บทที่ 77 สั่งสอนยกห้อง

เสี่ยวพั่ง หลิวเฟิง และจางเจี๋ย ทั้งสามคนกลับมาจากห้องสมุด พอเห็นฉินหยวนชิงนั่งตาลอย แววตาไร้ประกาย ราวกับคนไม่อยากมีชีวิตอยู่อีกต่อไป ก็พากันตกใจยกใหญ่

ตอนอยู่ที่ห้องสมุด พวกเขาได้ยินมาแล้วว่าเมื่อเช้าตรู่ฉินหยวนชิงไปกางป้ายประท้วงที่หน้าประตูมหาวิทยาลัย เดิมทีฉินหยวนชิงก็ชวนพวกเขาทั้งสามคนไปด้วย อ้างเรื่องมิตรภาพลูกผู้ชาย ไม่ขอเกิดวันเดือนปีเดียวกัน แต่ขอตายวันเดือนปีเดียวกัน!

ทว่าเสี่ยวพั่งกับพวกพ้องต่างพากันอยากให้ฉินหยวนชิงไสหัวไปให้พ้นไวๆ หอพักสี่คนมันช่างแออัด หากเหลือแค่สามคนจะกว้างขวางขึ้นตั้งเยอะ อยู่สบายกว่ากันเยอะ ยิ่งกว่านั้นวันปกติฉินหยวนชิงมักจะคิดโจทย์เร็วปานสายฟ้าแลบจนแทงใจดวงน้อยๆ อันเปราะบางของพวกเขา แถมเวลาซัดกันตัวต่อตัวเขาก็ตะลุมบอนหนึ่งต่อสามจนพวกเขาน่วมไปทั้งตัว การทนอยู่ใต้การปกครองอันโหดร้ายของทรราชผู้นี้มาถึงขีดจำกัดแล้ว พวกเขาอยากโค่นล้มทรราชลงมาใจจะขาด

ส่วนเรื่องมิตรภาพลึกซึ้งอะไรนั่น ไร้สาระทั้งเพ พี่น้องแค่ในนามเท่านั้น อย่าคิดไปไกล!

โดยเฉพาะเสี่ยวพั่งที่ยิ่งแค้นฉินหยวนชิงเข้าไส้ ก็แค่มีครั้งหนึ่งที่เขาดันเผลอหลุดปากเล่าว่าครั้งแรกตื่นเต้นเกินไปเลยล่มปากอ่าวตั้งแต่ยังไม่ทันได้เข้าด้ายเข้าเข็ม เลยโดนฉินหยวนชิงล้อจนเละเทะ หลังจากนั้นก็โดนขุดเรื่องนี้ขึ้นมาขยี้ซ้ำทุกสามวันสองวัน ทำเอาเสี่ยวพั่งโดนดาเมจทางใจอย่างรุนแรงทุกรอบจนจิตใจแทบจะบิดเบี้ยวไปหมดแล้ว

จะให้ไปช่วยกางป้ายประท้วงด้วยเหรอ ฝันไปเถอะ ไสหัวไปเลย ไม่มีทาง!

"เอ๊ะ นี่อะไรเนี่ย" เสี่ยวพั่งมองกองเอกสารบนโต๊ะด้วยความอยากรู้อยากเห็น

"เสี่ยวพั่ง แกตาถั่วแล้ว นั่นมันใบประกาศนียบัตรจบการศึกษากับใบปริญญาบัตร!" หลิวเฟิงมองเสี่ยวพั่งด้วยสายตาเหยียดหยาม "ดูท่าลูกพี่จะตาสว่าง เห็นกระแสหลักแล้วว่าไม่อาจฝืนโชคชะตาได้ เลยยอมจำนน ยอมรับความจริงเรื่องเรียนจบแล้วล่ะสิ!"

"ลูกพี่นี่ไม่น่ารักเอาซะเลย มหาวิทยาลัยอุตส่าห์หวังดีให้จบการศึกษา แถมข้ามขั้นไปถึงปริญญาเอกด้วย สบายจะตายไป! ตัวเองดันทำหยิ่งไม่ยอมรับน้ำใจซะงั้น" จางเจี๋ยพูดอย่างเหยียดๆ "พวกเราเรียนแทบตายเพียงเพื่อจะสอบเข้าปริญญาโท ยังไม่รู้เลยว่าจะสอบผ่านไหม แต่ลูกพี่ดันทำตัวน่าหมั่นไส้ ได้มาแล้วกลับไม่เห็นค่า คราวนี้คงเข้าใจแล้วสินะว่าเอาแขนไปงัดกับต้นขา สุดท้ายก็สู้เขาไม่ได้อยู่ดี!"

