บทที่ 84 กลับบ้านฉลองตรุษจีน

วันที่ 6 กุมภาพันธ์ ปี 2010 วันนี้ตรงกับวันที่ยี่สิบสามเดือนสิบสองตามปฏิทินจันทรคติพอดี และยังเป็นวันตรุษจีนเล็กตามประเพณีดั้งเดิมของหัวเซี่ย

วันตรุษจีนเล็กนี้เรียกกันอีกอย่างว่าวันส่งเจ้าเตา วันไหว้เจ้าเตา หรือเทศกาลเจ้าเตา ซึ่งถือเป็นจุดเริ่มต้นของการเฉลิมฉลองเทศกาลปีใหม่

ฉินหยวนชิงหิ้วกระเป๋าโน้ตบุ๊กกับถุงใส่เสื้อผ้าสำหรับเปลี่ยน เร่งรีบไปถึงสนามบินปักกิ่ง เมื่อผ่านจุดตรวจความปลอดภัยเรียบร้อยก็เข้ามานั่งรอในห้องพักผู้โดยสารขาออก

"คุณพี่สาวคนสวย ผมจะกลับบ้านแล้วนะ อย่าคิดถึงผมจนเกินไปล่ะ!" ขณะนั่งรออยู่บนเก้าอี้ ฉินหยวนชิงก็ส่งข้อความหาจิ่งเถียน

เนื่องจากต้องกลับบ้าน เมื่อคืนทั้งสองคนเลยจัดศึกหนักไปถึงสามร้อยยก คุณพี่สาวคนสวยงัดสารพัดกระบวนท่าออกมาใช้จนทำเอาฉินหยวนชิงปวดเอวเมื่อยหลัง หมดเรี่ยวหมดแรง หลับเป็นตายเกือบจะตื่นไม่ไหว

"ไปเถอะๆ ฝากสวัสดีคุณลุงคุณป้าด้วยนะ!" จิ่งเถียนในเวลานี้กำลังระโหยโรยแรง นาข้าวแปลงนี้ของเธอแทบจะโดนวัวไถจนพังไปหมดแล้ว

ฉินหยวนชิงเห็นจิ่งเถียนส่งแต่อีโมจิหาวหวอดๆ มาให้ ก็รู้ว่าคุณพี่สาวคนสวยยังตื่นไม่เต็มตา จึงไม่ได้ชวนคุยต่อ

เขาเปิดคอมพิวเตอร์โน้ตบุ๊ก ล็อกอินเข้าสู่อีเมลของตัวเองแล้วเปิดดูเมลที่เฉินจื้อหยวนส่งมา สิ่งสำคัญที่สุดคือรายงานสรุปผลการดำเนินงาน รวมทั้งแผนการจ่ายโบนัสสิ้นปี

ฉินหยวนชิงกวาดสายตาดูรายงานสรุปผลงานของคณะผู้บริหารระดับสูงอย่างคร่าวๆ แล้วก็ไม่ได้อ่านต่ออีก วีแชตจนถึงตอนนี้เพิ่งเปิดตัวได้ไม่กี่เดือน ยังคงอยู่ในช่วงของการขยายตัวอย่างบ้าคลั่ง กฎระเบียบข้อบังคับต่างๆ ยังอยู่ระหว่างการร่างขึ้นมา ซึ่งกฎเกณฑ์ที่บังคับใช้อยู่ในปัจจุบันเฉินจื้อหยวนก็ลอกเลียนแบบมาจากเทนเซ็นต์ทั้งดุ้น จึงไม่มีอะไรน่าสนใจให้ดูนัก

พอหันมาดูแผนการจ่ายโบนัสสิ้นปี ในแผนนี้ระบุว่าเนื่องจากบริษัทยังไม่ได้เข้าจดทะเบียนในตลาดหลักทรัพย์และยังไม่มีผลกำไร อยู่ในสภาวะเผาเงินขาดทุนมาโดยตลอด จึงย่อมไม่มีเงินปันผลใดๆ เฉินจื้อหยวนเสนอให้จ่ายเงินเดือนหนึ่งเดือนแก่พนักงานทุกคนเป็นโบนัส รวมเป็นเงินทั้งสิ้นเจ็ดแสนกว่าหยวน

