บทที่ 93 ประเด็นร้อนสองสภา

ผู้คนในห้องส่งไลฟ์สดต่างยกมือขึ้นปิดปาก สีหน้าตกตะลึงจนแทบไม่เชื่อหูตัวเอง!

พวกเขาไม่อยากเชื่อสิ่งที่ฉินหยวนชิงพูด ไม่อยากเชื่อว่าตลอดหนึ่งปีที่ผ่านมาฉินหยวนชิงลงทุนซื้ออสังหาริมทรัพย์ไปถึง 53 ยูนิต และยิ่งไม่อยากเชื่อว่าราคาบ้านที่แพงลิบลิ่วในปัจจุบันยังห่างไกลจากจุดสิ้นสุด เพราะมันเป็นเพียงแค่จุดเริ่มต้นเท่านั้น

พอนึกถึงว่าอีกไม่กี่ปีข้างหน้า ราคาบ้านในเขตเมืองปักกิ่งจะพุ่งทะลุหนึ่งแสนหยวนต่อตารางเมตร ขณะที่ตัวเองได้เงินเดือนแค่ห้าหกพันหยวน ยิ่งคิดก็ยิ่งสิ้นหวัง!

แม้กระทั่งเสี่ยวซ่าเองก็ยังมีสีหน้าเคร่งเครียดอย่างยิ่ง!

เป็นไปได้ยังไงกัน!

แบบนี้ไม่เท่ากับว่า ถึงเวลานั้น เงินเดือนทั้งปียังซื้อบ้านไม่ได้แม้แต่สองตารางเมตรหรอกเหรอ?

"ฟังดูเหลือเชื่อใช่ไหมครับ?" ฉินหยวนชิงถามเองตอบเอง "ใช่ครับ ผมเองก็รู้สึกว่ามันเหลือเชื่อมาก แต่นี่คือความจริง!"

"ทุกคนคงคิดว่า ในเมื่อผมมีบ้านตั้งเยอะขนาดนี้ ยิ่งราคาบ้านพุ่งสูงเท่าไร ผมก็ยิ่งฟันกำไรมากเท่านั้น ผมควรจะดีใจสิ แล้วจะมากังวลเรื่องราคาบ้านแพงทำไม?" ฉินหยวนชิงถอนหายใจ "ก็เพราะผมเองก็เป็นคนรุ่นใหม่เหมือนกัน ปีนี้ผมเพิ่งอายุยี่สิบ ผมรักประเทศของผม ผมรักผืนแผ่นดินนี้จากใจจริง!"

"ผมมีวิธีหาเงินตั้งเยอะแยะ อย่างเช่นวิจัยพัฒนาเทคโนโลยีแล้วเก็บค่าสิทธิบัตร!" ฉินหยวนชิงเอ่ยด้วยความสะท้อนใจ "พวกคุณคิดว่าเงินที่ได้จากอสังหาริมทรัพย์มันทำให้สบายใจ มีความสุขจริงๆ งั้นเหรอครับ? ไม่เลย ถ้าเป็นแบบนั้นผมคงนอนไม่หลับ คงรู้สึกเหมือนสองมือของตัวเองเปื้อนเลือด เต็มไปด้วยบาปหนา!"

พูดถึงตรงนี้ ฉินหยวนชิงก็ยกมือทั้งสองข้างขึ้นมา "ถึงเวลานั้น มือคู่นี้ก็คือมือแห่งบาป คนที่มารับช่วงต่อจะต้องทุ่มเงินทั้งชีวิตมาชดใช้ ทั้งชีวิตจะไม่เหลืออุดมการณ์หรือความฝันอะไรอีกต่อไป!"

