บทที่ 82 ตบเด็ก

นอนไม่หลับทั้งคืน!

ฉินหยวนชิงผู้ซึ่งหัวถึงหมอนเป็นหลับมาตลอด แถมยังกล้าเคลมว่าตัวเองหลับเร็วที่สุดและมีคุณภาพการนอนดีเป็นอันดับหนึ่งของประเทศ เพิ่งจะได้สัมผัสรสชาติอันทรมานของอาการนอนไม่หลับเป็นครั้งแรก

พอพระอาทิตย์ขึ้น ท้องฟ้าเริ่มสว่าง หัวของเขาก็มึนตึบไปหมด

นอนอยู่บนเตียง ฉินหยวนชิงคิดในใจว่าไอ้วิธีนับแกะอะไรนั่นไม่ได้เรื่องสักนิด เขานับไปถึงแสนตัว นอกจากจะไม่ทำให้ง่วงแล้ว ยิ่งนับก็ยิ่งตาสว่าง

เขานอนยาวไปจนถึงบ่ายสามโมงถึงได้ลุกขึ้นมา แต่สภาพก็ยังไม่ค่อยสดชื่น ทั้งตัวดูเฉื่อยชาไร้เรี่ยวแรง

ฉินหยวนชิงเปลี่ยนเป็นชุดกีฬาแล้วขับรถมุ่งหน้าไปยังมหาวิทยาลัยสุ่ยมู่ หลังจากได้บทเรียนจากเมื่อคืน เขาคิดว่าขับรถมาเองดีกว่า ขืนต้องกลับตอนดึกแล้วหารถไม่ได้คงยุ่งยากแย่

เขาเลี้ยวรถเข้าซองจอดข้างสนามฟุตบอล พอลงจากรถก็เห็นว่าบรรยากาศในสนามคึกคักมาก มีคนมาออกกำลังกายกันเพียบ

"อ้าว ศาสตราจารย์ฉิน สวัสดีตอนบ่ายครับ!"

"สวัสดีตอนบ่ายครับศาสตราจารย์ฉิน!"

ผู้คนในสนามพอเห็นฉินหยวนชิงต่างก็พากันเอ่ยทักทาย ส่วนเรื่องน่าเศร้าคือ ฉินหยวนชิงไม่รู้จักใครสักคน

พอเข้าสู่สัปดาห์สอบ คาบเรียนพละก็ไม่มีแล้ว การสอบวิชาพละเสร็จสิ้นไปตั้งแต่สองสัปดาห์ก่อน บอกว่าสอบพละ เอาเข้าจริงก็แค่ทำตามระเบียบ ขอแค่ไปเข้าสอบ อย่างไรก็ได้ผ่านเกณฑ์หกสิบคะแนนแน่นอน

"ศาสตราจารย์ฉิน เล่นบาสเป็นไหมครับ มาร่วมวงกันหน่อยสิ!" มีคนตะโกนเรียกฉินหยวนชิง

"ฟานตง นายนี่แย่จริง ตัวเองเป็นถึงนักกีฬามหาวิทยาลัย ชวนศาสตราจารย์ฉินมาเล่นก็กะต้อนอยู่ฝ่ายเดียวสิ!" นักศึกษาชายคนหนึ่งที่กำลังเล่นอยู่เอ่ยแขวะเพื่อนร่วมทีม

คนอื่นๆ พากันหัวเราะร่า

ฉินหยวนชิงหรี่ตาลงเล็กน้อย นี่มองว่าฉันเป็นหมูในอวยให้เชือดเล่นตามใจชอบสินะ

พอดีตอนนี้กำลังตื้อๆ ต้องยืดเส้นยืดสายเสียหน่อย ทีแรกกะว่าจะมาวิ่งเหยาะๆ ให้เหงื่อออกเพื่อปรับสภาพร่างกาย ไม่ได้คิดจะต้อนใคร เพราะการไล่ต้อนคนอื่นมันไม่ใช่เรื่องดี เดี๋ยวจะสร้างปมในใจให้เด็กๆ เอาเปล่าๆ

แต่ถ้ามีคนเสนอหน้ามาขอให้เชือดเอง นั่นก็เป็นอีกเรื่อง ฉินหยวนชิงมีข้อดีอย่างใหญ่หลวงอยู่อย่างหนึ่ง นั่นคือชอบช่วยเหลือเพื่อนมนุษย์ ในเมื่ออยากโดน เขาก็ยินดีจะสงเคราะห์ให้

"เอาสิ ไม่ได้เล่นบาสมานานพอดี!" ฉินหยวนชิงยิ้มกว้างอย่างสดใส

นักกีฬามหาวิทยาลัยงั้นเหรอ?

