บทที่ 76 ละครตลกปาหี่

นึกถึงสมัยนั้น…

หวังเฟยเคยเป็นถึงราชินีเพลงระดับตำนานที่มีชื่อเสียงโด่งดังไปทั่วทั้งสองฝั่งสามดินแดน เธอไม่สนใจเสียงวิพากษ์วิจารณ์ใดๆ ยอมแต่งงานกับโต้วเหวย แถมยังให้กำเนิดลูกสาวให้เขาหนึ่งคน เดิมทีคิดว่าจะมีครอบครัวที่เปี่ยมสุข แต่น่าเสียดายที่ความรักครั้งนั้นคงอยู่ได้เพียงสามปีก็พังทลายลง

ขณะที่เธอกำลังเลียแผลใจเงียบๆ เด็กหนุ่มคนหนึ่งก็เข้ามาคอยถามไถ่สารทุกข์สุกดิบเช้าเย็นและตามจีบเธอ จนทำให้หัวใจที่เคยเย็นเยียบของหวังเฟยค่อยๆ หลอมละลาย แล้วเผลอตอบตกลงไปด้วยอารมณ์ชั่ววูบ ทว่าเด็กหนุ่มคนนี้กลับเจ้าชู้เกินไป คบกันไม่ถึงสองปีก็เลิกรา ปี 2002 ยิ่งเล่นละครวนลูป เลิกกัน คืนดีกัน แล้วก็เลิกกันซ้ำซาก

สุดท้าย หลี่หย่าเผิงดูเป็นคนซื่อสัตย์จริงใจ พูดน้อยต่อยหนัก ทั้งคู่เปิดตัวคบหากันและแต่งงานในปีถัดมา เธอยังคลอดลูกสาวให้ผู้ชายคนนี้อีกคน ทว่าในเวลานี้ หวังเฟยถึงได้เข้าใจอย่างถ่องแท้ว่าอะไรคือ 'หน้าซื่อใจคด' นึกเสียใจที่ตัวเองย้ายไปฮ่องกงเร็วเกินไป ไม่ทันได้ซึมซับภูมิปัญญาของบรรพบุรุษในแผ่นดินใหญ่ให้ถ่องแท้เสียก่อน

ดังนั้นปีนี้หวังเฟยจึงตัดสินใจหวนคืนวงการ!

แต่พอหวังเฟยได้เห็นประวัติแชตของจิ่งเถียน เห็นภาพแคปหน้าจอข่าวการจบการศึกษา ใบปริญญาบัตร และใบรับรองวุฒิการศึกษาของฉินหยวนชิง หวังเฟยก็รู้สึกว่าหัวใจของตัวเองแตกสลายไปแล้วจริงๆ!

ลองคิดดูสิ ตัวเธอเองจบแค่มัธยมปลาย มหาวิทยาลัยก็ไม่เคยเรียน ผลปรากฏว่าอีกฝ่ายเพิ่งเรียนปีหนึ่งไปแค่เทอมเดียว ไม่เพียงแต่จบปริญญาตรี แม้แต่วุฒิปริญญาโทและปริญญาเอกก็คว้ามาเรียบวุธ

"เจ้าหญิงน้อยคนนี้ดูภายนอกไร้เดียงสาไม่มีพิษมีภัย แต่การกระทำช่างร้ายกาจไม่ไว้หน้าใครจริงๆ!" หวังเฟยสูดหายใจเข้าลึก รู้สึกขึ้นมาทันทีว่าจิ่งเถียนไม่ได้ดูไร้เดียงสาและไม่น่ารักเลยสักนิด!

อินซู่ซู่พูดไว้ไม่ผิดเลยจริงๆ ยิ่งผู้หญิงสวยเท่าไหร่ ก็ยิ่งเชื่อใจไม่ได้เท่านั้น!

