวัลให้อีก 5 ล้านหยวน เพียงแต่ระบุว่า 2.5 ล้านหยวนเป็นค่าใช้จ่ายในการวิจัยและพัฒนา ส่วนอีก 2.5 ล้านหยวนเป็นเงินช่วยเหลือเพื่อปรับปรุงคุณภาพชีวิตของฉินหยวนชิง

เมื่อได้ยินอธิการบดีกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่นจริงจัง ฉินหยวนชิงก็แอบบ่นพึมพำในใจ มันก็เงินรางวัลที่ให้เขาทั้งนั้นไม่ใช่เรอะ ยังจะมาพูดเรื่องงบวิจัยกับเงินปรับปรุงคุณภาพชีวิตอีก ตัวเขาไม่มีทีมงาน ไม่จำเป็นต้องซื้อเครื่องมือทดลอง จะต้องใช้งบวิจัยที่ไหนกัน แล้วไอ้เงินปรับปรุงคุณภาพชีวิตนี่ก็เหมือนกัน วันๆ เขาก็กินข้าวที่โรงอาหารของมหาวิทยาลัยเป็นหลัก อาหารการกินเครื่องนุ่งห่มไม่เคยขาดแคลน จะมาปรับปรุงคุณภาพชีวิตอะไรอีก!

บอกตรงๆ ว่าเป็นเงินรางวัลก็จบแล้ว ยังจะเล่นแง่ลวดลายเยอะแยะ ไร้สาระชะมัด

ช่วงเวลาต่อมา ฉินหยวนชิงต้องคอยให้สัมภาษณ์สื่อมวลชนภายในมหาวิทยาลัยสุ่ยมู่อย่างต่อเนื่อง ส่วนใหญ่เป็นสื่อทางการอย่าง "หนังสือพิมพ์เยาวชน" "เหรินหมินรื่อเป้า" "หนังสือพิมพ์สันนิบาตเยาวชน" และอื่นๆ

ส่งผลให้ฉินหยวนชิงเหลือแค่ช่วงกลางคืนไว้อ่านหนังสือ ซึ่งเขาก็รำคาญใจอยู่ไม่น้อย แต่จะปฏิเสธไม่ให้สัมภาษณ์ก็ไม่ได้ เพราะอย่างไรเสียเหล่านี้ก็เป็นสื่อทางการ มีจุดประสงค์เพื่อการประชาสัมพันธ์โดยตรง

ส่วนพวกสื่อออนไลน์ทั้งหลาย ฉินหยวนชิงปฏิเสธไปอย่างสุภาพทั้งหมด โดยอ้างว่าตนเองต้องเตรียมตัวสอบปลายภาค

ไร้สาระสิ้นดี!

เทพนักเรียนระดับนาย สร้างผลงานใหญ่โตเบอร์นี้ แถมยังได้รางวัลวิทยาศาสตร์ธรรมชาติแห่งชาติ รางวัลชนะเลิศอันดับหนึ่ง จนกลายเป็นบุคคลระดับบิ๊กไปแล้ว ยังต้องมาสอบอีกเหรอ?

ใครเชื่อก็บ้าแล้ว!

สื่อออนไลน์ต่างพากันก่นด่าระงม ยิ่งเห็นสื่อกระแสหลักได้ทำข่าวและสัมภาษณ์กันถ้วนหน้าก็ยิ่งเจ็บช้ำน้ำใจ สื่อออนไลน์มันไม่มีสิทธิมีเสียง ไร้เกียรติสิ้นดี ได้แต่มุดไปนั่งวาดวงกลมสาปแช่งอยู่ตรงมุมห้อง

ช่วยไม่ได้ สื่อออนไลน์พวกนี้เก่งแต่กับพวกดาราในวงการบันเทิง ทำเอาพวกดารากลัวจนหัวหด แต่กับพวกนักวิชาการกลับไม่มีความน่าเกรงขามเลยสักนิด หากพวกเขากล้าลงข่าวซี้ซั้ว มีหวังได้โดนระงับการเผยแพร่หรือสั่งปิดไปแปดเก้าส่วนแน่นอน

"ลูกพี่ ลูกพี่ไม่คิดจะเรียนจบจริงๆ เหรอครับ" พอกลับมาถึงหอพัก เสี่ยวพั่งก็อดไม่ได้ที่จะถามย้ำแล้วย้ำอีก

ระดับปรมาจารย์เลยนะเว้ย!