"ผมเชื่อว่า พรรคและประเทศชาติบ่มเพาะผมขึ้นมา ไม่ใช่เพื่อให้กลายเป็นคนบาป แต่หวังให้ผมก้าวเดินบนเส้นทางแห่งการฟื้นฟูหัวเซี่ย มุ่งมั่นต่อสู้เพื่อการฟื้นฟูหัวเซี่ย!" ฉินหยวนชิงสูดหายใจเข้าลึกๆ

"ถ้าพวกคุณยังไม่เชื่อว่าราคาบ้านตอนนี้ยังไม่ถึงจุดสิ้นสุด งั้นลองคิดดูนะครับ ถ้าอสังหาริมทรัพย์ถูกผูกเข้ากับการศึกษา ถ้าไม่มีบ้าน ลูกก็เข้าเรียนไม่ได้ พวกคุณจะยอมทุ่มเททุกสิ่งทุกอย่างเพื่อมาจ่ายให้ราคาบ้านแพงหูฉี่พวกนี้ไหม? สมมติว่าตรงนี้มีโรงเรียนดีๆ อยู่แห่งหนึ่ง แต่โรงเรียนกำหนดเขตพื้นที่ไว้ว่าต้องมีบ้านในเขตนี้เท่านั้น พวกคุณจะยอมทำทุกวิถีทางเพื่อซื้อบ้านในเขตนี้หรือเปล่า?" แววตาของฉินหยวนชิงพลันเย็นเยียบขึ้นมา "หรือลองคิดให้ไกลกว่านั้น ถ้าอสังหาริมทรัพย์ถูกผูกเข้ากับการรักษาพยาบาล อยากไปรักษาที่โรงพยาบาลก็ต้องมีบ้านอยู่ในเขตที่กำหนดเท่านั้น พวกคุณจะยอมสู้สุดชีวิตเพื่อซื้อบ้านไหม?"

"สิ่งที่ผมพูดไม่ใช่เรื่องเพ้อเจ้อ แต่มันเริ่มปรากฏขึ้นแล้วในเมืองระดับหนึ่งและเมืองระดับสองบางแห่ง!" ฉินหยวนชิงกล่าว "พวกคุณอาจคิดว่าพวกผู้พัฒนาอสังหาริมทรัพย์คงไม่ทำถึงขนาดนั้น แต่ผมขอบอกไว้เลยว่า กลุ่มทุนน่ะไร้ยางอายที่สุด ถ้าหาเงินได้ 100 หยวน พวกเขาไม่มีทางยอมรับแค่ 99 หยวนหรอก!"

"พวกคุณอาจจะคิดว่า ซื้อไม่ไหวก็เช่าอยู่สิ!" ฉินหยวนชิงยิ้ม ชาติที่แล้วเขาก็เคยคิดแบบนี้ แต่บทเรียนอันเจ็บปวดทำให้เข้าใจว่าตัวเองช่างไร้เดียงสาเหลือเกิน "พอราคาบ้านพุ่ง ค่าเช่าก็ต้องพุ่งตามแน่นอน แล้วถ้าคุณเป็นผู้ชาย แฟนสาวจะบอกว่าถ้าอยากแต่งงานก็ต้องมีบ้าน แม่ยายในอนาคตก็จะยื่นคำขาดว่าอยากได้ลูกสาวเขาก็ต้องมีบ้าน แล้วคุณยังจะคิดว่าเช่าอยู่ได้อีกไหมล่ะ?"

พอได้ยินฉินหยวนชิงพูดแบบนี้ บรรดาผู้ชายต่างหน้าซีดเผือด นี่มัน… น่ากลัวเกินไปแล้ว ถึงเวลานั้นคงหนีไม่พ้นต้องเลิกรากันแน่ๆ

การหาเงินต้องใช้เวลา ตอนเรียนจบใหม่ๆ ใครบ้างไม่ลำบากลำบน ลำพังหาเลี้ยงตัวเองให้รอดในแต่ละปีก็บุญโขแล้ว จะเอาเงินเก็บมาจากไหน ต่อให้ทำงานมาสามปี อย่างเก่งก็เก็บได้แค่ไม่กี่หมื่นหยวน

เว้นแต่ว่าทางบ้านจะพอมีฐานะคอยซัพพอร์ต ถึงจะพอเป็นไปได้!

