บทที่ 91 การสัมภาษณ์

เมฆบางจัดวางรูปวิจิตร ดาวตกสะท้อนความอาลัย ทางช้างเผือกทอดยาวไกลผ่านเงียบงัน วสันตพายุกระทบหยาดน้ำค้างคราเดียว เหนือล้ำเรื่องราวบนโลกมนุษย์นับหมื่นพัน

รักละมุนดุจสายน้ำ ช่วงเวลาแสนงามประหนึ่งฝัน ทนเหลียวมองสะพานนกกระเรียนยามหวนกลับ หากรักสองเรายืนยาวมั่นคง ไยต้องพะวงผูกพันแค่วันคืน

ฉินหยวนชิงมองส่งจิ่งเถียนกับผู้จัดการของเธอเดินเข้าสู่ห้องพักผู้โดยสารขาออก ในใจพลันรู้สึกว่างเปล่า การแยกย้ายคราวนี้ไม่รู้ต้องรออีกนานแค่ไหนถึงจะได้เจอกันอีก

ทว่าพวกเขายังเด็ก เขามีหน้าที่การงานของเขา ส่วนเธอก็มีความฝันและสิ่งที่ต้องมุ่งมั่นไขว่คว้า! ไม่มีใครอยากทิ้งตัวตนมาคอยตามติดอยู่ข้างกายอีกฝ่าย

เฮ้อ!

ฉินหยวนชิงถอนหายใจพลางละสายตากลับมา ดอกไม้งามเปี่ยมเสน่ห์ดอกนี้แม้จะงดงามเพียงใด แต่ก็แฝงหนามแหลมคม ไม่ใช่นกขมิ้นในกรงทองที่จะยอมให้ใครขังไว้ได้ง่ายๆ

พอนึกถึงตัวเองแล้วก็น่าอนาถใจไม่เบา ทั้งที่มีเงินทองล้นมือ เพิ่งเซ็นสัญญาอนุญาตให้ใช้สิทธิบัตรกับผู้จัดการสวีแห่งเอฟเอดับเบิลยู มีเงินเข้าบัญชีมาอีกยี่สิบล้าน จะว่าไปก็ถือเป็นมหาเศรษฐีร้อยล้านคนหนึ่ง แล้วทำไมตกดึกถึงต้องมาใช้ชีวิตเป็นหมาโสดเปล่าเปลี่ยวอย่างนี้ล่ะเนี่ย

ได้ยินมาว่าเทียนซ่างเหรินเจียนปรับปรุงตกแต่งเสร็จเรียบร้อยและยกระดับขึ้นไปอีกขั้น ทุกวันนี้ธุรกิจคึกคักเป็นพิเศษ ไม่อย่างนั้นลองแวะไปเปิดหูเปิดตาดูหน่อยดีไหมนะ

ฉินหยวนชิงดึงสายตากลับมาแล้วเดินต่อไปในสนามบิน

เทียนซ่างเหรินเจียน ช่างเป็นชื่อที่ไพเราะอะไรอย่างนี้ แดนสวรรค์ในฝันของเหล่าผู้ชายชัดๆ แต่น่าเสียดายที่ไปไม่ได้เด็ดขาด ให้ตายก็ไปไม่ได้ ไม่อย่างนั้นเกิดเจอตำรวจบุกกวาดล้างกะทันหันแล้วโดนรวบตัวขึ้นมา คงได้ดังกระฉ่อนไปทั่วประเทศแน่

ต้องทำตัวเรียบง่ายเข้าไว้!

ทำงานให้โดดเด่น แต่ใช้ชีวิตให้ถ่อมตน!

“สวัสดีค่ะศาสตราจารย์ฉิน ยินดีมากเลยค่ะที่ได้พบคุณ ขอสัมภาษณ์สักนิดได้ไหมคะ”

“สวัสดีครับศาสตราจารย์ฉิน ยินดีด้วยนะครับที่ประสบความสำเร็จอย่างน่าทึ่งในวงการเครื่องยนต์ พอจะสะดวกให้สัมภาษณ์สักครู่ไหมครับ”

ฉินหยวนชิงเผลอใจลอยไปวูบเดียว ไม่รู้ว่ามีนักข่าวโผล่มาจากไหนมากมายขนาดนี้ พวกเธอปรี่เข้ามาล้อมเขาไว้เป็นวงกลม แถมส่วนใหญ่ยังเป็นสาวๆ อีกต่างหาก คิดจะเบียดแทรกออกไปก็รู้สึกกระดากใจ