อาจารย์ในมหาวิทยาลัยมีตั้งกี่คน มีใครบ้างที่พิสูจน์ข้อคาดการณ์ของโจวกับข้อคาดการณ์จำนวนเฉพาะคู่แฝดได้ แถมยังได้รางวัลวิทยาศาสตร์ธรรมชาติแห่งชาติ รางวัลชนะเลิศอันดับหนึ่งอีก? นับนิ้วมือข้างเดียวยังเหลือ ต่อให้เป็นสมาชิกสภาวิทยาศาสตร์ส่วนใหญ่ก็ยังไม่เคยได้เลยด้วยซ้ำ

บิ๊กเบิ้มระดับนี้มานั่งฟังอยู่ข้างล่าง อาจารย์คนไหนจะมีกะจิตกะใจสอนลง

"ไอ้อ้วน สารภาพมาซะดีๆ แกเป็นไส้ศึกของทางมหาวิทยาลัยใช่ไหม รับผลประโยชน์มาแล้วอยากจะกล่อมให้ฉันรีบเรียนจบเร็วๆ ใช่ปะ!" ฉินหยวนชิงคว้าคอเสื้อเสี่ยวพั่งแล้วเค้นถามอย่างเอาเรื่อง

นับตั้งแต่ได้รางวัลวิทยาศาสตร์ธรรมชาติแห่งชาติ รางวัลชนะเลิศอันดับหนึ่ง พอกลับมามหาวิทยาลัย เสี่ยวพั่งกับพวกเพื่อนๆ ที่สนิทกับเขาก็คอยพูดเปรยๆ กึ่งชวนให้เขารีบจบการศึกษา บอกว่าเรียนกับคนเก่งระดับนี้แล้วกดดันบ้างล่ะ พอบิ๊กเบิ้มมานั่งในห้อง อาจารย์บนโพเดียมก็กดดันจนสอนแทบไม่ออกบ้างล่ะ…

"ลูกพี่! ลูกพี่ ปล่อยก่อนครับ รีบปล่อยมือเร็วเข้า น้องจะขาดใจตายแล้ว!" เสี่ยวพั่งดิ้นรนพลางหอบหายใจแฮกๆ

เจ้าทรราชนี่ วันๆ เอาแต่ใช้กำลังบ้าอำนาจ!

ถ้าไม่โค่นหมอนี่ลง ชีวิตในหอพักคงหาความสงบสุขไม่ได้แน่!

เสี่ยวพั่งแทบจะร้องไห้แต่ไร้น้ำตา ทั้งที่เขาหนักกว่าฉินหยวนชิงตั้งยี่สิบกิโลแท้ๆ แต่แรงดันสู้ไม่ได้ มักจะถูกกดลงไปขยี้กับพื้นอยู่เรื่อย

"บอกไว้เลยนะไอ้อ้วน ยังไงพี่ก็ไม่เรียนจบโว้ย!" ฉินหยวนชิงแค่นเสียงหึ

จะล้อเล่นหรือไง เพิ่งเข้ามหาวิทยาลัยเทอมแรกก็เรียนจบ ขืนแพร่งพรายออกไปคงฟังดูพิลึกพิลั่น โดนคนหัวเราะเยาะตายชัก

เรียนจบเหรอ!?

ไม่มีทางจบหรอก!

ต่อให้อยู่เฉยๆ ฆ่าเวลาไปวันๆ ก็ต้องอยู่ให้ครบสี่ปี!

มหาวิทยาลัยอยากให้เขาจบนักใช่ไหม เขาก็จะดื้อไม่ยอมจบนี่แหละ อยู่ถ่วงเวลาให้ครบสี่ปีค่อยจบ หรือจะพิจารณาขอต่อเวลาเพิ่มอีกสักปีก็ยังได้!

ฉินหยวนชิงคิดในใจด้วยความรู้สึกสะใจปนหมั่นไส้!