"อ่านแผนโบนัสสิ้นปีแล้ว ขอเสนอให้จ่ายเงินเดือนสองเดือนเป็นโบนัสสิ้นปี!" ฉินหยวนชิงส่งข้อความผ่านวีแชตไปหาเฉินจื้อหยวน

จริงๆ แล้วเขาแทบไม่เคยก้าวก่ายเรื่องงานของวีแชต มีเพียงเรื่องที่ต้องอาศัยลายเซ็นของเขาหรือต้องให้เขาเป็นคนตัดสินใจเด็ดขาดเท่านั้น ฉินหยวนชิงถึงจะมีส่วนร่วม ไม่อย่างนั้นการบริหารจัดการงานประจำวันทั่วไปก็ล้วนแต่เป็นหน้าที่ของเฉินจื้อหยวนดูแลอยู่แล้ว

หลังจากนั้น ฉินหยวนชิงก็เปิดโน้ตบุ๊ก เริ่มลงมือเขียนโปรแกรมตัวหนึ่งขึ้นมา ด้วยรู้สึกว่าการจองตั๋วออนไลน์ในยุคนี้มันชวนหัวเสียสิ้นดี ต่อให้คอมพิวเตอร์ของคุณจะดีแค่ไหน มันก็ยังค้างจนทรมานแทบขาดใจ และจากจุดนี้เองทำให้ฉินหยวนชิงนึกถึงแอปฯ ตัวช่วยจองตั๋ว 12306 ในชาติก่อน เพียงแค่ติดตั้งลงในมือถือง่ายๆ ล็อกอินผูกบัตรประชาชนเข้าไว้ ก็สามารถตรวจสอบแต่ละสถานี แต่ละเที่ยวขบวน เวลาที่ตรงกัน และเลือกจองตั๋วได้สำเร็จอย่างง่ายดาย

สิ่งนี้จะอำนวยความสะดวกให้ผู้คนได้มากมายมหาศาลขนาดไหนกัน

และเทคโนโลยีที่ฉินหยวนชิงเลือกใช้ก็คือเทคโนโลยีเว็บสแครปปิง (Web Scraping) เพื่อดึงข้อมูลสถานีต่างๆ เที่ยวรถไฟ และข้อมูลตั๋วที่เหลือจากเว็บไซต์ 12306

ฉินหยวนชิงอาศัยช่วงเวลาระหว่างรอขึ้นเครื่อง ป้อนโค้ดทีละบรรทัดอย่างต่อเนื่อง ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าไร เสียงตามสายก็ประกาศเตือนตรวจตั๋วขึ้นเครื่องแล้ว ฉินหยวนชิงจึงรีบพับเก็บคอมพิวเตอร์และหิ้วสัมภาระขึ้นเครื่องบิน

พอขึ้นเครื่องไปนั่งประจำที่แล้ว ฉินหยวนชิงก็เปิดคอมพิวเตอร์โน้ตบุ๊กขึ้นมาอีกครั้ง รัวแป้นพิมพ์ใส่โค้ดลงไปทีละแถวอย่างรวดเร็ว

เมื่อถึงสนามบินเกาะลู่ ฉินหยวนชิงก็เขียนโปรแกรมเสร็จสมบูรณ์เรียบร้อย

ที่สนามบิน ฉินหยวนชิงอดใจรอไม่ไหวที่จะสั่งรันโปรแกรม พริบตานั้นพัดลมระบายความร้อนของโน้ตบุ๊กก็เริ่มส่งเสียงหวึ่งๆ ตัวเครื่องเริ่มทำงานกระตุก โค้ดทีละแถวกะพริบวาบผ่านกล่องข้อความสีดำ ก่อนจะถูกจัดระเบียบลงในตารางอย่างรวดเร็ว

การมองดูข้อมูลหลั่งไหลผ่านไปทีละแถว ทำให้ฉินหยวนชิงเกิดความรู้สึกราวกับตัวเองกำลังเป็นแฮกเกอร์

แน่นอนว่านี่เป็นเพียงภาพลวงตาเท่านั้น เพราะมันแตกต่างจากเทคนิคของแฮกเกอร์โดยสิ้นเชิง การดึงข้อมูลสาธารณะจากเซิร์ฟเวอร์ไม่ได้ผิดกฎหมาย อย่างมากที่สุดก็มีข้อกังขาว่าไปแย่งใช้ทรัพยากรเซิร์ฟเวอร์ของผู้อื่น และทำให้พวกเว็บมาสเตอร์พากันเกลียดขี้หน้าเอาได้