“ทุกคนใจเย็นๆ ก่อนครับ ที่นี่คือสนามบิน ช่วยรักษาความสงบกันหน่อยนะครับ ตัวผมยืนอยู่ตรงนี้ ไม่หนีไปไหนแน่นอน!” ฉินหยวนชิงรีบเอ่ยปราม มือของเขาเผลอไปแตะโดนส่วนนุ่มนิ่มอยู่เรื่อย ชวนให้อึดอัดกระอักกระอ่วนใจเหลือเกิน หากมีใครแอบถ่ายภาพไปได้ล่ะก็ ชื่อเสียงคงด่างพร้อยกันพอดี

“ถ้าทุกคนยังส่งเสียงดังกันแบบนี้ ผมคงต้องขอปฏิเสธการให้สัมภาษณ์นะครับ” ฉินหยวนชิงดักคอ

พอฉินหยวนชิงปรามแบบนั้น บรรดานักข่าวก็สงบลง ไม่แย่งกันซักถามอีกต่อไป

“คุณนักข่าวท่านนี้ คำถามแรกให้คุณครับ” ฉินหยวนชิงชี้ไปที่หญิงสาวหน้าตาหมดจด รูปร่างเพรียวระหงคนหนึ่ง

หญิงสาวคนนั้นดีใจยกใหญ่ รีบเอ่ยถามทันที “สวัสดีค่ะคุณฉิน ดิฉันเฉินเหยา นักข่าวจากซีซีทีวีค่ะ คำถามที่อยากเรียนถามคือ ในเมื่อคุณฉินประสบความสำเร็จอย่างยิ่งใหญ่ในแวดวงคณิตศาสตร์แล้ว คุณเริ่มศึกษาเรื่องเครื่องยนต์ตั้งแต่เมื่อไหร่คะ ถึงได้สร้างผลงานที่ไม่เคยมีมาก่อนได้ขนาดนี้ มีรายงานว่าเครื่องยนต์ทั้งสามรุ่นที่คุณวิจัยและพัฒนาล้วนก้าวขึ้นสู่ระดับแนวหน้าของโลก ช่วยยกระดับมาตรฐานการผลิตในอุตสาหกรรมเครื่องยนต์ของประเทศเราได้อย่างมหาศาลเลยค่ะ”

สมกับเป็นซีซีทีวีจริงๆ คำถามตรงไปตรงมาและเป็นทางการเหลือเกิน

“พูดตามตรงนะครับ ผมเริ่มทำวิจัยพัฒนามาตั้งแต่ตอนอยู่ ม.ต้น แล้ว ผมสนใจเรื่องเครื่องยนต์มาก ตอน ม.4 ม.5 ก็อ่านหนังสือวิชาการเฉพาะทางไปเยอะ พอขึ้น ม.6 มันช่วยไม่ได้จริงๆ ต้องเตรียมตัวรับมือกับการสอบเกาเข่า เลยจำเป็นต้องพักไปหนึ่งปี จนกระทั่งไม่นานมานี้ถึงได้วิจัยและพัฒนาเสร็จสมบูรณ์ครับ” ฉินหยวนชิงยังคงใช้ข้ออ้างเดิม ล้อเล่นน่า ตอน ม.ต้น กับ ม.4 ม.5 ฉันไม่ใช่ไม่เก่งนะ แต่ฉันมัวแต่วิจัยเครื่องยนต์อยู่ต่างหาก “แล้วทุกคนก็อย่าลืมนะครับว่า คณิตศาสตร์เป็นแค่งานอดิเรกของผม สาขาวิชาหลักของผมคือฟิสิกส์!”

“ตั้งแต่เครื่องยนต์ถือกำเนิดขึ้นมา มันก็เกี่ยวพันอย่างแยกไม่ออกกับวิชาฟิสิกส์อยู่แล้วครับ!” ฉินหยวนชิงต้องเตือนสติทุกคนอีกรอบว่า ตัวเขาเองเรียนเอกฟิสิกส์ ไม่ใช่เอกคณิตศาสตร์

“คำถามที่สอง ให้คุณพี่สาวคนสวยท่านนี้ครับ!” ฉินหยวนชิงชี้ไปที่นักข่าวสาวสวยแต่งตัวทันสมัยคนหนึ่ง