หวังเฟยตระหนักถึงภูมิปัญญาคนโบราณอีกครั้ง ตัวเองยังคงอ่อนต่อโลกเกินไป โลดแล่นอยู่ในยุทธภพมาตั้งยี่สิบกว่าปี แต่กลับยังใจดีมีเมตตาขนาดนี้ได้ยังไงกัน

จิ่งเถียนมองหวังเฟยเดินจากไปอย่างเฉยชา ในใจรู้สึกหดหู่ ไม่ใช่ว่าต้องช่วยกันรุมประณามผู้ชายใจร้ายอย่างฉินหยวนชิงหรอกเหรอ ทำไมถึงเดินหนีไปดื้อๆ แบบนี้ล่ะ

ตอนนี้จิ่งเถียนไม่มีกะจิตกะใจจะซ้อมแล้วเหมือนกัน ยังไงพอถึงเวลาจริงก็ไม่ได้ร้องสดอยู่แล้ว แค่ขยับปากกับแสดงสีหน้าให้ตรงก็พอ

จิ่งเถียนเปิดเวยป๋อของฉินหยวนชิงขึ้นมา พิมพ์ข้อความว่า "คร่ำเคร่งเรียนมหาวิทยาลัยมาครึ่งปี ในที่สุดก็ได้ใบปริญญาเอกมาครอง! โปรดเรียกผมว่าด็อกเตอร์ฉิน!"

จากนั้นเธอก็เปิดเวยป๋อของตัวเอง พิมพ์ข้อความว่า "@ฉินหยวนชิง ยินดีด้วยกับเทพบุตรสุดหล่อ จบปริญญาเอกแล้ว!" แล้วกดแชร์โพสต์จากบัญชีเวยป๋อของฉินหยวนชิง

ตอนนี้ยอดผู้ติดตามในเวยป๋อของจิ่งเถียนมีถึงสี่แสนกว่าคนแล้ว ส่วนฉินหยวนชิงยิ่งน่ากลัวกว่านั้น ด้วยกระแสข่าวที่ร้อนแรงอย่างต่อเนื่องตลอดช่วงนี้ ตอนนี้ยอดผู้ติดตามในเวยป๋อจึงพุ่งทะลุล้านกว่าคนไปเรียบร้อย

พอโพสต์ออกไปเรื่องก็ลุกลามจนฉุดไม่อยู่ กลายเป็นประเด็นถกเถียงอย่างดุเดือด

ใต้โพสต์เวยป๋อของฉินหยวนชิง ข้อความนี้ถูกแชร์ไปกว่าแสนครั้งภายในเวลาสั้นๆ แค่ชั่วโมงเดียว มียอดคอมเมนต์กว่าสองแสนรายการ เล่นเอาเซิร์ฟเวอร์ของเวยป๋อแทบจะล่มเลยทีเดียว

"เชี่ย… เชี่ย… เชี่ยเอ๊ย! กูเรียนปริญญาตรีสี่ปี ปริญญาโทสามปี ปีนี้อยู่ปริญญาเอกปีสาม กูกลับยังต้องมานั่งปวดหัวกับการเลือกหัวข้อวิทยานิพนธ์อยู่เลยเนี่ยนะ!!!" นักศึกษาปริญญาเอกคนหนึ่งที่กำลังเครียดหัวแทบระเบิดกับวิทยานิพนธ์จบพิมพ์คำสบถรัวๆ สามครั้ง แล้วส่งเสียงร้องไห้โฮออกมาในหอพักยามค่ำคืน!

สวรรค์ไม่ยุติธรรมเลยโว้ย!

ตัวเองเรียนการศึกษาภาคบังคับเก้าปี มัธยมปลายสามปี ปริญญาตรีสี่ปี ปริญญาโทสามปี ปริญญาเอกสามปี ปีนี้อายุสามสิบเข้าไปแล้ว หนวดเคราขึ้นจนเต็มหน้า แต่ยังเลือกหัวข้อวิทยานิพนธ์จบไม่ได้เลย!

ทว่าอีกคน… มหาวิทยาลัยปีหนึ่งเทอมแรก ดันจบปริญญาเอกไปแล้วเนี่ยนะ!

ความยุติธรรมอยู่ที่ไหนกัน!

"ให้ตายสิวะฉินหยวนชิง มึง… ช้าลงหน่อย รอเพื่อนๆ ของมึงบ้าง!" นี่คือเพื่อนร่วมรุ่นของฉินหยวนชิงที่ตกตะลึงกับข่าวบนเวยป๋อจนตาค้าง

"(ร้องไห้โฮ!) (ร้องไห้โฮ!) (ร้องไห้โฮ!) (ร้องไห้โฮ!) ยังจะเป็นเพื่อนกันดีๆ ได้อยู่ไหมเนี่ย" เพื่อนมัธยมปลายของฉินหยวนชิงที่ตอนนี้กำลังเรียนอยู่ที่มหาวิทยาลัยเยี่ยนต้า โพสต์รูปถ่ายคู่สมัยมหาวิทยาลัยลงมาอวด!