ดังนั้นเว็บไซต์ที่ "ใจแคบ" หลายแห่งจึงมักจะติดตั้งโปรแกรมป้องกันการดึงข้อมูลเอาไว้ พวกที่ฝีมือขั้นสูงหน่อยก็ทำให้คุณดึงข้อมูลอะไรออกไปไม่ได้เลย หรือไม่สิ่งที่ดึงไปได้ก็กลายเป็นโค้ดภาษาต่างดาวอ่านไม่รู้เรื่อง ส่วนพวกที่ฝีมือธรรมดาลงมาก็สามารถมอนิเตอร์จำนวนครั้งในการเข้าถึง แล้วสั่งล็อกไอพีของคุณได้โดยตรง

แน่นอนว่าเว็บไซต์ 12306 ย่อมไม่ทำเรื่องใจแคบพรรค์นั้น

เมื่อข้อมูลเที่ยวขบวนต่างๆ ถูกดึงมาอย่างสมบูรณ์ ฉินหยวนชิงก็รันแอปพลิเคชันตัวช่วยจองตั๋ว เริ่มต้นด้วยการลงทะเบียนด้วยบัญชีวีแชต จากนั้นก็เข้าสู่อินเทอร์เฟซ ตัวอินเทอร์เฟซนั้นสะอาดตาเป็นอย่างยิ่ง ไม่มีโฆษณาใดๆ โผล่มาให้กวนใจ มีเพียงฟังก์ชันตั๋วรถไฟเท่านั้น ส่วนฟังก์ชันจองตั๋วเครื่องบินยังคงเป็นหน้าว่างเปล่า เนื่องจากฉินหยวนชิงยังไม่ได้ดึงข้อมูลเที่ยวบินมานั่นเอง

ฉินหยวนชิงลองใช้งานดู มันลื่นไหลมาก เพียงแค่พิมพ์สถานีต้นทางกับสถานีปลายทาง ข้อมูลเที่ยวรถแต่ละขบวนและตั๋วที่เหลืออยู่ก็จะเด้งขึ้นมาโดยอัตโนมัติ มีทั้งแบบเดินทางตรงและแบบต้องต่อสถานี

ฉินหยวนชิงเริ่มดึงข้อมูลเที่ยวบินต่อ และในตอนนี้เวลาก็ล่วงเลยผ่านไปถึงสามชั่วโมงนับตั้งแต่เขาลงจากเครื่องบินแล้ว

ท้องฟ้ามืดสนิทลงแล้ว

ฉินหยวนชิงเก็บคอมพิวเตอร์แล้วเรียกแท็กซี่มุ่งหน้าไปยังอ่าวอู่หยวน

เมื่อเห็นป้ายโฆษณาของนายหน้าอสังหาริมทรัพย์ที่ระบุว่าราคาเพียงตารางเมตรละ 12,000 หยวน ฉินหยวนชิงก็ยิ้มเจื่อนพร้อมกับส่ายหัว ราคาบ้านในเกาะลู่นี่ทะยานขึ้นฟ้าไปแล้วจริงๆ เอาอะไรมาฉุดก็ไม่อยู่

ผ่านมาได้ไม่นานเท่าไร ราคาบ้านก็พุ่งขึ้นเท่าตัวแล้ว!

จะทำธุรกิจจริงจังหรือเปิดโรงงานอะไร ก็ไม่สู้การซื้อบ้านในเกาะลู่เลยสักนิด! ผลตอบแทนมันน่าสะพรึงกลัวอย่างแท้จริง มิน่าล่ะเหล่านักเก็งกำไรอสังหาฯ ถึงได้คลั่งไคล้กันขนาดนี้ จนกลายเป็นยุคทองของการเก็งกำไรอสังหาริมทรัพย์ไปเลย