หลิวเฟิงกับจางเจี๋ยที่ตอนแรกคิดจะเอ่ยปาก พอเห็นสภาพของเสี่ยวพั่งแล้วก็ตัวสั่นงันงกขึ้นมาทันที ไม่กล้าพูดอะไรแม้แต่คำเดียว ไม่อย่างนั้นสภาพของเสี่ยวพั่งในตอนนี้ก็คือชะตากรรมของพวกเขาแน่ๆ

เมื่อเข้าสู่เดือนแห่งการสอบ คนในห้องสมุดก็เริ่มเยอะขึ้น นักศึกษาบางคนที่ปกติไม่ตั้งใจเรียน ตอนนี้ก็เริ่มมาขลุกอยู่ในห้องสมุดเพื่ออ่านหนังสือแบบไฟลนก้น จะได้ไม่ต้องเจอกับฝันร้ายตอนสอบตก

ปิดเทอมฤดูหนาวของมหาวิทยาลัยสุ่ยมู่ปีนี้จะเริ่มขึ้นในวันที่ 20 มกราคม แต่ละวิชาจึงเริ่มทยอยจัดสอบกันแล้ว

ในเทอมนี้มีทั้งหมด 9 วิชา พวกฉินหยวนชิงสอบไปแล้ว 5 วิชา ซึ่งฉินหยวนชิงกวาดคะแนนเต็มมาได้ทั้งหมดและเก็บหน่วยกิตไปเรียบร้อย ส่วนอีก 4 วิชาที่เหลือเป็นพวกคณิตศาสตร์ขั้นสูงกับพีชคณิตขั้นสูง เป็นต้น ซึ่งทั้งสี่วิชานี้ฉินหยวนชิงไม่เชื่อน้ำหน้าหรอกว่าอาจารย์จะมีปัญญาออกข้อสอบให้เขาไม่ได้คะแนนเต็มได้!

นี่ก็เป็นอีกเหตุผลที่ฉินหยวนชิงดึงดันไม่ยอมเรียนจบ อยู่ที่นี่ เวลาว่างๆ ก็ยังได้แกล้งพวกเด็กอ่อนเล่น ได้กระตุ้นเคี่ยวเข็ญเพื่อนๆ ที่ไม่อยากขยันเรียน ขนาดเทพนักเรียนตัวท็อปอย่างเขายังขยันขนาดนี้ พวกเด็กเรียนห่วยทั้งหลายยังจะกล้าขี้เกียจอยู่อีกเรอะ

แต่ความหวังดีอันลึกซึ้งของฉินหยวนชิง ใครเล่าจะเข้าใจได้!

"ลูกพี่! ยินดีด้วยครับ! ยินดีด้วย!" ฉินหยวนชิงเดินกลับจากห้องสมุดมาถึงหอพัก วันนี้เพิ่งสอบวิชาคณิตศาสตร์ขั้นสูงไป ฉินหยวนชิงทำข้อสอบแค่ 10 นาทีก็ส่งกระดาษคำตอบ แถมยังบ่นกับอาจารย์สอนคณิตศาสตร์อีกว่า ข้อสอบออกง่ายเกินไป วัดระดับความรู้จริงของทุกคนไม่ได้หรอก จนโดนเพื่อนร่วมห้องสอบพากันส่งเสียงโห่ไล่ตะเพิดออกจากห้องสอบ

"มายินดีอะไรกัน" ฉินหยวนชิงถลึงตาใส่เสี่ยวพั่งอย่างหงุดหงิด เจ้าอ้วนคนนี้ไม่ว่าจะโดนเขาแกล้งสักกี่ร้อยกี่พันรอบ ก็ยังหน้าทนเข้ามาหาได้ตลอดเวลาจริงๆ!

ซ้อมไปทีไร หมอนี่ก็อึดทนไม้ทนมือเป็นพิเศษ แถมไม่เคยจำ ไม่ทันไรก็ลืมหมดแล้ว

"ลูกพี่ดูสิ ดูในเว็บทางการของมหาวิทยาลัยเร็ว!" เสี่ยวพั่งร้องโวยวายเสียงดังลั่น "ยินดีด้วยครับ ยินดีด้วยที่เรียนจบแล้ว! เว็บไซต์ทางการของมหาวิทยาลัยประกาศว่าลูกพี่ได้รับปริญญาตรี ปริญญาโท และปริญญาเอกแห่งมหาวิทยาลัยสุ่ยมู่ด้วยผลการเรียนยอดเยี่ยมแล้วครับ!"