ทีมมหาวิทยาลัยแล้วไง? แหกกฎฟิสิกส์ได้หรือเปล่าล่ะ?

ฉินหยวนชิงเข้าร่วมวง โดยแบ่งเป็นสามทีม ทีมละห้าคน เล่นเต็มสนาม เกมละยี่สิบคะแนน ใครถึงยี่สิบก่อนชนะ ทีมแพ้ต้องออกไปพัก

ฉินหยวนชิงมองไปยังสมาชิกทีมมหาวิทยาลัยรูปร่างบึกบึนที่อยู่ฝั่งตรงข้ามชื่อ 'โจวฮุย' หมอนี่เป็นนักศึกษาโควตาพิเศษ ปัจจุบันอยู่ปีสาม

ฉินหยวนชิงจงใจเลือกอยู่คนละฝั่งเพื่อตามประกบโจวฮุยโดยเฉพาะ

โจวฮุยได้ครองบอลบุกชุดแรก พอเห็นท่ายืนตั้งรับของฉินหยวนชิงก็เผยสีหน้าดูแคลนออกมา เรื่องเรียนเขาเทียบฉินหยวนชิงไม่ติดจริงๆ แถมยังนับถือมากด้วย แต่ถ้าเป็นเรื่องบาสเกตบอลล่ะก็ ตัวเขาคือตัวจริง ถึงขั้นได้ฉายาว่าแม็กเกรดีน้อยแห่งสุ่ยมู่เชียวนะ

โจวฮุยคิดว่า ถ้าอาศัยจังหวะนี้สั่งสอนฉินหยวนชิงให้ยับเยิน เขาคงได้ดังไปทั่วทั้งมหาวิทยาลัย แถมยังเอาไปโม้กับเพื่อนได้อีกหลายปี

เขาเลี้ยงบอล โยกหลอกซ้ายทีขวาที ลูกบาสเด้งสลับไปมาระหว่างสองมือไม่หยุด

ซ้าย ขวา ซ้าย ขวา…

ฉินหยวนชิงไม่สนใจลีลาเลี้ยงบอลของโจวฮุย สายตาจับจ้องแค่จุดศูนย์ถ่วงของอีกฝ่าย จะจ่ายบอลก็จ่ายไป แต่ถ้าคิดจะเลี้ยงฝ่าหรือกระโดดยิงล่ะก็ ฝันไปเถอะ

โจวฮุยพยายามจะเลี้ยงฝ่าไปหลายรอบแต่ก็โดนฉินหยวนชิงดักทางไว้ได้หมด ยิ่งกว่านั้นยังพบว่าฉินหยวนชิงแรงเยอะเป็นบ้า พยายามไถเบียดเข้าไปก็ไม่ขยับ ในใจเริ่มไม่ยอมแพ้ ถ้าต้องจ่ายบอลตอนนี้ก็เสียหน้าแย่

จังหวะนั้นเองเขาจึงตัดสินใจกระโดดยิงดื้อๆ ท่วงท่าช่างงดงามหมดจด

สาวๆ ที่ยืนดูอยู่ข้างสนามถึงกับกรี๊ดลั่นให้กับความเท่บาดใจ

เพียะ!