แต่คนส่วนใหญ่มาจากครอบครัวธรรมดาๆ ครอบครัวหาเช้ากินค่ำที่ไหนจะไปควักเงินหลายแสนหรือเป็นล้านหยวนออกมาได้ง่ายๆ ยิ่งไปกว่านั้น ต่อให้กัดฟันจ่ายเงินดาวน์ไปได้ แต่ละเดือนยังต้องผ่อนส่งอีกตั้งหลายพันหยวน แล้วจะเอาอะไรกินเอาอะไรใช้กัน

ยิ่งคิดก็ยิ่งสยอง ยิ่งคิดก็ยิ่งหวาดผวา!

พวกเขายังเชื่อมั่นมาตลอดว่าราคาบ้านจะต้องตกลงไปแตะระดับของปี 2008 แต่คำพูดของฉินหยวนชิงกลับทุบทำลายความหวังจนแหลกสลาย ทำให้ตระหนักได้ว่าตัวเองช่างไร้เดียงสาอย่างแท้จริง

ในความเป็นจริง โลกใบนี้จะสั่งสอนคนกลุ่มนี้เองว่าความโหดร้ายของชีวิตคืออะไร

"ราคาบ้านสูงลิบขนาดนี้ ทุกคนยังจะเหลือความฝันอะไรกันอีกเหรอครับ! ก็คงมีแหละ บางทีความฝันอาจจะกลายเป็นการกัดฟันหาเงินดาวน์มาซื้อบ้านสักหลัง แล้วแอบกระหยิ่มใจที่ได้กลายเป็นทาสผ่อนบ้าน!" คำพูดของฉินหยวนชิงช่างแทงใจดำ ราวกับมีดที่กรีดลึกลงไปในอกของทุกคน

ใช่แล้ว นี่แหละคือความจริง อีกไม่กี่ปีข้างหน้า จะมีคนอีกมากแค่ไหนที่ภูมิใจอกผายไหล่ผึ่งเพียงเพราะได้ขึ้นขบวนรถกลายเป็นทาสผ่อนบ้าน แล้วมองคนที่ยังไม่มีบ้านด้วยสายตาเหนือกว่า

นี่มันอาการป่วยทางจิตชัดๆ ต้องรักษาด่วน!

ในชาติก่อน ตัวเขาเองก็รูดบัตรเครดิตจนเต็มวงเงิน ตระเวนหยิบยืมเงินไปทั่ว กว่าสองคนจะรวบรวมเงินดาวน์ได้ครบ หลังจากนั้นก็เหนื่อยสายตัวแทบขาด แต่ละวันต้องคอยพะวงว่าจะหาเงินที่ไหนไปปิดบัตรเครดิต จะผ่อนบ้านยังไง

ในใจพลอยมีแต่ความหงุดหงิดเคียดแค้น!

เดิมทีเขาเป็นคนใจเย็น แต่สุดท้ายกลับกลายเป็นคนอารมณ์ร้อน ขี้หงุดหงิด เต็มไปด้วยพลังงานด้านลบ บางคืนเครียดจนนอนไม่หลับ แต่ก็ไม่มีทางเลือก ในเมื่อไม่ซื้อบ้านก็แต่งงานไม่ได้ ผู้หญิงเมื่อเจอกับความเป็นจริงอันโหดร้าย ย่อมมองโลกตามความเป็นจริงยิ่งกว่าอะไรทั้งหมด ส่วนเรื่องความรัก ในสังคมเมืองยุคนี้ มีคนรักกันจริงสักกี่คู่ที่ประคองกันไปจนถึงวันแต่งงาน และคนที่แต่งงานกัน มีสักกี่คู่ที่ยังรักกันอยู่จริงๆ!?

ฉินหยวนชิงเห็นการแต่งงานแบบสายฟ้าแลบมานักต่อนัก การแต่งงานด่วนจี๋แบบนั้นมันจะไปมีความรักอะไรกันเล่า!?