เห็นๆ กันอยู่ว่าเข้าเรียนมหาวิทยาลัยพร้อมกัน เผลอแป๊บเดียวทำไมถึงมองไม่เห็นแม้แต่แผ่นหลังของนายแล้วล่ะ!

"ขอแสดงความยินดีที่ทรราชได้ขึ้นสวรรค์ไปเสียที! ไชโย!" นี่คือเพื่อนร่วมชั้นของฉินหยวนชิงที่โพสต์รูปถ่ายรวมตอนฝึกทหารในมหาวิทยาลัย

ก็เพราะฉินหยวนชิงทำเกินไปจริงๆ ตลอดเทอมนี้ พฤติกรรมแต่ละอย่างช่างไม่เห็นหัวเพื่อนร่วมชั้น ทำเอาพวกเขาต้องใช้ชีวิตอยู่เหมือนตกนรกทั้งเป็น

"ฉันก็อยากได้แฟนเป็นเทพนักเรียนเหมือนกันนะเนี่ย! (วิ่งร้องไห้)" เจิ้งซวงเพื่อนร่วมชั้นของจิ่งเถียนเห็นจิ่งเถียนติดกระแสข่าวร้อนอีกครั้ง ก็แทบจะหลั่งน้ำตาออกมา

ฟ้าดินไม่ยุติธรรมจริงๆ ทั้งที่ทุกคนอยู่ห้องเดียวกันแท้ๆ ในชั้นเรียนอาจารย์ก็ชมว่าเธอเล่นละครเก่ง มีไหวพริบ มีแววรุ่ง แต่ทำไมชั่วพริบตาเดียว จิ่งเถียนถึงพลิกสถานการณ์ก้าวกระโดดไปไกล ส่วนตัวเธอเองทำได้แค่มองตามแผ่นหลังเท่านั้น!

ไม่ยอมจริงๆ!

เจิ้งซวงรู้สึกว่าตัวเองต้องหาแฟนเป็นเทพนักเรียนบ้างแล้ว ไม่ควรไปหาแฟนเป็นดาราเลย ดาราสู้พวกเทพนักเรียนไม่ได้สักนิด!

ไม่ว่าจะเป็นใต้เวยป๋อของฉินหยวนชิง หรือเวยป๋อของจิ่งเถียน ต่างก็โดนถล่มจนยับเยิน ดังเปรี้ยงปร้างจนฉุดไม่อยู่!

ชาวเน็ตทั่วทั้งประเทศต่างพากันครึกครื้นยกใหญ่!

มีเพียงเหล่ายรรณาธิการเว็บไซต์และกองบรรณาธิการหนังสือพิมพ์ต่างๆ เท่านั้นที่ถูกปลุกให้ลุกขึ้นมากลางดึก ทุกครั้งที่มีข่าวใหญ่ คนที่เหนื่อยที่สุดก็คือนักข่าวและกองบรรณาธิการนี่เอง

นักข่าวจากทุกสำนักไม่สนว่าจะเป็นเวลาดึกดื่นแค่ไหน ต่างพากันโบกแท็กซี่มุ่งหน้าไปยังมหาวิทยาลัยสุ่ยมู่ แล้วไปนั่งเฝ้ากันอยู่ที่หน้าประตูรั้วมหาวิทยาลัย

กระแสข่าวระลอกที่สองปะทุขึ้น เมื่อฉินหยวนชิงล็อกอินเข้าเวยป๋อได้อย่างยากลำบาก แล้วโพสต์ข้อความลงไปว่า "@มหาวิทยาลัยสุ่ยมู่ ผมยังไม่อยากจบการศึกษาครับ ผมเป็นแค่คนตัวเล็กๆ ไร้ทางสู้ พวกคุณใช้อำนาจบาตรใหญ่แบบนี้ ผมไม่มีวันยอมจำนนหรอกนะ! (ร้องไห้โฮ) (ร้องไห้โฮ)"

ทันใดนั้น นักศึกษามหาวิทยาลัยนับไม่ถ้วนต่างพากันไปนั่งร้องไห้จนแทบเป็นลมอยู่ในห้องน้ำ ตัวเองต้องดึงผมร่วงไปกี่เส้นต่อกี่เส้นเพื่อให้เรียนจบ แต่แกกลับ 'ถูกบังคับให้เรียนจบ' ซะงั้น!