ทว่าลูกเพิ่งจะหลุดจากมือ ยังไม่ทันได้โค้งเป็นพาราโบลา ก็โดนตบสกัดกลางอากาศ บล็อกเข้าเต็มแรง

ฉินหยวนชิงยิ้มเยาะ ฝีมือแค่นี้ยังกล้าเรียกตัวเองว่านักกีฬามหาวิทยาลัย คิดจะมาต้อนเขางั้นเรอะ

ฉินหยวนชิงคว้าลูกบาสที่บล็อกตกมาได้ เลี้ยงบอลสวนกลับทันที ฝ่ายตรงข้ามไม่นึกว่าโจวฮุยจะโดนดักบล็อกจนอึ้งไปชั่วขณะเลยไม่ได้ถอยกลับมารับ มีเพียงโจวฮุยคนเดียวที่รีบวิ่งกวดกลับมา ตาจ้องลูกบาสเขม็งด้วยความอับอายปนโมโห หมายจะแย่งบอลกลับมาให้ได้

แม้ฉินหยวนชิงจะเลี้ยงบอลไม่พริ้วไหวนัก แต่คิดจะแย่งจากมือเขาก็ไม่ใช่เรื่องง่าย ฉินหยวนชิงเล่นหันหลังชน เอาตัวกระแทกโจวฮุยถอยร่นไปเรื่อยๆ จนถึงใต้แป้น จากนั้นก็สปริงตัวลอยขึ้น สองมือจับลูกยัดลงห่วงเสียงดังสนั่น

ทั่วทั้งสนามบาสเงียบกริบ ตกตะลึงตาค้าง

ไม่ใช่ว่าพวกเขาไม่เคยเห็นคนดังก์ แต่การโดนนักวิชาการอย่างฉินหยวนชิงดังก์อัดหน้า นี่เพิ่งเคยเกิดขึ้นเป็นครั้งแรก

ยิ่งไปกว่านั้น ดูจากส่วนสูงของฉินหยวนชิงแล้วยังไม่ถึงหนึ่งร้อยแปดสิบเซนติเมตรด้วยซ้ำ กลับดังก์ได้สบายๆ แถมยังเป็นการกระโดดสองขาโดยไม่ต้องวิ่งนำร่องอีกต่างหาก

คนอื่นๆ ต่างทำหน้าไม่อยากจะเชื่อสายตา

โจวฮุยเป็นถึงตัวหลักของทีมมหาวิทยาลัย โดนดันกระเด็นเข้าไปตรงๆ แบบนั้น ศาสตราจารย์ฉินคนนี้มีแรงเยอะขนาดไหนกันแน่

คนที่ส่งบอลเข้าเล่นยืนเอ๋อ ก่อนจะจ่ายบอลให้ฉินหยวนชิง โจวฮุยที่เพิ่งโดนหยามไปลูกหนึ่งรีบพุ่งเข้ามาขวางหน้า ประกบฉินหยวนชิงทันที

ฉินหยวนชิงใช้มุกเดิม ไม่ต้องมีลูกเล่นหวือหวา ก้าวสามจังหวะเลย์อัพ เบียดไถเข้าใส่โจวฮุย โจวฮุยสู้แรงฉินหยวนชิงไม่ได้เลยแม้แต่น้อย โดนชนจนเซถอยหลังไปหลายก้าว แล้วฉินหยวนชิงก็ไม่ได้แค่เลย์อัพธรรมดา แต่เปลี่ยนเป็นสแลมดังก์ลงไปเต็มแรง

โดนนำสองลูกรวด โจวฮุยโมโหจนหน้ามืด งัดเอาแรงทั้งหมดที่มีออกมาใช้ รวมถึงลูกตุกติกสารพัดเพื่อกันไม่ให้ฉินหยวนชิงบุกทะลวงเข้าไปได้

คิดว่าฉันทำเป็นแค่ดังก์เหรอ?

ล้อเล่นน่า!

ฉินหยวนชิงปล่อยลูกบอลในมือลอยออกไป เกิดเป็นวิถีโค้งพาราโบลาที่สวยงามยิ่ง หลังจากลอยขึ้นสู่จุดสูงสุด ภายใต้แรงโน้มถ่วง มันก็เคลื่อนที่เป็นวิถีโค้งก่อนจะสวบลงตาข่ายไปอย่างหมดจด!

สวยงาม!

ฉินหยวนชิงพอใจกับลูกนี้มาก วิถีบอลพุ่งไปตามเส้นโค้งที่เขาคำนวณไว้ในหัวแทบจะเป๊ะๆ

สามแต้ม!

ทุกคนยืนอึ้งตาค้าง!