“สวัสดีค่ะคุณฉิน ดิฉันหวงเสี่ยวหลิง จากสำนักข่าวเทนเซ็นต์ค่ะ สิ่งที่อยากถามคือ รายได้ของคุณฉินเมื่อปีที่แล้วแตะหลักร้อยล้านจริงหรือเปล่าคะ ถ้าเป็นเรื่องจริง คุณก็จะกลายเป็นมหาเศรษฐีร้อยล้านที่อายุน้อยที่สุดในหัวเซี่ยเลยนะคะ!” สาวสวยคนนี้ไม่ได้สนใจเรื่องที่ฉินหยวนชิงพัฒนาเครื่องยนต์สักนิด แต่พุ่งเป้าไปที่เรื่องความมั่งคั่งของเขาแทน

ฉินหยวนชิงตอบอย่างสงบเรียบเรื่อย “ก็น่าจะประมาณนั้นครับ ปีที่แล้วผมเสียภาษีไปสามสิบกว่าล้าน กรมสรรพากรยังมอบเหรียญ ‘ผู้เสียภาษีเกียรติยศ’ ให้ผมด้วยเลย!”

พอนึกถึงเหรียญ “ผู้เสียภาษีเกียรติยศ” ที่แลกมาด้วยเงินสามสิบกว่าล้านหยวนอันนั้น ในใจของฉินหยวนชิงก็เจ็บแปลบจนแทบกระอักเลือด ตัวเขาเองยังละอ่อนไม่ประสีประสาเรื่องธุรกิจจริงๆ ตอนนั้นดันยื่นในนามบุคคลธรรมดาเสียหมด

ดูอย่างจิ่งเถียนสิ ทั้งที่ทำรายได้มากกว่าสิบล้าน แต่พอผ่านการจัดการของบริษัทและหักสารพัดต้นทุนเข้าไป สุดท้ายจ่ายภาษีไปแค่แสนกว่าหยวนเท่านั้นเอง

เมื่อทุกคนได้ยินคำตอบยืนยันจากปากของฉินหยวนชิง ต่างก็ส่งเสียงฮือฮาด้วยความตกตะลึง เพราะนี่เท่ากับเป็นการพิสูจน์แล้วว่า ฉินหยวนชิงกลายเป็นมหาเศรษฐีร้อยล้านตัวจริงเสียงจริงอย่างไร้ข้อกังขา

สถานะและอิทธิพลของมหาเศรษฐีร้อยล้านนั้น จัดว่าน่าเกรงขามอย่างยิ่ง

ไม่มีใครคาดคิดมาก่อนเลยว่า ฉินหยวนชิงจะหาเงินเก่งกาจขนาดนี้ เรียกได้ว่าน่าสะพรึงกลัวเลยทีเดียว เพราะมันมากกว่ากำไรทั้งปีของบริษัทจดทะเบียนในตลาดหลักทรัพย์ส่วนใหญ่เสียอีก

“คุณฉินครับ ในเมื่อตอนนี้คุณมีความมั่งคั่งมากมายขนาดนี้แล้ว เคยคิดจะนำเงินก้อนนี้ออกมาช่วยเหลือคนที่เดือดร้อนบ้างไหมครับ” นักข่าวคนหนึ่งรีบโพล่งแทรกขึ้นมาทันควัน

“ขอโทษด้วยนะครับ ผมได้บริจาคเงินยี่สิบล้านหยวนให้โรงเรียนมัธยมปลายเก่าเพื่อใช้เป็นทุนการศึกษาไปแล้ว และเนื่องจากคุณนักข่าวท่านนี้แย่งถามจนทำลายกฎเกณฑ์ ตั้งแต่นี้เป็นต้นไป ผมจะไม่ขอรับการสัมภาษณ์จากคุณและต้นสังกัดของคุณอีกต่อไปครับ” ฉินหยวนชิงตวัดสายตามองค้อนนักข่าวคนนั้นไปทีหนึ่ง

เขาเกลียดนักข่าวประเภทนี้ที่สุด ชอบยกเอาศีลธรรมมากดดันชี้นำคนอื่น ทำไมคนอื่นจะต้องบริจาค ในขณะที่ตัวเองกลับตระหนี่ไม่ยอมควักสักแดงเดียว ตลกสิ้นดี

ฉินหยวนชิงคิดเสมอว่า การบริจาคด้วยใจกุศลและงานจิตอาสาต้องเกิดจากความเมตตาและความสมัครใจ ไม่ใช่ถูกบีบบังคับด้วยกรอบศีลธรรมจอมปลอม เพราะแบบนั้นมันจะผิดเพี้ยนไปจากเจตนาเดิม