ก็แค่พออายุมากขึ้น พ่อแม่แก่เฒ่าก็คอยบ่นเร่งรัดเรื่องมีครอบครัวไม่เว้นแต่ละวัน ถึงขั้นมาร้องไห้น้ำตาซึมตรงหน้า สุดท้ายด้วยความกดดันก็เลยต้องคว้าใครสักคนที่ไม่ได้รังเกียจมาแต่งๆ ไปให้จบเรื่อง

หลายคนเห็นคนหย่าร้างกันเกลื่อน อัตราการหย่าพุ่งสูงขึ้นเรื่อยๆ พวกผู้เชี่ยวชาญจอมปลอมก็ดีแต่ชี้นิ้วโทษว่าคนรุ่นใหม่เห็นการแต่งงานเป็นเรื่องเล่นขายของ แต่ไม่เคยคิดเลยว่ารากเหง้าของปัญหามันมาจากราคาบ้านที่แพงมหาโหดต่างหาก!

เมื่อราคาบ้านพุ่งทะลุเพดาน นอกจากชนชั้นบนที่กอบโกยความมั่งคั่งมหาศาลแล้ว คนส่วนใหญ่แทบไม่มีดัชนีความสุขหลงเหลืออยู่เลย ขนาดชนชั้นบนเองก็ยังต้องปวดหัว

ด้วยเหตุนี้ หวังเต๋อเฟิงถึงได้บอกว่า ปัญหาใหญ่หลวงประการหนึ่งของสังคมหัวเซี่ยยุคนี้ก็คือ ผู้คนขาดความมั่นคงทางใจและไร้ซึ่งความสุข

"ถ้าภาครัฐไม่คุมราคาบ้าน ในช่วงเจ็ดถึงสิบปีข้างหน้า ธุรกิจที่ทำกำไรมหาศาลที่สุดก็คือการเก็งกำไรอสังหาริมทรัพย์!" ฉินหยวนชิงถอนหายใจอย่างปลงตก "ถ้าเป็นแบบนั้น แทนที่จะปล่อยให้คนอื่นกอบโกยไป สู้ให้ผมเป็นคนกว้านซื้อเองดีกว่า ผมจะซื้อตุนไว้อีกสักร้อยหลังไปเลย!"

"ผมจะเล่าอะไรให้ฟัง ในอนาคตอาจมีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นจริงก็ได้ ฝรั่งคนหนึ่งหอบเงินหนึ่งล้านดอลลาร์มาหัวเซี่ย ควักเงินสองล้านหยวนซื้อบ้านในปักกิ่งหลังหนึ่ง เลี้ยงอีหนูไว้คนหนึ่ง สิบปีใช้เงินไปสี่ล้านหยวน พอถึงเวลาเขาก็ปล่อยขายบ้าน ได้เงินมายี่สิบกว่าล้านหยวน อยู่หัวเซี่ยสบายๆ ไม่ต้องทำงานทำการอะไร เที่ยวเล่นฟรีๆ ตั้งสิบปี แถมยังได้กำไรกลับประเทศอีกตั้งล้านกว่าดอลลาร์!" ฉินหยวนชิงเล่าเรื่องตลกออกมา

มันตลกจริง แต่มันก็เกิดขึ้นได้จริงเช่นกัน

ทว่าทั้งคนดูในห้องส่งและคนดูทางบ้านกลับหัวเราะไม่ออก มีแต่อึดอัดแน่นหน้าอก พอลองจินตนาการตามคำพูดของฉินหยวนชิง ทุกคนก็ถึงกับขนลุกเกรียว

น่ากลัว!

มันน่ากลัวเกินไปแล้ว!