จะว่าไปก็น่าแปลก ความคิดเห็นเกี่ยวกับราคาบ้านมักจะแตกแยกออกเป็นสองขั้วอย่างชัดเจน ฝ่ายที่คัดค้านมองว่าราคาบ้านที่สูงลิ่วจะทำให้คนรุ่นใหม่แบกรับความกดดันมากเกินไป ความคิดสร้างสรรค์สูญหาย ส่งผลกระทบต่อการพัฒนาสังคม และไม่เป็นผลดีต่อการพัฒนาภาคอุตสาหกรรม จึงเรียกร้องให้ควบคุมราคาบ้านอย่างเข้มงวด ส่วนฝ่ายที่สนับสนุนกลับมองว่าถ้าราคาบ้านต่ำเกินไปจนคนรุ่นใหม่ซื้อได้ง่ายๆ ก็จะไม่ส่งผลดีต่อการดิ้นรนต่อสู้ของคนรุ่นใหม่ ราคาบ้านที่สูงจะช่วยผลักดันให้คนหนุ่มสาวมีแรงจูงใจในการทำงานและต่อสู้ชีวิต และยังอ้างว่าอสังหาริมทรัพย์เป็นเสาหลักทางอุตสาหกรรมของประเทศ เป็นแหล่งกักเก็บเงินทุน อีกทั้งยังช่วยขับเคลื่อนการพัฒนาของอุตสาหกรรมอีกหลายพันแขนง และสร้างตำแหน่งงานให้เกิดขึ้นนับสิบล้านตำแหน่ง

อย่างไรก็ตาม ฉินหยวนชิงรู้สึกว่าพวกคนที่สนับสนุนราคาบ้านแพงๆ ล้วนแต่ไร้สาระทั้งเพ ทำไมคนเราต้องทำงานสายตัวแทบขาดเพียงเพื่อจะกลายเป็นทาสผ่อนบ้าน ทำไมความฝันทั้งชีวิตของคนคนหนึ่งถึงต้องกลายเป็นการซื้อบ้านสักหลังเพื่อยอมเป็นทาสผ่อนบ้านกันด้วย พอคิดถึงคู่รักตั้งกี่คู่ที่ต้องเลิกรากันเพียงเพราะเรื่องบ้านสักหลัง คิดถึงผู้คนตั้งเท่าไรที่ต้องรู้สึกดีอกดีใจเพียงเพราะตัวเองได้ซื้อบ้านเพื่อมาเป็นทาสผ่อนบ้าน!

นี่มันไม่ใช่เรื่องเหลวไหลหรอกเหรอ!

แม้ว่าภายหลังส่วนกลางจะเน้นย้ำซ้ำๆ ว่าบ้านมีไว้เพื่ออยู่อาศัย ไม่ใช่มีไว้เพื่อเก็งกำไร แต่ดูเหมือนผลลัพธ์จะริบหรี่นัก ไม่ได้เห็นผลลัพธ์ที่ชัดเจนในทันที

น่าเสียดายที่เรื่องระดับชาติเช่นนี้ยังไม่ใช่สิ่งที่เขาจะเข้าไปก้าวก่ายได้ พลังอำนาจของเขายังเล็กน้อยเกินไป อิทธิพลที่มีต่อเรื่องพรรค์นี้จึงแทบจะเป็นศูนย์

ฉินหยวนชิงเดินเข้ามาในหมู่บ้านแล้วกดกริ่งหน้าประตู ไม่กี่วันก่อนเขาได้โทรศัพท์คุยกับพี่ชายคนโตแล้วว่าวันนี้จะกลับมา แล้วช่วงค่ำจะกลับบ้านพร้อมกัน

"คุณอาเล็ก!" ประตูเปิดออก คนที่เปิดคือหลานสาวตัวน้อย พอเธอเห็นฉินหยวนชิงก็อ้าแขนส่งเสียงเรียกทันที

ฉินหยวนชิงอุ้มหลานสาวตัวน้อยขึ้นมา หลานสาวตอนนี้อยู่ในวัยที่กำลังน่ารักน่าเอ็นดูพอดี เขาอุ้มหลานสาวเดินเข้ามาในห้องแล้วใช้มือดันประตูปิดข้างหลัง

"พี่ พี่สะใภ้!" ฉินหยวนชิงเห็นพี่ชายนั่งอยู่ที่โซฟา ส่วนพี่สะใภ้กำลังหุงข้าวทำกับข้าวอยู่