ตั้งแต่เปิดเกมมา ฉินหยวนชิงยิงติดกันสามลูก กวาดไปคนเดียวเจ็ดแต้ม! ส่วนตัวท็อปอย่างโจวฮุยเรียกได้ว่าโดนยำเละไม่เป็นท่า

เริ่มส่งบอลเล่นใหม่ คราวนี้ไม่ได้ส่งให้ฉินหยวนชิง ชายคนหนึ่งชูตบอลชนแป้นแล้วกระดอนออกมา โจวฮุยคว้าบอลไว้ได้ เขารีบเลี้ยงบอลบุกไปข้างหน้าด้วยความเร็วสูง

แต่ฉินหยวนชิงวิ่งตามมาอย่างไม่รีบร้อน แล้วดักหน้าโจวฮุยไว้ที่เส้นสามแต้ม เจ้าหมอนี่ยังคิดจะลุยผ่านเขาอีก ช่างไม่จำเสียบ้างเลย

ข้างสนาม สาวๆ เริ่มตะโกนเรียกชื่อโจวฮุย ส่งเสียงเชียร์ให้กำลังใจ สำหรับแฟนบาสแล้ว นักกีฬาหนุ่มหล่อย่อมเป็นที่หนึ่ง ศาสตราจารย์อะไรนั่นเอาไว้ทีหลัง

โจวฮุยเล่นให้ทีมมหาวิทยาลัยสุ่ยมู่มาสามปี ย่อมสั่งสมชื่อเสียงและแฟนคลับไว้ไม่น้อย

แม้จะยังห่างชั้นจากการก้าวไปถึงซีบีเอ (CBA) อยู่บ้าง แต่ระยะห่างนั้นก็ไม่ได้ไกลเกินเอื้อม!

ทว่าโจวฮุยหลอกล่อด้วยสารพัดท่าทาง แต่กลับเจาะไม่เข้าเลย ฉินหยวนชิงอ่านทางออกทุกครั้งแล้วดักหน้าไว้ก่อน ทำให้เขาไม่สามารถลุยผ่านเส้นสามแต้มเข้าไปได้เลยสักนิด

เอาวะ เป็นไงเป็นกัน!

โจวฮุยกัดฟัน หันหลังดันก่อนจังหวะหนึ่ง แล้วพลิกตัวกระโดดยิงกะทันหัน ลูกยิงสามแต้มท่านี้มีความแม่นยำต่ำมาก หากไม่จนมุมจริงๆ ในเกมการแข่งขันก็ไม่มีใครเล่นกันหรอก

ปัง~

ทว่าฝ่ามือใหญ่กลับตบลูกบาสที่ลอยออกไปร่วงลงมาราวกับตบแมลงวัน จากนั้นทุกคนก็เห็นฉินหยวนชิงคว้าลูกบาสควบตะบึงไปยังแดนหน้า ก่อนจะสปริงตัวขึ้นดังก์ลงห่วงไปอย่างงดงาม

ทั่วทั้งสนามบาสตกอยู่ในความเงียบงัน!

โดนบล็อกอีกแล้วเรอะ!?

โจวฮุยยืนเหวอไปแล้ว ต่อให้ไปแข่งซียูบีเอ (CUBA) เจอกับยอดฝีมือระดับหัวกะทิ เขาก็ยังไม่เคยอนาถขนาดนี้มาก่อนเลย!

หลังจากนั้นโจวฮุยก็เล่นเหมือนคนวิญญาณหลุด โดนฉินหยวนชิงหันหลังชน เอาสะโพกไถบดขยี้เข้าไปใต้แป้นเหมือนรถเกลี่ยดินแล้วขึ้นดังก์อัดหน้า หรือไม่ก็โดนเบียดกระเด็นจนฉินหยวนชิงหลุดเข้าไปดังก์ หรือแม้กระทั่งปล่อยให้ยิงสามแต้มลงห่วงไปอย่างนิ่มนวลหมดจด!

ผู้เล่นอีกทีมที่รออยู่ข้างสนามกับบรรดาแฟนคลับของโจวฮุยต่างยืนมองไอดอลของตัวเองโดนฉินหยวนชิงไล่ต้อนฝ่ายเดียวอย่างโง่งม สภาพเหมือนหมาป่าหลุดเข้าไปขย้ำฝูงแกะ ช่างน่าอนาถแท้

จนกระทั่งตอนที่โจวฮุยเดินออกจากสนาม แววตาก็ยังคงว่างเปล่า สติยังไม่กลับเข้าร่างด้วยซ้ำ!