"ประมุขฉินผู้ยิ่งใหญ่ ขอจงมีอายุยืนหมื่นปีหมื่นๆ ปี รวมแผ่นดินเป็นหนึ่งเดียว!" เสี่ยวพั่งที่กำลังเล่นเวยป๋ออยู่รีบเข้ามาคอมเมนต์เป็นคนแรกๆ แถมยังแนบรูปถ่ายคู่ระหว่างตัวเองกับฉินหยวนชิงมาด้วย!

"เซียนเฒ่าฉินผู้เกรียงไกร อิทธิฤทธิ์ไร้เทียมทาน รีบสำเร็จเป็นเซียนไวๆ นะครับ!" นี่คือคอมเมนต์ของหลิวเฟิง ที่แนบรูปถ่ายคู่ของตัวเองกับฉินหยวนชิงมาเช่นกัน!

"จิ๋นซีฮ่องเต้เสด็จประพาสหกรัฐยามเหมันต์ บารมีสะกดข่มใต้หล้า!" นี่คือคอมเมนต์ของจางเจี๋ย พร้อมอิโมจิยิ้มเจ้าเล่ห์ และแน่นอนว่าแนบรูปถ่ายคู่ของเขากับฉินหยวนชิงมาด้วย!

น่าเสียดายที่ฉินหยวนชิงไม่รับรู้อะไรพวกนี้เลย หลังจากโพสต์เวยป๋อเสร็จ เห็นว่าดึกมากแล้วและคุณพี่สาวคนสวยก็คงไปนอนแล้ว ฉินหยวนชิงจึงโยนโทรศัพท์มือถือไว้ข้างตัว แล้วเริ่มคิดวางแผนว่า พรุ่งนี้จะไปขึงป้ายผ้าประท้วงการใช้อำนาจบาตรใหญ่ของมหาวิทยาลัยที่หน้าประตูโรงเรียนดีไหม หรือจะบุกไปที่ห้องทำงานของอธิการบดี ดักรอดักตีตาแก่อธิการบดีสักยกให้ยอมยกเลิกคำสั่งดี

ความคิดชั่วร้ายในหัวแวบขึ้นมาจนฉินหยวนชิงตกใจตัวเอง!

ไม่ได้ๆ ฉันเป็นนักเรียนดีเด่น เป็นความหวังของประเทศชาติ การเคารพผู้ใหญ่เอ็นดูเด็กคือประเพณีอันดีงามที่ฝังลึกในกระดูกดำ จะไปซ้อมคนแก่ได้ยังไงกัน

พรุ่งนี้ตนค่อยไปขึงป้ายผ้าประท้วงอำนาจบาตรใหญ่ของมหาวิทยาลัยก่อน แล้วค่อยไปคุยหาเหตุผลกับอธิการบดีดีกว่า!

เขาเชื่อมั่นว่า มีเหตุผลย่อมเดินท่องได้ทั่วหล้า ไร้เหตุผลก้าวขาเดียวก็ยังยาก!

เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น ฉินหยวนชิงก็รีบไปที่ร้านทำป้ายโฆษณาใกล้ๆ เพื่อทำป้ายผ้า มือข้างหนึ่งถือเสาข้างหนึ่ง กางออกเป็นรูปตัววี แล้วยืนเด่นเป็นสง่าอยู่หน้าประตูมหาวิทยาลัยแบบนั้น "ผมไม่อยากจบการศึกษา! ขอประท้วงอำนาจบาตรใหญ่ของมหาวิทยาลัย!"

"เพื่อนๆ นักศึกษาทุกคนครับ พวกเราเป็นกลุ่มคนที่ไร้ทางสู้ แต่มหาวิทยาลัยกลับใช้อำนาจบาตรใหญ่ บังคับให้ผมจบการศึกษา! ได้โปรดช่วยทวงความยุติธรรมให้ผมด้วยครับ!" ฉินหยวนชิงตะโกนลั่น หวังจะดึงกลุ่มเพื่อนนักศึกษาให้มายืนอยู่ข้างตน

ในขณะที่เหล่านักข่าวซึ่งมารอดักหน้าประตูมหาวิทยาลัยตั้งแต่เช้าตรู่ต่างพากันกดชัตเตอร์บันทึกภาพฉากนี้รัวๆ