ฉินหยวนชิงปิดฉากการพูดคุยในไลฟ์สดไปแล้ว ทว่าคลื่นผลกระทบจากคำพูดของเขายังคงกระเพื่อมและลุกลามต่อไปไม่หยุด

มีพวกผู้เชี่ยวชาญจอมปลอมรีบเสนอหน้าออกมาแก้ต่างว่า อสังหาริมทรัพย์เป็นเสาหลักเศรษฐกิจของหัวเซี่ย ที่ช่วยขับเคลื่อนอุตสาหกรรมอื่นๆ อีกนับพัน ทั้งเหล็ก ปูน ทราย วัสดุก่อสร้าง รวมถึงสร้างงานหลายสิบล้านตำแหน่ง ทำให้แรงงานอพยพมีรายได้ รัฐเก็บภาษีได้เป็นกอบเป็นกำ และท้องถิ่นมีงบไปพัฒนาเมือง บ้างก็อ้างว่าอสังหาริมทรัพย์เป็นอ่างเก็บน้ำขนาดยักษ์ของเงินหยวน ช่วยกักเก็บสภาพคล่องที่ล้นระบบ ไม่ให้ไหลทะลักไปดันราคาสินค้าอุปโภคบริโภคจนเงินเฟ้อพุ่งกระฉูด

ถึงขั้นมีผู้เชี่ยวชาญจากสถาบันสังคมศาสตร์ออกมาให้สัมภาษณ์หน้าตาเฉยว่า "ราคาบ้านที่ต่ำเกินไป ไม่เป็นผลดีต่อการสร้างเนื้อสร้างตัวของครอบครัวและคนรุ่นใหม่ ทั้งยังไม่เป็นผลดีต่อการปรับโครงสร้างอุตสาหกรรม"

ทว่ากระแสต่อต้านกลับท่วมท้นยิ่งกว่า บรรดาผู้แทนสภาประชาชนแห่งชาติเรียงหน้ากันออกมาสนับสนุนคำพูดของฉินหยวนชิง เพราะถ้าปล่อยให้ราคาบ้านบานปลายไปถึงขั้นนั้น มันจะกลายเป็นหายนะครั้งใหญ่

ตัวแทนจากภาคการผลิตและภาคค้าปลีกต่างก็ทยอยออกมาประสานเสียง เรียกร้องให้รัฐบาลคลอดนโยบายมาจัดระเบียบภาคอสังหาริมทรัพย์ ป้องกันการเติบโตอย่างไร้การควบคุม และเบรกราคาบ้านไม่ให้พุ่งสูงเกินไป

ขณะที่เสียงของภาคประชาชนก็ดังกึกก้องไม่แพ้กัน เพราะคนที่ต้องแบกรับผลกรรมและแรงกดดันจากราคาบ้านที่แพงลิ่วก็คือประชาชนตาดำๆ ส่วนคนรวยไม่ระคายผิวเลยสักนิด ยิ่งเรื่องที่อสังหาริมทรัพย์ถูกผูกติดกับสิทธิ์ทางการศึกษา ยิ่งถูกรุมสับเละไม่มีชิ้นดี

ฉินหยวนชิงเองก็เดินสายเดินเกมไม่หยุด เพื่อระดมเสียงสนับสนุนจากเหล่าผู้แทนให้ได้มากที่สุด

ฝ่ายจิ่งเถียนกลับบ่นอุบว่าเขาหาเรื่องใส่ตัว อยู่ดีไม่ว่าดีดันไปแตะต้องผลประโยชน์ก้อนโตของคนอื่น ทั้งที่จริงๆ แล้วตัวพวกเขาก็อยู่ในกลุ่มที่ได้ผลประโยชน์แท้ๆ

แน่นอนว่าฉินหยวนชิงไม่คิดจะถือสาจิ่งเถียน คนที่ระดับความคิดยังมองไม่ขาด จะไปเข้าใจเจตนาอันลึกซึ้งของเขาได้อย่างไร

ความมั่งคั่ง เขาก็ไม่ได้ขาดแคลน ชื่อเสียง เขาก็มีล้นเหลือ!