นักข่าวคนนั้นพอได้ยินคำตอบจากฉินหยวนชิงก็ไม่มีความดีใจหลงเหลืออยู่เลย ใบหน้าถอดสีซีดเผือดดั่งขี้เถ้า ตอนนี้คงต้องกังวลแล้วว่าจะโดนไล่ออกจากงานหรือเปล่า

ส่วนนักข่าวคนอื่นๆ ต่างก็แอบหัวเราะเยาะในใจ สมน้ำหน้า อยากทำตัวเด่น อยากแย่งคิวดีนัก คราวนี้ได้ลิ้มรสผลกรรมสมใจอยาก

“สาวสวยท่านนี้ เชิญคุณถามได้ครับ!” ฉินหยวนชิงชี้ไปยังหญิงสาวผมสั้นรูปร่างกะทัดรัดสะดุดตาคนหนึ่ง ท่าทางยังสาวอยู่แท้ๆ แต่ทุ่มเททำงานขนาดนี้ ถ้าไม่ให้สัมภาษณ์คงรู้สึกผิดแย่

นักข่าวสาวผมสั้นดีใจจนเนื้อเต้น เพราะข่าวที่ได้ก่อนหรือหลังเพียงนิดเดียว ย่อมมีผลลัพธ์ต่างกันราวฟ้ากับเหว เธอจึงรีบถามทันที “สวัสดีค่ะคุณฉิน ดิฉันเฉินจื่อหาน จากหนานฟางนิวส์ไทม์สค่ะ คำถามที่อยากเรียนถามคือ คุณฉินกับคุณจิ่งเถียนวางแผนจะแต่งงานกันเมื่อไหร่คะ”

แต่งงานเหรอ

เรื่องนั้นมันยังห่างไกลเหลือเกิน!

ถึงแม้แม่จะพูดเปรยอยู่หลายครั้ง แต่ฉันไม่เคยคิดเรื่องนี้เลยสักนิด

โลกนี้ยังมีดอกไม้งามตาอีกตั้งมากมาย มีหรือที่ฉันจะรีบผูกมัดตัวเองไว้กับต้นไม้ต้นเดียวตั้งแต่ไก่โห่

“ผมเองก็อยากแต่งงานนะครับ แต่นี่ผมยังอายุไม่ครบยี่สิบปีบริบูรณ์เลย ตามกฎหมายการสมรสของประเทศเรา ผู้ชายจะต้องมีอายุครบยี่สิบสองปีบริบูรณ์เสียก่อน ผมเป็นพลเมืองดีของหัวเซี่ย คงไม่คิดจะทำผิดกฎหมายหรอกครับ!” ฉินหยวนชิงกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่นจริงจัง

ถ้านักข่าวคนไหนรู้เรื่องราวในบ้านเกิดของฉินหยวนชิงล่ะก็ คงต้องเบะปากใส่แน่ พูดเหลวไหลน่า แถวบ้านนายน่ะคนอายุสิบเจ็ดสิบแปดก็แต่งงานมีลูกเต้ากันไปตั้งเท่าไหร่แล้ว

ผู้ชายเจ้าเล่ห์เอ๊ย!

แน่นอนว่า ยุคนี้กระแสสตรีนิยมสุดโต่งยังไม่รุนแรงเท่ากับอีกสิบปีข้างหน้า คำจำกัดความของคำว่า “ผู้ชายแย่ๆ” ยังคงใช้กันอย่างเคร่งครัด ชายหนุ่มจึงยังไม่ถูกแปะป้ายตราหน้าแบบสุ่มสี่สุ่มห้า

อันที่จริง ฉินหยวนชิงมักจะรู้สึกขุ่นเคืองอยู่เสมอเวลาที่ผู้ชายชอบโดนตราหน้าว่าเป็นพวกเจ้าชู้ไม่จริงใจ ผู้ชายส่วนใหญ่ก็เป็นแค่หนุ่มติดบ้าน จะเอาเวลาที่ไหนไปเลวร้ายได้ขนาดนั้น

ลองมองดูพวกผู้หญิงดูสิ ลองถามดูหน่อยซิว่าคำว่า “เพื่อนสนิทชาย” มันเกิดขึ้นมาได้ยังไง แล้วไอ้คำว่า “ยางอะไหล่” มันคืออะไรกันแน่!