อีกทีมยิ่งอนาถกว่า โดนถล่มแต้มขาดลอยจนไข่ไม่แตกในเวลาไม่ถึงห้านาที ต้องเดินคอตกออกจากสนามไป

เล่นไปได้ครึ่งชั่วโมง ฉินหยวนชิงก็รู้สึกโล่งสบายใจขึ้นเยอะ มันง่ายดายเหลือเกิน เหมือนไล่ตบเด็ก ฟันแหลกจนราบเป็นหน้ากลอง

จะชูต จะดังก์… นึกอยากได้แต้มแบบไหนก็ได้ทั้งนั้น

"กรี๊ดดด ศาสตราจารย์ฉินเก่งจังเลย เรียนหนังสือก็เก่ง เล่นบาสก็ยังเก่งขนาดนี้อีก!"

"โจวฮุยสู้ไม่ได้เลยสักนิด!"

"ทำไมรู้สึกเหมือนเอาผู้เล่นเอ็นบีเอ (NBA) มาฟัดกับซีบีเอ (CBA) ยังไงยังงั้นเลย?"

"น่าเสียดายที่ศาสตราจารย์ฉินไม่ได้เข้าทีมมหาวิทยาลัย ถ้ามีศาสตราจารย์ฉินอยู่ในทีม แชมป์ซียูบีเอนี่นอนมาแหงๆ"

…

ข้างสนามบาส บรรดาแฟนคลับสาวๆ ของโจวฮุยพากันทอดทิ้งเขาไปในพริบตา แล้วหันมามองฉินหยวนชิงด้วยสายตาหยาดเยิ้ม

เมื่อก่อนพวกเธอชอบโจวฮุยเพราะเขาเล่นบาสเก่งและดูเท่ แต่ตอนนี้กลับโดนฉินหยวนชิงยำอยู่ฝ่ายเดียว แต้มไม่ได้สักแต้ม แถมยังโดนบล็อกไปตั้งสิบหน ส่วนฉินหยวนชิงทั้งเลี้ยงฝ่าเข้าไปดังก์ ยัดห่วง ยิงสามแต้ม! ช่างเท่บาดใจจริงๆ

อย่าได้ไปหวังความภักดีจากแฟนคลับสาวๆ พวกนี้เลย เปลี่ยนใจเร็วกว่าใครเพื่อน!

ฮือๆ

สมาชิกของอีกสองทีมแทบจะกอดคอกันร้องไห้ โดนถล่มจนแต้มเป็นศูนย์ติดๆ กัน ฉินหยวนชิงไม่ได้รังแกแค่คนเดียว แต่รังแกทุกคนจนหมดสภาพ สภาพพวกเขาไม่ต่างจากสาวน้อยที่โดนจับแก้ผ้าแล้วย่ำยีตามใจชอบ

บนโลกนี้มีคนที่ชอบรังแกเด็กขนาดนี้ได้ยังไง โหดร้ายเกินไปแล้ว!

ส่วนคนที่อยู่ทีมเดียวกับฉินหยวนชิงก็ไม่ได้รู้สึกดีใจกับชัยชนะอันท่วมท้นนี้เลย ชัยชนะที่ได้มาง่ายดายเกินไปแบบนี้ มันช่างจืดชืดไร้รสชาติสิ้นดี

ฉินหยวนชิงอารมณ์ดีขึ้นแล้ว และรู้สึกว่าการไล่ตบเด็กแบบนี้ไม่มีความท้าทายอะไรเลย ไม่ต่างจากการแกล้งเสี่ยวพั่งสักนิด เขาจึงไม่อยากเล่นบาสต่อแล้ว หันหลังเดินไปวิ่งบนลู่วิ่งในสนามแทน ตอนนี้พลังกายเปี่ยมล้น ยังไงก็ต้องปลดปล่อยออกไปให้หมด ไม่อย่างนั้นคงรู้สึกอึดอัดไปทั้งตัว

หลังจากวิ่งไปแปดกิโลเมตร ฉินหยวนชิงก็เหงื่อท่วมตัว ก่อนจะเดินจากไปด้วยความพึงพอใจ