ทว่าเพื่อนนักศึกษาแต่ละคนกลับกลอกตาใส่ฉินหยวนชิง เจ้าหมอนี่ได้คืบจะเอาศอกชัดๆ นี่มันจงใจมาทำให้อารมณ์เสียแต่เช้าใช่ไหมเนี่ย

"คุณฉินครับ ทำไมคุณถึงประท้วงที่มหาวิทยาลัยให้คุณจบการศึกษาล่ะครับ" นักข่าวคนหนึ่งรีบปรี่เข้าไปสัมภาษณ์ฉินหยวนชิงทันที

ฉินหยวนชิงพูดด้วยน้ำเสียงเปี่ยมคุณธรรมความถูกต้อง "พี่น้องนักข่าวทุกท่านครับ ได้โปรดช่วยผดุงความยุติธรรม เพื่อให้ความถูกต้องยังคงอยู่คู่ฟ้าดินด้วยเถอะครับ!"

"ตอนแรกที่ผมสมัครเข้าภาควิชาฟิสิกส์ มหาวิทยาลัยสุ่ยมู่สัญญาว่าจะยกเว้นค่าที่พักและอาหารให้ผม แถมยังจะให้เงินอุดหนุนอีกเดือนละสามพันหยวน! แต่ตอนนี้ยังไม่ทันจะครบเทอมเลย มหาวิทยาลัยกลับตระบัดสัตย์…" ฉินหยวนชิงระบายความอัดอั้นตันใจกล่าวโทษมหาวิทยาลัยอย่างดุเดือด

พูดไม่ออกบอกไม่ถูกเลยจริงๆ!

เหล่านักข่าวต่างพากันอึ้งจนพูดไม่ออก รู้สึกว่านักคณิตศาสตร์คนนี้สงสัยจะหมกมุ่นกับการวิจัยโจทย์คณิตศาสตร์มากเกินไปจนธาตุไฟเข้าแทรก กลายเป็นบ้าไปแล้วหรือเปล่า

ฝ่ายอธิการบดีที่ได้รับข่าวก็รีบนำคนมาที่หน้าประตูมหาวิทยาลัยทันที โดยไม่สนว่าฉินหยวนชิงจะยินยอมหรือไม่ ลากตัวฉินหยวนชิงมุ่งตรงไปยังห้องทำงานของตนทันที

"ฉินหยวนชิง เธอทำแบบนี้มันดูได้ที่ไหนกัน!" อธิการบดีตวัดสายตามองฉินหยวนชิงอย่างหงุดหงิด ก่อเรื่องไม่เว้นแต่ละวัน เอะอะก็สร้างความวุ่นวายใหญ่โตขนาดนี้!

"ท่านอธิการบดีครับ นี่มันความผิดของท่านไม่ใช่เหรอ ผมเพิ่งจะอยู่ปีหนึ่ง ท่านไม่ผ่านความยินยอมของผม ก็จับผมเรียนจบซะแล้ว ท่านลองบอกมาสิว่าเรื่องนี้ผมผิดหรือมหาวิทยาลัยเป็นฝ่ายผิดกันแน่!" ฉินหยวนชิงไม่เกรงกลัวอธิการบดีแม้แต่น้อย ล้อเล่นน่า มหาวิทยาลัยเป็นฝ่ายผิดเห็นๆ!

ตัวเขาต่างหากที่เป็นฝ่ายถูกกระทำอย่างไม่เป็นธรรม!

"เธอนี่มันจริงๆ เลย ในทางคณิตศาสตร์เธอพิสูจน์ทั้งข้อคาดการณ์ของโจวและข้อคาดการณ์จำนวนเฉพาะคู่แฝดไปแล้ว ทั่วทั้งสุ่ยมู่ยังมีใครสอนเธอได้อีกเหรอ" อธิการบดีรู้สึกปวดหัวจี๊ด พูดอย่างอารมณ์เสีย "คนอื่นเขาจะมองสุ่ยมู่ของเรายังไง ไม่ให้เกียรติคนมีความสามารถงั้นเหรอ"

"ท่านอธิการบดีครับ ผมเรียนภาควิชาฟิสิกส์ ไม่ใช่ภาควิชาคณิตศาสตร์! ท่านกำลังพูดกลับขาวเป็นดำอยู่นะครับ!" ฉินหยวนชิงพึมพำเถียง