บางครั้งฉินหยวนชิงยังรู้สึกด้วยซ้ำว่า ไม่ควรเป็นผู้หญิงที่ออกมาร้องแรกแหกกระเชอเรื่องความเท่าเทียมทางเพศ แต่ควรเป็นผู้ชายต่างหากที่ต้องลุกขึ้นมาเรียกร้องความเท่าเทียม

ทำไมผู้ชายต้องแบกรับสินสอดราคาแพงลิบลิ่ว ทำไมผู้ชายต้องมีบ้านก่อนถึงจะแต่งงานได้ และทำไมผู้ชายต้องยอมรับภาระที่ฝ่ายหญิงคอยแต่จะสูบเงินไปปรนเปรอน้องชายตัวเองด้วยเล่า

นี่มันไม่ใช่เรื่องไร้สาระหรอกเหรอ

แต่ก็นั่นแหละ บนแผ่นดินหัวเซี่ย เรื่องไร้สาระพรรค์นี้มันกำลังเกิดขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่าไม่หยุดหย่อน!

ผู้ชายก็แบกรับความกดดันมากพออยู่แล้ว ผู้เชี่ยวชาญยังจะมาเสนอหน้าผลักดันนโยบายลูกสามคนอะไรนั่นอีก ซ้ำยังคอยชี้นิ้วด่าทอว่าคนรุ่นใหม่ไร้ความรับผิดชอบ มีลูกกันน้อยเกินไป

เพ้อเจ้อสิ้นดี ทั้งค่าเล่าเรียนที่แพงหูฉี่ ค่าบ้านที่พุ่งสูงลิบลิ่ว กดทับจนคนรุ่นใหม่แทบจะหายใจไม่ออกกันอยู่แล้ว เกิดมาแล้วใครจะเลี้ยงล่ะ ผู้เชี่ยวชาญกำมะลอพวกนั้นจะช่วยเลี้ยงเหรอ รัฐบาลจะช่วยเลี้ยงไหมล่ะ

ในมุมมองของฉินหยวนชิง ไอ้สิ่งที่เรียกว่านโยบายลูกสามคน แท้จริงแล้วก็แค่การเปิดช่องให้พวกคนรวยระดับบนเท่านั้นแหละ ส่วนชนชั้นกลางและชนชั้นล่างกลับถูกริดรอนโอกาสไปโดยปริยาย

ฉินหยวนชิงชี้มือไปยังนักข่าวจากโกลบอลไทม์สอีกคน

“สวัสดีค่ะคุณฉิน ดิฉันหลินเซวียน จากโกลบอลไทม์สค่ะ ก่อนอื่นต้องขอแสดงความยินดีกับคุณฉินที่ได้รับเลือกให้เป็นสมาชิกสภาประชาชนแห่งชาติด้วยนะคะ เนื่องจากการประชุมสองสภาใกล้จะมาถึงแล้ว ไม่ทราบว่าคุณมีข้อเสนอหรือญัตติอะไรจะนำเสนอไหมคะ” จุดสนใจของคุณพี่สาวคนสวยจากโกลบอลไทม์สพุ่งเป้าไปที่เรื่องการเมืองและนโยบายบ้านเมืองโดยเฉพาะ

ใช่แล้ว เมื่อไม่กี่วันก่อน ฉินหยวนชิงได้รับการแต่งตั้งเป็นสมาชิกสภาประชาชนแห่งชาติอย่างงงๆ และจะต้องเข้าร่วมการประชุมสองสภาของประเทศอย่างเป็นทางการ ดูเหมือนว่าพอคนเราก้าวขึ้นมาถึงระดับหนึ่งแล้ว สิ่งต่างๆ นานาก็จะหล่นทับลงมาบนหัวเองโดยอัตโนมัติ

อยู่ตำแหน่งใด ย่อมต้องทำหน้าที่ของตำแหน่งนั้นให้ดีที่สุด!

นี่คือหลักการที่ฉินหยวนชิงยึดถือมาโดยตลอด ถ้าเขาไม่ได้มีหัวโขนอะไร เขาก็คงนั่งดูทีวีอยู่บ้านสบายใจเฉิบไปแล้ว แต่ในเมื่อตอนนี้เขาเป็นตัวแทนของประชาชน เขาก็พร้อมจะเสนอความคิดเห็นเพื่ออุทิศแรงกายแรงใจช่วยขับเคลื่อนสังคม

