บทที่ 97 ออกข้อสอบเกาเข่า

ฉินหยวนชิงอาบน้ำอย่างสบายเนื้อสบายตัว เทอมนี้เขาสอนวิชาของมหาวิทยาลัยจบหมดแล้ว ต่อจากนี้ก็แค่รอสอบปลายภาคในอีกสองสัปดาห์ข้างหน้า ก็จะถือว่าปิดเทอมนี้ได้อย่างสมบูรณ์แบบ

ยิ่งไปกว่านั้น เขายังเตรียมข้อสอบสำหรับสองสัปดาห์ข้างหน้าไว้เรียบร้อยแล้วด้วย ความยากจัดเต็ม ถ้าใครไม่ตั้งใจเรียน รับรองได้เลยว่าจะต้องมุดไปแอบร้องไห้ใต้ผ้าห่มแน่นอน

ตามกฎของมหาวิทยาลัยสุ่ยมู่ หากต้องลงเรียนซ้ำสองวิชาจะไม่ได้รับปริญญาบัตร และถ้าต้องลงเรียนซ้ำถึงสี่วิชา ก็ทำได้แค่รับใบประกาศนียบัตรจบหลักสูตร ไม่สามารถจบการศึกษาและรับใบปริญญาได้

สมัยนี้ในมหาวิทยาลัยนิยมค่านิยมประเภทขอแค่หกสิบคะแนนก็รอดตาย ซึ่งฉินหยวนชิงเกลียดเรื่องพรรค์นี้เข้าไส้ สี่ปีในรั้วมหาวิทยาลัยควรจะตั้งใจเรียนให้เต็มที่ จะปล่อยให้เสียเปล่าได้ยังไงกัน

ส่วนเรื่องสอบตก ฉินหยวนชิงก็คงพูดได้แค่คำเดียวว่า "สมน้ำหน้า!"

บอกตั้งนานแล้วว่าให้ตั้งใจเรียน นายไม่ยอมตั้งใจเอง พอสอบตกตอนนี้จะไปโทษใครได้ล่ะ

"ก๊ากๆ ให้มันรู้ซะบ้าง บังอาจมาแช่งฉันทุกวัน ถ้าไม่ให้พวกนายได้เห็นอิทธิฤทธิ์ของจอมมารดูบ้าง คงนึกว่าจอมมารอย่างฉันจะรังแกกันได้ง่ายๆ สินะ!" ฉินหยวนชิงแสยะยิ้มหัวเราะร่า ในหัวมองเห็นภาพเสี่ยวพั่งคุกเข่าร้องห่มร้องไห้น้ำตานองหน้า พลางกราบกรานขอให้เขาปล่อยผ่านไปอย่างน่าเวทนา

ตอนนั้นเอง หน้าจอมือถือที่วางอยู่บนโต๊ะในห้องนั่งเล่นก็สว่างวาบ พร้อมกับเสียงเรียกเข้าที่ดังขึ้น

เฉพาะตอนออกจากห้องสมุดเท่านั้นที่ฉินหยวนชิงจะเปิดเสียงเรียกเข้า

ไม่อย่างนั้นเวลาอ่านหนังสือ เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นมาจะขัดจังหวะความคิดเอาได้

เมื่อเห็นว่าเป็นเบอร์แปลก ฉินหยวนชิงรู้สึกแปลกใจ แต่ก็กดรับสาย

"สวัสดีครับ นั่นศาสตราจารย์ฉินหยวนชิงหรือเปล่าครับ ผมหม่าจื้อหมิง นายกสมาคมคณิตศาสตร์แห่งหัวเซี่ยครับ!" ปลายสายแนะนำตัวเอง

"ที่แท้ก็สมาชิกสภาวิทยาศาสตร์หม่านี่เอง ไม่ทราบว่าสมาชิกสภาวิทยาศาสตร์หม่าโทรมาหาผม มีธุระอะไรหรือครับ" ฉินหยวนชิงไม่เข้าใจ แม้จะอยู่สมาคมคณิตศาสตร์แห่งหัวเซี่ยเหมือนกัน อีกฝ่ายเป็นนายกสมาคม ส่วนเขาเป็นรองนายกสมาคม แต่ก็ยังไม่เคยติดต่อพูดคุยกันเลยสักครั้ง