ปริญญาเอก นั่นคือจุดสูงสุดของการศึกษาแล้ว!

อันที่จริงลึกๆ แล้วจางเจี๋ยกับคนอื่นๆ ต่างก็อิจฉาตาร้อนกันทั้งนั้น ในหอพักนี้นอกจากเสี่ยวพั่งที่วันๆ เอาแต่นอนกินรอวันตาย ตะโกนหกสิบคะแนนจงเจริญทุกวี่ทุกวัน ขอแค่เรียนจบปริญญาตรีแบบถูไถแล้วค่อยกลับไปสืบทอดมรดกร้อยล้านของที่บ้านแล้ว หลิวเฟิงกับจางเจี๋ยต่างก็ตั้งเป้าจะสอบต่อปริญญาโท พอจบโทค่อยหางานดีๆ ทำสักที่ แค่นี้ก็สมบูรณ์แบบแล้ว

ส่วนปริญญาเอกน่ะหรือ

ขอโทษทีเถอะ ในฐานะคนที่มาจากครอบครัวธรรมดา ปริญญาเอกมันสูงเกินเอื้อม รีบออกไปทำงานหาเงินดูจะเข้าท่าและจับต้องได้มากกว่า ที่บ้านยังรอให้พวกเขาไปทำงานหาเงินมาสร้างบ้านใหม่อยู่เลย

แต่ผลคือฉินหยวนชิงกลับคว้าทั้งใบประกาศและใบปริญญาเอกมาได้แบบง่ายดาย แถมยังทำเป็นเล่นตัวไม่ยอมรับอีก นี่มันน่าโดนซัดให้หมอบจริงๆ

ถ้าไม่ใช่เพราะรู้ตัวว่าสู้ฉินหยวนชิงไม่ได้ เมื่อคืนพวกเขาคงรุมกระทืบฉินหยวนชิงไปรอบหนึ่งแล้ว

"ไม่ใช่ ไม่ใช่ มีอีก!" เสี่ยวพั่งหยิบขึ้นมาดู พอเห็นชัดเจนก็ตกใจสะดุ้งโหยง "เชี่ย… เชี่ย… เชี่ย…"

"เสี่ยวพั่ง แกจะโวยวายทำซากอะไร อยากตายหรือไง!" หลิวเฟิงที่เริ่มวาดฝันว่าเทอมหน้าฉินหยวนชิงจะไปให้พ้น แล้วตัวเองจะได้ขึ้นเป็นหัวหน้าหอพัก ตวัดสายตาดุใส่เสี่ยวพั่ง

"พวกแกดูสิ รีบดูเร็ว!" เสี่ยวพั่งเบิกตากว้าง "มหาวิทยาลัยแต่งตั้งให้ลูกพี่เป็นศาสตราจารย์ด้านคณิตศาสตร์กับศาสตราจารย์ด้านฟิสิกส์! เป็นศาสตราจารย์เต็มขั้น ไม่ใช่รองศาสตราจารย์ด้วย!"

"เชี่ย จริงหรือมั่วเนี่ย!" หลิวเฟิงรีบแย่งมาดู ปรากฏว่าตรงตามที่เสี่ยวพั่งพูดทุกอย่าง ได้เป็นศาสตราจารย์เต็มขั้นจริงๆ

มหาวิทยาลัยเป็นบ้าไปแล้ว!

ในมหาวิทยาลัยยังมีพวกหลังปริญญาเอกตั้งเท่าไหร่ที่อยากเลื่อนขั้นเป็นรองศาสตราจารย์ มีรองศาสตราจารย์อีกตั้งกี่คนที่คิดจนหัวล้าน ฝันอยากจะเลื่อนขั้นเป็นศาสตราจารย์เต็มตัวแต่ก็ทำไม่ได้!

แต่มหาวิทยาลัยกลับมอบตำแหน่งศาสตราจารย์เต็มขั้นให้ฉินหยวนชิงเนี่ยนะ

ศาสตราจารย์ที่อายุยังไม่เต็มยี่สิบปีเนี่ยนะ!