“ครั้งนี้ผมจะยื่นเสนอสองญัตติครับ ญัตติแรกคือ เสนอให้ผ่อนปรนนโยบายลูกคนที่สอง การวางแผนครอบครัวดำเนินมาเกือบสามสิบปีแล้ว การปฏิรูปและเปิดประเทศของเราประสบผลสำเร็จอย่างยิ่งใหญ่ เศรษฐกิจเติบโตจนกลายเป็นมหาอำนาจทางเศรษฐกิจอันดับสองของโลก แต่ปัญหาโครงสร้างประชากรสูงวัยกำลังทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ หากยังไม่รีบแก้ไข มันจะส่งผลกระทบอย่างหนักต่อการพัฒนาและความมั่นคงของสังคมประเทศเราครับ” ฉินหยวนชิงตอบด้วยสีหน้าท่าทางจริงจัง

นโยบายวางแผนครอบครัวนั้นเด็ดขาดและโหดร้ายมาก เป็นการเหมารวมตัดตอนไปทั้งหมด หากคนในระบบราชการฝ่าฝืน ไม่ว่าจะมีความสามารถหรือเก่งกาจเพียงใดก็หมดสิทธิ์ได้รับการเลื่อนขั้น ส่วนคนธรรมดาทั่วไปถ้าละเมิดกฎ ก็ต้องจ่ายค่าปรับในราคาสูงลิ่ว ถ้าไม่มีปัญญาจ่าย เตียงและผ้าห่มในบ้านก็จะถูกขนไป แม้แต่หลังคาบ้านก็ยังถูกรื้อทิ้ง ในอดีตตัวฉินหยวนชิงเองก็เกือบจะไม่ได้ลืมตาดูโลกใบนี้เพราะนโยบายนี้เหมือนกัน

ดังนั้น หากมองในแง่มุมนี้แล้ว มนุษย์ทุกคนต่างก็มีเอกลักษณ์เฉพาะตัวและเป็นของขวัญล้ำค่าจากสวรรค์ หากเกิดความคลาดเคลื่อนเพียงนิดเดียว ก็อาจจะไม่มีโอกาสได้มาอยู่บนโลกใบนี้เลย

“ส่วนญัตติที่สอง คือเสนอให้รัฐบาลออกนโยบายที่ชัดเจนและเป็นรูปธรรม เพื่อควบคุมราคาอสังหาริมทรัพย์อย่างเข้มงวด และปราบปรามกลุ่มเก็งกำไรบ้านและที่ดิน อุตสาหกรรมการผลิตต่างหากที่เป็นรากฐานความแข็งแกร่งของชาติ ไม่ใช่อสังหาริมทรัพย์ กองเศษเหล็กเส้นกับปูนซีเมนต์พวกนั้นมันจะมีมูลค่าอะไรนักหนา!” ฉินหยวนชิงกล่าว “ผมสังเกตเห็นว่าราคาบ้านในหลายๆ พื้นที่ พุ่งสูงขึ้นเท่าตัวตั้งแต่ปีที่แล้ว นี่ไม่ใช่สัญญาณที่ดีเลย หากเกิดฟองสบู่ในตลาดอสังหาริมทรัพย์ขึ้นมา มันจะกลายเป็นเรื่องที่อันตรายอย่างยิ่งครับ”

เรื่องราคาบ้านที่พุ่งทะยานขึ้นอย่างบ้าคลั่งนี้ ทำให้ฉินหยวนชิงรู้สึกไม่สบอารมณ์เอามากๆ มันเปรียบเสมือนสัตว์ประหลาดกลายพันธุ์ในหัวเซี่ย ธุรกิจอสังหาริมทรัพย์กำลังทำตัวเหมือนกาลักน้ำย้อนกลับ คอยสูบเม็ดเงินทุนจากทุกภาคส่วนเข้าไปไม่หยุดหย่อน เมื่อขาดแคลนเงินทุน การที่ภาคอุตสาหกรรมจะยกระดับและปฏิรูปเทคโนโลยีของตัวเองก็กลายเป็นแค่เรื่องเพ้อฝันกลางวันแสกๆ

ยิ่งไปกว่านั้น รัฐวิสาหกิจหลายแห่งกลับไม่ยอมทำมาหากินในสิ่งที่ควรทำ ไม่ยอมพัฒนาธุรกิจหลักของตัวเองให้ดี กลับกระโจนลงมาพัฒนาโครงการอสังหาริมทรัพย์เพื่อกอบโกยเงินเข้ากระเป๋ากันเป็นกอบเป็นกำ

ด้วยเหตุนี้ การพัฒนาของหัวเซี่ยจึงยังมีหนทางอีกยาวไกลและเต็มไปด้วยอุปสรรคขวากหนาม พวกภูตผีปีศาจต่างพากันโผล่หน้าออกมาเริงร่า สร้างความปั่นป่วนวุ่นวายไปทั่วทุกหัวระแหง