ตัวเขาศึกษาวิจัยด้านคณิตศาสตร์ทฤษฎี ส่วนอีกฝ่ายเชี่ยวชาญด้านคณิตศาสตร์ประยุกต์ การบรรยายรายงานทางคณิตศาสตร์ทั้งสองครั้งของเขา อีกฝ่ายก็ไม่ได้มาร่วม

ฉินหยวนชิงทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาในห้องนั่งเล่น รินน้ำให้ตัวเองแก้วหนึ่ง ขณะที่เสียงในโทรศัพท์ดังขึ้น "มีเรื่องหนึ่งอยากจะขอปรึกษาความเห็นของคุณหน่อยครับ"

"สมาชิกสภาวิทยาศาสตร์หม่า เชิญว่ามาได้เลยครับ!" ฉินหยวนชิงจิบน้ำแล้วเอ่ย

"คืออย่างนี้ครับ ข้อสอบเกาเข่าวิชาอื่นๆ ออกเสร็จสิ้นหมดแล้ว เหลือแค่วิชาคณิตศาสตร์ของเราที่ยังไม่ได้เริ่มเลย" หม่าจื้อหมิงกล่าว "ไม่ทราบว่าคุณจะยินดีรับหน้าที่เป็นหัวหน้าทีมออกข้อสอบวิชาคณิตศาสตร์ไหมครับ"

ฉินหยวนชิงตกใจ

นึกไม่ถึงเลยว่าหม่าจื้อหมิงจะโทรมาถามว่าเขายินดีรับหน้าที่เป็นหัวหน้าทีมออกข้อสอบคณิตศาสตร์สำหรับการสอบเกาเข่าหรือไม่

"สมาชิกสภาวิทยาศาสตร์หม่าครับ ถ้าให้ผมเป็นหัวหน้าทีมออกข้อสอบ ผมไม่ยอมให้ออกข้อง่ายเกินไปแน่ ในฐานะนักคณิตศาสตร์ ผมคิดว่าการสอบเกาเข่ามีไว้เพื่อคัดกรองคนเก่ง ไม่ใช่ทำให้ข้อสอบง่ายเกินไปจนทุกคนกวาดคะแนนสูงๆ กันได้สบายๆ" ฉินหยวนชิงลังเลเล็กน้อยก่อนจะพูดออกไป

คณิตศาสตร์ไม่เหมือนกับวิชาอื่น วิชาคณิตศาสตร์ต้องพึ่งพาพรสวรรค์สูงมาก อัจฉริยะทางคณิตศาสตร์หลายคนที่ทำคะแนนเกาเข่าได้ 150 คะแนนเต็ม ไม่ใช่เพราะระดับความสามารถของพวกเขามีแค่นั้น แต่เพราะคะแนนเต็มมันมีให้แค่ 150 ต่างหาก ในทางกลับกัน คนที่ขยันหน่อยก็มักจะได้ 145 คะแนนหรือกระทั่ง 150 เต็มเหมือนกัน จะบอกว่าระดับของทั้งสองกลุ่มพอๆ กันงั้นเหรอ

ไม่เลย ระดับห่างชั้นกันราวฟ้ากับเหว มันเป็นเพราะข้อสอบง่ายเกินไปต่างหาก!

"ปีนี้ทางสมาคมของเรากำลังผลักดันการปฏิรูปคณิตศาสตร์ เดิมทีมีความเห็นขัดแย้งกับทางกระทรวงศึกษาธิการอยู่ สุดท้ายผมเลยเสนอให้เชิญคุณมาเป็นหัวหน้าทีมออกข้อสอบ ท่านรัฐมนตรีกระทรวงศึกษาธิการพูดเองเลยว่า ขอแค่เชิญคุณมาได้ เรื่องการออกข้อสอบเกาเข่าก็ให้หัวหน้าทีมเป็นคนตัดสินใจเคาะได้ทั้งหมด" หม่าจื้อหมิงหัวเราะ