เชี่ยอะไรเนี่ย!?

เกิดอะไรขึ้นวะ!

ทำไมฉันถึงไม่รู้เรื่องเลยล่ะ!?

ฉินหยวนชิงยืนอึ้งตาค้าง ทำไมไม่มีใครบอกเรื่องจบการศึกษากับเขาสักคน นี่มันหลอกกันชัดๆ เขาไม่เคยคิดจะเรียนจบเลยนะ!

ฉันยังอยากอยู่ในมหาวิทยาลัย เสพสุขกับชีวิตนักศึกษาที่ผ่อนคลายสบายใจอยู่นะเว้ย!

อีกอย่าง ตัวเขายังไม่ได้สวมชุดครุยปริญญาตรีถ่ายรูปจบการศึกษาเลย ไม่ได้ใส่ชุดครุยปริญญาโทถ่ายรูปเท่ๆ สักใบ และยิ่งไม่ได้สวมชุดครุยปริญญาเอกขึ้นสอบป้องกันวิทยานิพนธ์เลยด้วยซ้ำ

ขนาดวิทยานิพนธ์ยังไม่ได้สอบ หน่วยกิตก็ยังไม่ครบ จะมาให้เรียนจบได้ยังไงกัน!

ฉินหยวนชิงรีบเปิดคอมพิวเตอร์ เข้าไปยังเว็บไซต์ทางการของมหาวิทยาลัยสุ่ยมู่ แล้วเขาก็ได้เห็นพาดหัวข่าวตัวเบ้อเริ่มบนหน้าแรกที่บาดตาบาดใจว่า "ขอแสดงความยินดีกับฉินหยวนชิง นักศึกษาดีเด่นของมหาวิทยาลัย ที่สำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรี ปริญญาโท และปริญญาเอก ด้วยผลการเรียนยอดเยี่ยม!"

เมื่อมองดูรูปในข่าว เห็นตัวเองกำลังส่งยิ้มสดใสถ่ายรูปคู่กับคณบดี ถ่ายรูปคู่กับอธิการบดี พร้อมด้วยใบประกาศนียบัตรจบการศึกษาและใบปริญญาบัตรที่มีชื่อของเขาหราอยู่ทั้งสามระดับ ฉินหยวนชิงก็พลันรู้สึกงุนงง ทำไมเขาไม่เห็นรู้เรื่องเลยว่าเคยไปถ่ายรูปพวกนี้ตอนไหน ตัวเขาไม่เคยไปถ่ายรูปพวกนี้เลยนะโว้ย!

ฉินหยวนชิงแทบจะแหกปากร้องไห้โฮ เชี่ยเอ๊ย มหาวิทยาลัยรังแกกันเกินไปแล้ว มีการบีบคั้นคนแบบนี้ด้วยเหรอ

ช้ำใจ!

เศร้าเหลือเกิน!

นี่เป็นครั้งแรกที่ฉินหยวนชิงรู้สึกว่า การตกเป็นกลุ่มคนที่ไร้อำนาจเมื่อต้องเผชิญหน้ากับอำนาจเบื้องบนมันช่างเคว้งคว้างสิ้นหวังขนาดนี้! มหาวิทยาลัยนึกอยากจะทำอะไรก็ทำ ไม่พูดพร่ำทำเพลงก็จัดการ 'ทำให้เขาเรียนจบ' ไปซะงั้นเนี่ยนะ!?

"คุณพี่สาวคนสวย ผมทุกข์ใจเหลือเกิน มหาวิทยาลัยรังแกผมเกินไปแล้ว!" เมื่อหัวใจอันบอบช้ำไม่มีที่พึ่ง ฉินหยวนชิงจึงทำได้เพียงไปคร่ำครวญกับจิ่งเถียน มีเพียงคุณพี่สาวคนสวยเท่านั้นที่จะช่วยปลอบประโลมหัวใจที่แหลกสลายของเขาได้

"เป็นอะไรไปล่ะ" จิ่งเถียนรู้สึกแปลกใจ วันสองวันก่อนยังเห็นอารมณ์ดีลิงโลดอยู่เลย วันนี้ไฉนกลายเป็นโดนรังแกไปได้

เปลี่ยนอารมณ์เร็วยิ่งกว่าผู้หญิงเสียอีก!