จางเจี๋ยเองก็แทบจะบ้าตาย มหาวิทยาลัยเล่นตลกอะไรกัน ทำแบบนี้ได้ด้วยเหรอ! จะไม่ให้คนอื่นมีที่ยืนเลยหรือไง ยังมีความยุติธรรมหลงเหลืออยู่อีกไหม!

ไหนบอกว่ายุติธรรมและโปร่งใสไงเล่า!

ตอนนี้มันหายไปไหนหมดแล้ว!

ในเสี้ยววินาทีนั้น จางเจี๋ยพลันรู้สึกว่า เมื่อเช้าตนควรจะออกไปร่วมกางป้ายประท้วงเรื่องอำนาจบาตรใหญ่และความไม่ยุติธรรมของมหาวิทยาลัยพร้อมกับฉินหยวนชิงจริงๆ!

เสียใจ!

เสียดายที่ไม่ได้ทำตั้งแต่แรก!

"ลูกพี่ครับ นี่มันเรื่องดีระดับฟ้าประทานเลยนะ ทำไมทำหน้าเหมือนไม่อยากมีชีวิตอยู่แบบนั้นล่ะ! เรื่องที่คนนับไม่ถ้วนใฝ่ฝันหา ต่อไปนี้ใครๆ ก็ต้องเรียกนายว่าศาสตราจารย์ฉินแล้วนะ!" เสี่ยวพั่งหลังจากหายตกตะลึงก็มีแต่ความไม่เข้าใจ เรื่องดีขนาดนี้ ต่อให้ภาวนาแปดชาติก็ยังขอไม่ได้ แล้วทำไมฉินหยวนชิงถึงทำหน้าเหมือนไม่อยากมีชีวิตอยู่แบบนี้เล่า

ใครจะไปคาดคิดว่าฉินหยวนชิงจะผุดลุกขึ้นมาอย่างดุร้าย แล้วกดร่างเสี่ยวพั่งลงไปกองกับพื้นทันที "เรื่องดีบัดซบอะไรกัน เรื่องพรรค์นี้มันดีตรงไหน ศาสตราจารย์แล้วมันวิเศษวิโสมาจากไหนกันวะ!"

"ลูกพี่ ลูกพี่อย่าทำแบบนี้สิครับ!"

"ลูกพี่ พวกเราเป็นพี่น้องกันนะ จะมาเข่นฆ่าสายเลือดเดียวกันไม่ได้นะเว้ย!"

หลิวเฟิงกับจางเจี๋ยตกใจจนหน้าถอดสี รีบเข้าไปช่วยดึงตัวฉินหยวนชิงออก ขืนปล่อยไว้แบบนี้เสี่ยวพั่งได้โดนบีบคอตายแหงๆ

ถ้าเสี่ยวพั่งโดนบีบคอตาย เทอมหน้าพวกเขาจะไปแกล้งใครกันล่ะ!

มิตรภาพกระดาษชัดๆ…

หากเสี่ยวพั่งรู้ว่าเหตุผลที่หลิวเฟิงกับจางเจี๋ยเข้ามาช่วยเพราะคิดแบบนี้ล่ะก็ ยอมโดนฉินหยวนชิงบีบคอตายเสียยังจะดีกว่า

ไหนว่าร่วมแรงร่วมใจ ร่วมมือสยบศัตรูไงล่ะโว้ย!

"เป็นเพราะพวกนายนั่นแหละ! บอกให้ไปชูป้ายประท้วงด้วยกันก็ไม่ยอมไป!" ฉินหยวนชิงระเบิดอารมณ์โมโหขึ้นมาอีกรอบ ถ้าไอ้พวกบัดซบสามตัวนี้ยอมไปด้วยกัน มีหรือที่เขาจะต้องหัวเดียวกระเทียมลีบจนโดนกล่อมจนมึนหัวแล้วทำเรื่องผิดพลาดมหันต์ขนาดนี้!

หลังจากได้ระบายออกไปชุดใหญ่ ฉินหยวนชิงก็อารมณ์ดีขึ้นมาก พอมองสามคนที่นอนระเกะระกะอยู่บนพื้น แล้วยังไม่หายเคือง เลยแถมลูกเตะให้คนละที ถึงได้รู้สึกปลอดโปร่งโล่งใจในที่สุด!