"เหอะ อย่าคิดว่าฉันไม่รู้นะ เทคโนโลยีเครื่องยนต์รถยนต์ที่เธอวิจัยและพัฒนาขึ้นมา สมาชิกสภาวิทยาศาสตร์หลิวบอกฉันหมดแล้ว ภาควิชาฟิสิกส์น่ะเหรอ ระดับความรู้ทางฟิสิกส์ของเธอ มีอาจารย์คนไหนสอนเธอได้บ้างล่ะ!" อธิการบดีพูดอย่างหงุดหงิด "เธอเองก็ซ่อนเขี้ยวเล็บไว้ลึกเหลือเกินนะ ผู้นำโทรศัพท์มาชมเชยเธอ ฉันยังงงเป็นไก่ตาแตก นึกว่าท่านเข้าใจอะไรผิดไปด้วยซ้ำ!"

"นักศึกษาฉินหยวนชิง ฉันเองก็จนปัญญาเหมือนกันนะ เธอไปดูผู้อำนวยการสถาบันวิจัยกับผู้อำนวยการสถาบันวิจัยของพวกเธอสิ วิ่งมาหาฉันวันเว้นวัน บอกว่าอาจารย์มีความเห็นเชิงลบกันมาก การที่เธอไปนั่งอยู่ในห้องเรียนมันส่งผลกระทบต่อการสอนของพวกเขาอย่างรุนแรง กดดันกันจนรับไม่ไหวแล้ว!" อธิการบดีพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังและเปี่ยมไปด้วยความหวังดี

จากนั้นก็ยกทั้งหลักเหตุผลและความรู้สึกขึ้นมาหว่านล้อม ฉินหยวนชิงถูกกล่อมจนมึนหัวตึ้บ หลังจากถ่ายรูปคู่กับอธิการบดีเสร็จ ก็เดินออกจากห้องทำงานของอธิการบดีมาด้วยความงุนงง

พอกลับมาถึงหอพัก สมองของฉินหยวนชิงก็เริ่มกลับมามีสติแจ่มชัดอีกครั้ง เมื่อก้มลงมองของที่อยู่ในมือ สองมือของเขาก็สั่นเทาขึ้นมาทันที

สิ่งที่อยู่ในมือเขานอกจากใบปริญญาบัตรสามใบ ใบรับรองวุฒิการศึกษาอีกสามใบแล้ว ยังมีหนังสือแต่งตั้งและสัญญาจ้างอีกด้วย บนหนังสือแต่งตั้งเขียนไว้อย่างชัดเจนว่า 'แต่งตั้งสหายฉินหยวนชิงเป็นศาสตราจารย์ประจำภาควิชาคณิตศาสตร์และภาควิชาฟิสิกส์ของมหาวิทยาลัยเรา!'

เชี่ยเอ๊ย!

ฉินหยวนชิงตาค้างไปเลย ตัวเองดันติดกับดักของจิ้งจอกเฒ่าเข้าอย่างจังจนเบลอไปหมด เผลอรับหนังสือแต่งตั้งมาแบบงงๆ พอมองดูสัญญาจ้าง ลายลักษณ์อักษรขาวดำชัดเจนแจ่มแจ้ง!

อยากจะร้องไห้แต่ไม่มีน้ำตาจะให้ไหล!

เห็นๆ อยู่ว่าตั้งใจจะไปคุยหาเหตุผลแท้ๆ ทำไมถึงตกลงไปในหลุมพรางได้ล่ะเนี่ย ไม่เพียงแต่ทวงความยุติธรรมกลับมาไม่ได้ ซ้ำร้ายยังสูญเสียอิสรภาพไปอีกต่างหาก!

อยากจะฉีกทิ้งงั้นเหรอ

แต่หลักฐานลายลักษณ์อักษรทนโท่อยู่ตรงนี้ จะเบี้ยวก็เบี้ยวไม่ได้แล้ว!

ให้ตายสิ ปกติตัวเองฉลาดเป็นกรด แต่ดันมาโง่ชั่วขณะ ก้าวพลาดครั้งเดียวเสียใจไปตลอดกาลแท้ๆ! ฉินหยวนชิงแทบอยากจะบีบคอตัวเองให้ตาย ไอคิวที่สูงลิ่วถึง 195 นี่มันเสียชาติเกิดความฉลาดระดับอัจฉริยะจริงๆ!