อุตส่าห์ได้เกิดใหม่ทั้งที ฉินหยวนชิงก็อยากสร้างประโยชน์อะไรทิ้งไว้บ้าง ไม่อย่างนั้นคงเสียชาติเกิด เสียเหลี่ยมผู้เกิดใหม่หมด

ผู้เกิดใหม่คนไหนบ้างที่ไม่เกรียงไกร ชี้นิ้วสั่งฟ้าสั่งฝน พลิกฝ่ามือเปลี่ยนแผ่นดิน เตะก้นอเมริกา ตบหน้ากลุ่มพันธมิตรห้าตาจนหน้าคว่ำ

วันที่ 5 มีนาคม การประชุมสภาประชาชนแห่งชาติเปิดฉากขึ้นอย่างเป็นทางการ นับเป็นสัญญาณว่าหัวเซี่ยได้ก้าวเข้าสู่ช่วงเวลาของการประชุมสองสภา และกลายเป็นสปอตไลต์ของคนทั้งโลก

เพราะเวลานี้หัวเซี่ยกำลังเติบโตอย่างก้าวกระโดด ทั้งยังรั้งตำแหน่งเขตเศรษฐกิจใหญ่อันดับสองของโลก อิทธิพลจึงไม่อาจมองข้ามได้

ญัตติของฉินหยวนชิงทยอยผ่านความเห็นชอบ หน่วยงานที่เกี่ยวข้องออกมารับลูกว่าจะเร่งคลอดนโยบายและแก้ไขกฎหมาย เพื่อผลักดันการบังคับใช้นโยบายลูกสองคนอย่างค่อยเป็นค่อยไปหลังวันชาติ ส่วนญัตติเรื่องการควบคุมราคาบ้าน เบอร์หนึ่งของกระทรวงการเคหะและการพัฒนาเมืองและชนบทก็ออกมาตอบรับด้วยตนเอง โดยระบุว่าจะจัดประชุมศึกษาวิจัยเพื่อกำหนดมาตรการสกัดกั้นการพุ่งขึ้นของราคาบ้านอย่างมีประสิทธิภาพ พร้อมทั้งเดินหน้าปราบปรามกลุ่มเก็งกำไรอสังหาริมทรัพย์อย่างเฉียบขาด

ภาษีการซื้อขาย ภาษีอสังหาริมทรัพย์ และภาษีบ้านว่างเริ่มกลายเป็นคำศัพท์ใหม่ที่ปรากฏตามหน้าข่าว ผู้นำระดับสูงกล่าวในการแถลงข่าวว่า ธนาคารจะยกระดับการคุมเข้มการไหลเวียนของเงินทุน เพื่อให้ภาคอสังหาริมทรัพย์พัฒนาไปอย่างเป็นระบบระเบียบ ไม่ใช่กลายมาเป็นภาระหนี้สินของประชาชน

ส่วนสุดท้ายแล้วจะได้ผลมากน้อยเพียงใด ฉินหยวนชิงเองก็ไม่อาจรู้ได้ เขาทำได้เพียงหวังว่า อย่าให้เหมือนที่แล้วๆ มาที่พอรัฐบาลขยับทีไร ราคาบ้านกลับยิ่งดีดขึ้นยกใหญ่ เพราะถ้าเป็นแบบนั้นมันจะกลายเป็นผลร้ายมากกว่าผลดี

ตลอดช่วงการประชุมสองสภา ญัตติและข้อเสนอแนะต่างๆ ที่ส่งผลต่อปากท้องของประชาชนและประเทศชาติต่างถูกหยิบยกขึ้นมาถกเถียงกันอย่างเผ็ดร้อน ขณะเดียวกันก็มีบางญัตติที่ชวนให้กุมขมับจนต้องถูกปัดตกไป

เมื่อพิธีปิดมาถึง ก็เป็นสัญญาณว่าการประชุมสองสภาได้รูดม่านปิดฉากลง

คณะผู้แทนจากแต่ละมณฑลต่างทยอยเดินทางออกจากเมืองหลวง แต่ฉินหยวนชิงย่อมไม่ติดสอยห้อยตามคณะของมณฑลหมิ่นกลับไป หากแต่เลือกที่จะปักหลักอยู่ที่ปักกิ่งต่อไป