และในตอนนั้นเอง เสียงโทรศัพท์มือถือของฉินหยวนชิงก็ดังขึ้น มีคนส่งคำขอวิดีโอคอลมาหาเขา

คนที่จะส่งคำขอวิดีโอคอลหาเขาได้ ก็มีแค่คุณพี่สาวคนสวยอย่างจิ่งเถียนคนเดียวเท่านั้น

พี่น้องทิ้งขว้างได้ แต่แฟนสาวจะละเลยไม่ได้เด็ดขาด ยิ่งเมื่อคืนเขาโมโหจนไม่ได้ไปเยี่ยมเธอที่กองถ่าย ก็ถือเป็นฝ่ายผิดเต็มๆ ด้วยความรู้สึกผิด ฉินหยวนชิงจึงรีบปรับอารมณ์ เผยรอยยิ้มพิมพ์ใจเห็นฟันแปดซี่ทันที

"ที่รัก มันเกิดอะไรขึ้นเนี่ย เดี๋ยวข่าวก็ลงว่าเมื่อเช้านายไปยืนกางป้ายประท้วงที่หน้ามหาวิทยาลัย สักพักข่าวก็บอกว่านายได้เป็นศาสตราจารย์ของมหาวิทยาลัยสุ่ยมู่แล้ว ทำเอาฉันงงไปหมดแล้วนะ!" พอคุณพี่สาวคนสวยกดรับสาย ใบหน้าก็เต็มไปด้วยความสับสนมึนงง

เฮ้อ!

หน้าตาสะสวยกับระดับไอคิวมันแปรผกผันกันจริงๆ สินะ!

ฉินหยวนชิงถอนหายใจ มิน่าล่ะคะแนนเกาเข่าของคนที่สอบเข้าเป่ยเตี้ยนถึงได้ร้อยกว่าคะแนนกันเป็นส่วนใหญ่ คนที่ได้สองร้อยกว่าคะแนนก็กล้าอวดว่าตัวเองสอบเกาเข่าได้คะแนนสูง ส่วนคนที่ได้สามร้อยคะแนนนี่แทบจะสถาปนาตัวเองเป็นเทพนักเรียนแล้ว

พอยุคสมัยที่เศรษฐกิจพัฒนาอย่างก้าวกระโดดมาถึง ยุคที่หน้าตาคือความถูกต้องมันก็มาถึงจริงๆ นั่นแหละ!

ฉินหยวนชิงอธิบายความเป็นมาเป็นไปคร่าวๆ จากนั้นก็ถือโอกาสฟ้องร้องความเผด็จการของมหาวิทยาลัยและอธิการบดีที่ไม่สนกฎเกณฑ์อะไรเลย

จิ่งเถียนที่อยู่อีกฝั่ง พอได้ฟังฉินหยวนชิงเล่าก็พอจะเข้าใจเรื่องราวขึ้นมาแบบงูๆ ปลาๆ จึงรีบบอกให้ฉินหยวนชิงถ่ายรูปหนังสือแต่งตั้งส่งมาให้เธอ

จากนั้นจิ่งเถียนก็เซฟรูปหนังสือแต่งตั้งลงมือถือ เปิดเวยป๋อของฉินหยวนชิงขึ้นมา แล้วพิมพ์ข้อความว่า "ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป โปรดเรียกผมว่าศาสตราจารย์ฉิน!" พร้อมกับแนบรูปหนังสือแต่งตั้งลงไป

ต่อมาจิ่งเถียนก็สลับไปล็อกอินบัญชีเวยป๋อของตัวเอง กดไลก์โพสต์นั้นของฉินหยวนชิง แล้วกดรีโพสต์พร้อมคอมเมนต์ว่า "สวัสดีค่ะ ศาสตราจารย์ฉิน! @ฉินหยวนชิง"

โพสต์เวยป๋อเมื่อคืนก็ทำให้ยอดผู้ติดตามของจิ่งเถียนพุ่งกระฉูดในชั่วข้ามคืนจนทะลุหลักล้านไปแล้ว

พอทั้งคู่โพสต์แบบนี้ ก็ทำให้ข่าวสารที่เดิมทีกำลังร้อนแรงจนแทบระเบิด กลายเป็นกระแสฮือฮาระลอกที่สี่ขึ้นมาอีกครั้งทันที

"สวัสดีครับ ศาสตราจารย์ฉิน!"

"สวัสดีค่ะ ศาสตราจารย์ฉิน!"