"มหาวิทยาลัยรังแกอะไรเธอเหรอ" จิ่งเถียนส่งเครื่องหมายคำถามรัวๆ กลับมาเป็นพรืด

"เธอดูสิ…ฉันโดนบังคับให้เรียนจบแล้ว!" ฉินหยวนชิงแคปภาพพาดหัวข่าว ใบประกาศนียบัตรและใบปริญญาบัตรทั้งสามระดับส่งไปให้จิ่งเถียน "มหาวิทยาลัยรังแกกันชัดๆ ฉันบอกว่าไม่อยากจบแท้ๆ แต่อยู่ๆ มหาวิทยาลัยก็จับฉันเรียนจบเฉยเลย!"

ฉินหยวนชิงส่งอิโมจิร้องไห้โฮติดกันไปสามตัวด้วยความปวดใจ

จิ่งเถียนซึ่งกำลังซ้อมการแสดงสำหรับงานกาล่าเทศกาลตรุษจีนอยู่ พอเห็นภาพพาดหัวข่าว ใบประกาศนียบัตรและใบปริญญาบัตรทั้งสามใบนั้น เธอก็รู้สึกเหมือนโดนดาเมจคริติคอลกระหน่ำซัดเข้าใส่ 9,999 จุดในคราวเดียว แถมยังเป็นการโจมตีจากแฟนหนุ่มของตัวเอง ดาเมจเลยคูณสองเข้าไปอีก!

เธอกว่าจะสอบเข้าเป่ยเตี้ยนมาได้ด้วยคะแนนเกาเข่าสูงลิ่วตั้งสองร้อยกว่าคะแนน ตรากตรำร่ำเรียนมาสามปีเต็มยังไม่ได้ใบปริญญาตรีเลยแม้แต่ใบเดียว แต่ไอ้ผู้ชายหน้าตาน่าตายคนนี้ เพิ่งจะเรียนไปได้เทอมเดียวก็จบแล้ว แถมไม่ได้จบแค่ปริญญาตรี แต่จบทั้งตรี โท เอก รวดเดียวสามใบซ้อนเนี่ยนะ!

ฮือๆ…

จิ่งเถียนที่ตอนแรกตั้งใจว่าจะซ้อมต่ออีกสักหน่อย ถึงกับกอดเข่าฟุบหน้าร้องไห้โฮออกมา!

เหล่าดาราศิลปินในห้องซ้อมต่างพากันงงเป็นไก่ตาแตก เจ้าหญิงน้อยคนนี้เป็นอะไรไปอีกล่ะ เมื่อกี้ยังซ้อมได้ดีอยู่เลยไม่ใช่เหรอ ทำไมอยู่ๆ ถึงร้องไห้ขึ้นมาได้

มีรุ่นพี่ในวงการส่ายหน้าเบาๆ พลางคิดว่า เด็กสมัยนี้ช่างไม่อดทนเอาเสียเลย ซ้อมแค่นี้ก็เหนื่อยจนทนไม่ไหวแล้ว ถ้าย้อนไปสมัยรุ่นพวกเราล่ะก็…

หวังเฟยผู้มีบุคลิกภายนอกดูเย็นชาแต่เนื้อแท้เป็นคนใจดี รีบเดินเข้าไปปลอบประโลม "น้องสาว เป็นอะไรไป ทำไมถึงร้องไห้ล่ะ ไม่ต้องร้องนะ ไม่ต้องร้อง มีพี่อยู่ตรงนี้ทั้งคน"

ในฐานะนักร้องระดับตำนาน ในห้องซ้อมแห่งนี้ไม่มีใครเบอร์ใหญ่ไปกว่าเธออีกแล้ว

"พี่เฟย พี่ดูสิคะ นี่มันเรื่องที่คนเขาทำกันเหรอ…" จิ่งเถียนน้ำตาคลอเบ้า ดูน่าสงสารจับใจ

"น้องสาวอย่าเสียใจไปเลย ผู้ชายในโลกนี้น่ะ ไม่มีใครเป็นคนดีสักคนหรอก!" พอเห็นท่าทางแบบนั้น หวังเฟยก็คิดไปถึงเรื่องพรรค์นั้นทันที น้ำเสียงอันเย็นชาจึงแฝงไว้ด้วยความเคียดแค้น!