"ตกลงครับ ถ้าแบบนั้นผมไม่มีปัญหา!" ฉินหยวนชิงตอบ

"มีเรื่องที่ต้องแจ้งให้ทราบล่วงหน้านะครับ พรุ่งนี้จะมีคนไปรับคุณ ตั้งแต่เริ่มออกข้อสอบไปจนกระทั่งการสอบเกาเข่าสิ้นสุดลง คุณจะไม่สามารถติดต่อกับคนภายนอกได้เลย" หม่าจื้อหมิงเตือน

ฉินหยวนชิงเองก็เคยได้ยินมาบ้าง เพื่อรักษาความลับของข้อสอบ ทีมออกข้อสอบจะต้องถูกเก็บเป็นความลับอย่างเข้มงวด ต้องพักอยู่ในสถานที่ที่ตัดขาดจากโลกภายนอก จนกว่าการสอบเกาเข่าจะเสร็จสิ้นถึงจะได้อิสรภาพคืนมา

"เรื่องนี้ไม่มีปัญหาครับ!" ฉินหยวนชิงตอบพร้อมรอยยิ้ม

ทั้งสองฝ่ายพูดคุยกันอีกนิดหน่อย ฉินหยวนชิงบันทึกเบอร์ของหม่าจื้อหมิงเอาไว้ จากนั้นก็โทรหาคณบดีหลี่ ส่งไฟล์ชุดข้อสอบที่ตนเองเตรียมไว้ไปยังอีเมลของคณบดีหลี่

"เหล่าผู้เข้าสอบนับสิบล้านคนเอ๋ย ข้ามาแล้ว!" ฉินหยวนชิงวางมือถือลงบนโซฟาแล้วหัวเราะร่าอย่างกำเริบเสิบสาน

หัวหน้าทีมออกข้อสอบ!

ฉินหยวนชิงรู้ซึ้งดีว่าตำแหน่งนี้หมายถึงอะไร มันหมายถึงการกุมชะตาชีวิตของเด็กนักเรียนเกาเข่าเกือบสิบล้านคนทั่วประเทศเอาไว้ในมือ

พอนึกถึงภาพผู้เข้าสอบเกาเข่าเกือบสิบล้านคนต้องตัวสั่นงันงกและร้องไห้โฮอยู่ใต้เงื้อมมือของตน ฉินหยวนชิงก็รู้สึกว่าเลือดในกายสูบฉีดพลุ่งพล่าน หัวใจเต้นระทึกขึ้นมาทันที!

ฉินหยวนชิงเคยลงมือทำข้อสอบจริงของการสอบเกาเข่าจากแต่ละมณฑลมาด้วยตัวเอง เขารู้สถานการณ์การสอบเกาเข่าวิชาคณิตศาสตร์ในช่วงหลายปีที่ผ่านมาทะลุปรุโปร่ง แนวโน้มโดยรวมคือระดับความยากลดลงเรื่อยๆ ผู้เข้าสอบทั่วไปแค่เตรียมตัวมาดีก็เก็บคะแนนได้ถึงแปดสิบเปอร์เซ็นต์ หรือก็คือคะแนนเต็ม 150 ก็ทำได้ 120 คนที่เก่งขึ้นมาหน่อยก็ทำได้ 130 ถึง 140 คะแนน และในทุกๆ ปีก็จะมีคนที่สอบคณิตศาสตร์เกาเข่าได้เต็ม 150 โผล่มาเป็นขโยง!

ทำอะไรกันเนี่ย ทั้งที่เป็นวิชาที่ควรจะยากที่สุดแท้ๆ แต่กลับกลายเป็นวิชาที่กวาดคะแนนสูงและได้คะแนนเต็มง่ายที่สุดในการสอบเกาเข่าไปซะได้!

คนอื่นเขาไม่ยุ่ง แต่ตอนนี้ในเมื่อเขาเป็นหัวหน้าทีมออกข้อสอบคณิตศาสตร์เกาเข่า จะไม่ยอมให้เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นเด็ดขาด!