ผู้คนจำนวนมากต่างพากันเลียนแบบคอมเมนต์ของจิ่งเถียน หลั่งไหลเข้ามาคอมเมนต์ใต้โพสต์เวยป๋อของฉินหยวนชิง ไม่ถึงหนึ่งชั่วโมง ยอดคอมเมนต์ก็ทะลุสองแสน และยอดรีโพสต์ก็เกินหนึ่งแสนห้าหมื่นครั้งไปแล้ว!

"จะเล่นกันไม่เลิกใช่ไหมเนี่ย!" เหล่านักข่าวและบรรณาธิการที่คิดว่าจะได้นอนกลางวันอย่างสบายใจ นอนไปได้ไม่ถึงสองชั่วโมงก็ถูกหัวหน้าฝ่ายปลุกให้ตื่นขึ้นมา

เดิมทีพวกเขาอยากจะตะโกนเรียกร้องสิทธิมนุษยชน ไม่เอาวัฒนธรรมการทำงานแบบ 996 แต่พอเจอหัวหน้ายื่นคำขาด มือซ้ายคือไล่ออก มือขวาคือเงินโบนัส ทุกคนก็เชื่องยิ่งกว่าสุนัข รีบลุกขึ้นมาตั้งหน้าตั้งตาทำงานกันต่ออย่างว่าง่าย

ชั่วพริบตานั้น นักข่าวและทีมงานต่างทั้งรักทั้งเกลียดฉินหยวนชิง ที่รักก็เพราะฉินหยวนชิงสร้างมูลค่าข่าวสารได้อย่างมหาศาล ทำให้พวกเขาไม่มีวันขาดข่าวเด็ด แค่หลับตาเขียนข่าวส่งเดชไปวันๆ ก็ยังมีคนแย่งกันอ่าน แต่ที่เกลียดก็คือ เขาทำให้พวกเขานอนได้แค่วันละไม่กี่ชั่วโมง เกิดอาการนอนไม่หลับอย่างรุนแรงจนขอบตาดำเป็นหมีแพนด้ากันหมดทุกคน

ฉินหยวนชิงย่อมไม่รู้ถึงความเคียดแค้นของเหล่านักข่าว ตอนนี้เขากำลังคุยกับคุณพี่สาวคนสวยจิ่งเถียนอย่างออกรส คุณพี่สาวแอบส่งคลิปสั้นช่วงที่วงเสี่ยวหู่ตุ้ยกำลังซ้อมรวมตัวกันมาให้เขาดู

นี่มันวงเสี่ยวหู่ตุ้ยเชียวนะ อดีตบอยแบนด์อันดับหนึ่งที่โด่งดังไปทั่วเอเชีย มีแฟนคลับนับไม่ถ้วน จนถึงตอนนี้ก็ยังมีผู้คนมากมายที่ชื่นชอบบทเพลงของพวกเขา ฉินหยวนชิงเองก็ชอบเสี่ยวหู่ตุ้ยมากเหมือนกัน เขายังจำได้ว่าชาติก่อนตอนที่เห็นวงเสี่ยวหู่ตุ้ยกลับมารวมตัวกันในงานกาล่าเทศกาลตรุษจีน เขารู้สึกตื่นเต้นมากขนาดไหน

นอกจากนี้ยังมีคลิปที่ถ่ายหวังเฟยกับเฉินอี้ซวิ่นซ้อมร้องเพลง "ตำนาน" คู่กันด้วย นี่ก็เป็นเพลงคลาสสิกในหมู่เพลงคลาสสิก ดูเหมือนว่าทุกคนต่างทุ่มเทอย่างหนักเพื่อโชว์ผลงานที่ดีที่สุดออกมาในงานกาล่าเทศกาลตรุษจีนครั้งนี้

เดิมทีจิ่งเถียนมีคิวต้องเข้ากองถ่ายภาพยนตร์ตามกำหนดการ แต่เพื่องานกาล่าเทศกาลตรุษจีนครั้งนี้ เธอจึงต้องยอมประสานงานเพื่อเลื่อนคิวออกไป เพราะอย่างไรเสียนี่ก็คืองานกาล่าเทศกาลตรุษจีน ซึ่งในแต่ละปีมีผู้ชมติดตามดูนับร้อยล้านคน