"มาๆ พอดีเพิ่งชงชาเสร็จ ลองชิมดูสิ!" พี่ชายคนโตร้องเรียก

ฉินหยวนชิงวางของในมือลง รวมถึงเสื้อขนเป็ดตัวหนานั่นด้วย ในแถบหมิ่นหนานช่วงเวลานี้ไม่เหมาะจะใส่เสื้อขนเป็ดเลย ใส่แค่เสื้อเชิ้ตตัวเดียวก็เกินพอแล้ว

ฉินหยวนชิงจิบชาไปหนึ่งถ้วย มันคือชาทิกวนอิม ซึ่งเป็นชาที่พบเห็นได้ทั่วไปในแถบหมิ่นหนาน

"เดี๋ยวพวกเรากินข้าวเสร็จแล้วค่อยออกเดินทางกัน!" พี่ชายคนโตบอก

"พี่ เดี๋ยวกินข้าวเสร็จแล้ว พวกเราแวะไปซิตี้พลาซ่าสักรอบนะ ผมยังไม่ได้เตรียมของขวัญเลย!" ฉินหยวนชิงพูดขึ้น

"จะเตรียมของขวัญอะไรกัน ไม่ต้องหรอก!" พี่ชายคนโตเอ่ย

ฉินหยวนชิงยิ้ม นานๆ จะได้กลับบ้านสักที จะไม่เตรียมของขวัญอะไรติดมือไปได้อย่างไร

"พี่สะใภ้ ส่งเสี่ยวถิงไปโรงเรียนอนุบาลหรือยังครับ" ฉินหยวนชิงถามขึ้นตอนกินข้าว

"ยังเด็กเกินไปน่ะ รอปีหน้าค่อยส่งไปแล้วกัน!" พี่สะใภ้บอก "อีกอย่างตอนนี้ฉันก็อยู่บ้าน เลี้ยงเขาไปพลางๆ ก่อนได้"

ฉินหยวนชิงพยักหน้า ชั้นอนุบาลกับประถมศึกษานั้นให้ผ่อนคลายหน่อยจะดีกว่า การมีวัยเด็กที่มีความสุขย่อมเป็นเรื่องที่ดีกว่าอยู่แล้ว

กินข้าวเสร็จ ฉินหยวนชิงกับครอบครัวของพี่ชายคนโตก็ออกเดินทาง ฉินหยวนชิงขับรถของตัวเอง รถของเขาจอดทิ้งไว้ที่ช่องจอดรถใต้ดิน ซึ่งช่องจอดนี้เขาซื้อเพิ่มเติมในภายหลัง และเพิ่งจะได้ขับไปแค่ครั้งเดียวในช่วงวันชาติ แม้จะจอดทิ้งไว้หลายเดือนแต่ตัวรถก็ไม่มีฝุ่นเกรอะกรังอะไร

พวกเขาไม่ได้ตรงดิ่งกลับบ้านในทันที แต่แวะไปที่ซิตี้พลาซ่าก่อน ฉินหยวนชิงซื้อกำไลข้อมือทองคำ ป้ายหยก และเครื่องประดับอื่นๆ อีกสองสามชิ้น ทั้งยังซื้อใบชาชั้นดีอีกหลายชั่ง จนกระทั่งผ่านไปหนึ่งชั่วโมงถึงได้ออกเดินทางต่อ

คราวนี้พวกเขาขึ้นทางด่วนตรงกลับไป ใช้เวลาชั่วโมงครึ่งก็ถึงบ้าน ในเวลานี้ที่บ้านคึกคักเป็นอย่างยิ่ง ทุกคนเริ่มตระเตรียมงานแต่งงานของพี่ชายคนรองกันแล้ว

พอฉินหยวนชิงกลับมาถึง ทุกคนก็ต่างพากันเข้ามาทักทาย ฉินหยวนชิงก็ยิ้มแย้มทักทายตอบทีละคน จากนั้นก็นำใบชาชั้นดีออกมาจากรถเพื่อต้อนรับทุกคน

ธรรมเนียมในชนบทก็เป็นเช่นนี้ มีของฝากติดไม้ติดมือไปเยอะๆ ย่อมไม่มีใครตำหนิ!