ล้อเล่นน่า ถ้าคนส่วนใหญ่ได้คะแนนสูงกันหมด แล้วจะคัดคนเก่งออกมาได้ยังไง! การปล่อยให้คนที่ไม่มีพรสวรรค์จริงๆ คว้าคะแนนสอบคณิตศาสตร์เกาเข่าสูงๆ ไป แล้วดันเลือกเข้าเรียนสาขาวิชาคณิตศาสตร์ นั่นมันทำลายชีวิตคนชัดๆ

ฉินหยวนชิงเป็นคนจิตใจดี เรื่องทำลายชีวิตคนอื่นแบบนั้น เขาไม่มีทางทำเด็ดขาด!

ด้วยเลือดที่กำลังสูบฉีดพลุ่งพล่าน ฉินหยวนชิงไม่สนใจว่าตอนนี้นาฬิกาจะบอกเวลาสี่ทุ่มกว่าแล้ว เขาเดินเข้าห้องหนังสือ หยิบกระดาษทดออกมาจากลิ้นชัก ปากกาหมึกซึมตวัดเขียนลงไปอย่างไม่หยุดหย่อน ไม่ถึงชั่วโมงก็ออกข้อสอบจำลองเกาเข่าได้ชุดหนึ่ง!

ฉินหยวนชิงมองดูชุดข้อสอบจำลองเกาเข่าที่ตนเองเพิ่งออกเสร็จ ลูบคางพลางเผยสีหน้าครุ่นคิด

"ยังง่ายไปแฮะ แยกความแตกต่างของระดับไม่ได้เลย!" ฉินหยวนชิงยังรู้สึกไม่ค่อยพอใจ จึงหยิบปากกาขึ้นมาตรวจทานทีละข้อ ข้อไหนที่ยังรู้สึกไม่ถูกใจก็ดัดแปลงเพิ่มระดับความยากเข้าไปอีก

ค่ำคืนผ่านไปโดยไม่ได้หลับใหล ฉินหยวนชิงแก้แล้วแก้อีก ในที่สุดก็ออกข้อสอบจำลองเกาเข่าที่ตนเองพอใจออกมาได้หนึ่งชุด

ช่วงเที่ยงวัน โทรศัพท์ของฉินหยวนชิงก็ดังขึ้น ปลายสายถามว่าจะให้ไปรับที่ไหน ฉินหยวนชิงบอกตำแหน่งหมู่บ้านจัดสรรไป แล้วนัดแนะว่าจะไปรอรับที่หน้าประตูหมู่บ้านในอีกหนึ่งชั่วโมงข้างหน้า

ฉินหยวนชิงจัดสัมภาระเล็กน้อย ส่วนใหญ่เป็นเสื้อผ้าสำหรับเปลี่ยน รวมถึงโน้ตบุ๊กและหนังสืออีกสองสามเล่ม เมื่อดูเวลาแล้ว ฉินหยวนชิงก็ลากกระเป๋าเดินทางเดินตรงไปยังหน้าประตูหมู่บ้าน

ผ่านไปราวๆ สิบนาที รถตู้หน้าตาธรรมดาคันหนึ่งก็แล่นมาจอดตรงหน้าฉินหยวนชิง ประตูรถเปิดออก ชายหนุ่มหน้าตาธรรมดาคนหนึ่งเดินเข้ามาหาฉินหยวนชิงอย่างสุภาพ "ขอโทษนะครับ ใช่ศาสตราจารย์ฉินหยวนชิงหรือเปล่าครับ"

"ใช่ครับ ผมเอง!" ฉินหยวนชิงพยักหน้า

"ศาสตราจารย์ฉินครับ ผมเป็นคนขับรถที่ได้รับหน้าที่ให้มารับคุณ นี่บัตรประจำตัวของผมครับ!" ชายหนุ่มยื่นบัตรประจำตัวให้ฉินหยวนชิงตรวจสอบ

ฉินหยวนชิงกวาดสายตามอง พยักหน้าน้อยๆ แล้วก้าวขึ้นรถ คนขับมุ่งหน้าตรงไปยังแถบชานเมืองปักกิ่งทันที

งานออกข้อสอบเกาเข่าเป็นภารกิจที่มีระดับการรักษาความลับสูงมาก

แม้สถานที่ทำงานจะไม่ถึงขั้นต้องมุดเข้าไปในป่าลึกดงดิบ แต่อย่างน้อยก็ต้องเป็นพื้นที่ที่มีผู้คนเบาบาง