เมื่อเทียบกับงานกาล่าเทศกาลตรุษจีนแล้ว บทตัวประกอบในกองถ่ายนั้นเทียบไม่ติดเลยสักนิด ผู้จัดการของเธอถึงขั้นเอ่ยปากเตือนอย่างเด็ดขาดว่า หากกองถ่ายไม่ยอมรอ ก็คงต้องขอยกเลิกความร่วมมือครั้งนี้ด้วยความเสียดาย

ทว่ากลับไม่มีกองถ่ายไหนยอมปล่อยเธอไปเลย ตลอดสามเดือนที่ผ่านมา กระแสข่าวของจิ่งเถียนไม่เคยเงียบหาย มีข่าวใหญ่ลงแทบจะวันเว้นวัน แม้จะยังไม่มีผลงานการแสดงชิ้นเอกนอกจากอัลบั้มเพลงเพียงชุดเดียว แต่เธอก็ทะยานขึ้นสู่จุดสูงสุดของดาราระดับแถวหน้ากลุ่มที่สอง และเกือบจะก้าวเข้าสู่กลุ่มดาราระดับแถวหน้าได้อย่างเต็มตัวแล้ว

ความนิยมของจิ่งเถียนในตอนนี้ ทำเอาพวกเด็กสาวอีกมากมายที่ยังต้องวิ่งรอกเป็นตัวประกอบตามเมืองถ่ายทำภาพยนตร์ต่างๆ และยอมเอาตัวเข้าแลกเพื่อบทบาทการแสดง ต่างพากันอิจฉาริษยาจนแทบคลั่ง

แม้กระทั่งเจิ้งซวง คนที่ดังเป็นคนแรกในชั้นเรียน ก็ไม่ได้ทำตัวโดดเด่นในกลุ่มคิวคิวของห้องเหมือนเมื่อก่อน และไม่ค่อยได้เอารูปเบื้องหลังกองถ่ายเรื่อง "รักใสใสหัวใจสี่ดวง" ภาคต่อ มาโพสต์อวดวันเว้นวันอีกแล้ว

เรื่องพวกนี้ ด้วยนิสัยมึนๆ ของจิ่งเถียน ย่อมไม่ได้คิดอะไรมากอยู่แล้ว ตอนนี้พอได้ยินฉินหยวนชิงบอกว่าจะไปหาที่กองซ้อมคืนนี้ เธอก็ดีใจจนเนื้อเต้น

"นายมาถึงแล้วอย่าลืมโทรหาฉันนะ เดี๋ยวฉันออกไปรับ ขืนเดินดุ่มๆ เข้ามา นายเข้าไม่ได้แน่!" จิ่งเถียนกำชับซ้ำแล้วซ้ำเล่า

ตอนนี้ยังเหลือเวลาอีกเกือบหนึ่งเดือนกว่าจะถึงวันงานกาล่าเทศกาลตรุษจีน รายการแสดงทั้งหมดยังคงถูกเก็บเป็นความลับ และมีระดับการรักษาความลับที่สูงมาก

"รู้แล้วน่า ฉันไม่ได้โง่ขนาดนั้นสักหน่อย!" ฉินหยวนชิงตอบกลับไปแบบสบายๆ คนอย่างฉันจะไปโง่เง่าขนาดนั้นได้ยังไงกัน

พอวางสายเสร็จ ฉินหยวนชิงก็หันไปเห็นพวกเสี่ยวพั่งกำลังฟูมฟายฟ้องแฟนสาวของตัวเองกันยกใหญ่ ว่าฉินหยวนชิงนั้นไร้เหตุผลสิ้นดี และชอบทำเรื่องหยาบคายป่าเถื่อนสารพัด

ทั้งหมดก็เพื่อออดอ้อนขอกำลังใจจากแฟนสาว เพื่อมาเยียวยาหัวใจที่บอบช้ำ

งานนัดบอดของหอพักคราวนั้นประสบความสำเร็จอย่างงดงาม ทั้งสองคนถ่วงเวลาจนกระทั่งมหาวิทยาลัยปิดประตูถึงค่อยกลับมา พอเข้ามหาวิทยาลัยไม่ได้ก็เลยต้องไปเปิดห้องพักที่โรงแรมแถวนั้น ผลปรากฏว่าจากที่ตกลงกันไว้ว่าจะนอนเตียงคนหนึ่ง นอนโซฟาคนหนึ่ง เช้าวันรุ่งขึ้นกลับกลายเป็นชายนอนกอดหญิงกลมดิกอยู่บนเตียงเดียวกันไปเสียอย่างนั้น