พ่อกับแม่เปลี่ยนเป็นชุดใหม่กันเรียบร้อยแล้ว ใบหน้าเปื้อนไปด้วยรอยยิ้ม เห็นได้ชัดว่าความปรารถนาสำเร็จไปอีกหนึ่งเรื่อง ย่อมต้องมีความสุขเป็นธรรมดา

จนกระทั่งราวสี่ทุ่ม หลังจากญาติสนิทมิตรสหายกลับไปหมดแล้ว พ่อถึงได้เรียกสามพี่น้องมารวมตัวกันเพื่อตรวจเช็กจำนวนโต๊ะจัดเลี้ยงในขั้นสุดท้าย พี่ชายคนรองไล่ตรวจสอบทีละโต๊ะ ส่วนฉินหยวนชิงย่อมไม่มีเพื่อนร่วมชั้นหรือเพื่อนฝูงของตัวเองมาร่วมงานอยู่แล้ว เพราะนี่ไม่ใช่งานแต่งของเขานี่นา

หลังจากตรวจเช็กในขั้นตอนสุดท้ายเสร็จสิ้น ก็เตรียมไว้กว่าหนึ่งร้อยโต๊ะ ซึ่งเผื่อไว้มากกว่าที่คำนวณไว้สิบโต๊ะเพื่อป้องกันไม่ให้โต๊ะขาดในวันงาน

จากนั้นแม่ก็กำชับพี่ชายคนรองเกี่ยวกับพิธีรีตองบางอย่าง เช่น จะต้องไปรับเจ้าสาวในฤกษ์ยามไหน จะต้องกราบไหว้ฟ้าดินในเวลาใด เรื่องพวกนี้เป็นความเชี่ยวชาญของแม่อยู่แล้ว

ส่วนพ่อก็สั่งความกับฉินหยวนชิงว่า พรุ่งนี้คงจะต้องดื่มเหล้าบ้างไม่มากก็น้อย ฉินหยวนชิงย่อมไม่ติดใจอะไร เขาเข้าใจขนบธรรมเนียมในชนบทดี อย่างมากที่สุดถึงเวลานั้นก็แค่ดื่มจนเมาแอ๋ก็สิ้นเรื่อง

สุดท้ายครอบครัวก็นั่งคุยสัพเพเหระกัน ฉินหยวนชิงเล่าเรื่องการเรียนของตัวเองให้ฟัง พ่อก็บอกว่าช่วงก่อนหน้านี้มีทั้งผู้นำระดับเมืองและผู้นำระดับอำเภอเดินทางมาเยี่ยมเยียนถึงที่บ้าน สีหน้าของพ่อเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจ พลางบอกว่านี่คือเรื่องที่นำความรุ่งโรจน์มาสู่วงศ์ตระกูล

ทั่วทั้งมณฑลหมิ่นจะมีสักกี่คนกันเชียวที่สามารถคว้ารางวัลชนะเลิศรางวัลวิทยาศาสตร์ธรรมชาติแห่งชาติมาครองได้?

ตอนนั้นที่หมู่บ้านมีการแสดงงิ้ว ที่บ้านของเขาก็ได้บริจาคเงินว่าจ้างงิ้วมาแสดงถึงสิบคณะเพื่อเป็นการเฉลิมฉลอง

สี่พ่อลูกนั่งคุยกันจนกระทั่งเกือบจะตีหนึ่งถึงได้แยกย้ายกันไปนอน ฉินหยวนชิงขนของทั้งหมดลงมาจากรถ

หลังจากอาบน้ำที่บ้านและเปลี่ยนเป็นชุดนอนแล้ว ฉินหยวนชิงก็เชื่อมต่ออินเทอร์เน็ตให้คอมพิวเตอร์ จากนั้นก็ปรับปรุงระบบของโปรแกรมตัวช่วยจองตั๋วใหม่อีกรอบ แล้วส่งต่อไปให้เฉินจื้อหยวน เพื่อใช้เป็นมินิโปรแกรมฝังตัวอยู่ในวีแชต สำหรับดึงดูดผู้ใช้งานวีแชต และเป็นอีกหนึ่งฟันเฟืองในระบบนิเวศของวีแชตต่อไป แน่นอนว่าเรื่องการประสานความร่วมมือระหว่างตัวช่วยจองตั๋วกับทางรถไฟและสายการบินต่างๆ นั้น ล้วนเป็นหน้าที่ที่เฉินจื้อหยวนจะต้องไปจัดการดำเนินการต่อไปทั้งสิ้น