อย่างเช่นครั้งนี้ ฉินหยวนชิงถูกพามายังค่ายแห่งหนึ่งบริเวณชานเมืองปักกิ่ง ที่หน้าประตูค่ายมีทหารพร้อมอาวุธครบมือคอยเฝ้าเวรยามอยู่

หลังจากผ่านการตรวจค้นอย่างเข้มงวดหลายชั้น ฉินหยวนชิงถึงได้รับอนุญาตให้เข้าไปในค่ายได้ ยิ่งไปกว่านั้นในจุดตรวจชั้นที่สาม ทหารยังแจ้งเขาว่า ภายในค่ายตัดสัญญาณอิเล็กทรอนิกส์ทั้งหมด ทั้งมือถือและคอมพิวเตอร์จะไม่สามารถเชื่อมต่อสัญญาณใดๆ ได้ พร้อมกับถามว่าจะฝากไว้ข้างนอกหรือไม่ ฉินหยวนชิงยิ้มพลางบอกว่าไม่ต้อง

คอมพิวเตอร์ของเขาเอาไว้ใช้ทำงาน ไม่ได้จำเป็นต้องต่อเน็ตตลอดเวลาเสียหน่อย

หลังจากเข้าไปในค่าย ผู้นำจากกระทรวงศึกษาธิการคนหนึ่งก็ยื่นป้ายประจำตัวให้ฉินหยวนชิง บนป้ายเขียนไว้ว่า

ชื่อ: ฉินหยวนชิง

หน่วยงาน: มหาวิทยาลัยสุ่ยมู่

ตำแหน่ง: หัวหน้าทีมออกข้อสอบวิชาคณิตศาสตร์

จากนั้นผู้นำคนดังกล่าวก็พาฉินหยวนชิงมุ่งหน้าไปยังสถานที่ทำงานและที่พักของเขา

ระหว่างทางที่เดินผ่านสนามบาสเกตบอล ฉินหยวนชิงมองเห็นกลุ่มชายวัยกลางคนพุงพลุ้ยกำลังเล่นบาสเกตบอลกันอย่างหอบแฮ่กๆ อยู่ในสนาม

"ท่านครับ คนพวกนั้นคือใครกันเหรอครับ" ฉินหยวนชิงกระซิบถามผู้นำกระทรวงศึกษาธิการท่านนั้น

ผู้นำท่านนี้มีตำแหน่งระดับอธิบดี ดูแลรับผิดชอบงานสอบเกาเข่าโดยตรง!

"อ๋อ พวกเขาก็เหมือนกับศาสตราจารย์ฉินนั่นแหละครับ เป็นผู้เชี่ยวชาญในทีมออกข้อสอบเกาเข่าปีนี้ เพียงแต่เป็นทีมออกข้อสอบของวิชาอื่น พวกเขาเริ่มออกข้อสอบกันเร็วกว่า พองานเสร็จแล้วก็เลยมาเล่นบาสฯ ยืดเส้นยืดสายกันตรงนี้ครับ" ท่านอธิบดีกล่าวพร้อมรอยยิ้ม

ฉินหยวนชิงยิ้มบางๆ เข้าใจในทันที

การสอบเกาเข่าเป็นเรื่องใหญ่ที่แม้กระทั่งผู้นำระดับสูงสุดยังให้ความสนใจ จะเกิดความผิดพลาดไม่ได้แม้แต่นิดเดียว หากมีข้อสอบรั่วไหลขึ้นมา ผลกระทบทางสังคมจะรุนแรงมหาศาล อย่าว่าแต่อธิบดีคนหนึ่งเลย ต่อให้เป็นรัฐมนตรีกระทรวงศึกษาธิการก็แบกรับการลงดาบจากเบื้องบนไม่ไหว

ดังนั้น แม้จะออกข้อสอบเสร็จแล้ว ก็ยังต้องกบดานอยู่ในค่าย ห้ามออกไปไหนเด็ดขาด แถมคอมพิวเตอร์ก็ต่อเน็ตไม่ได้ มือถือก็ไม่มีสัญญาณ ผู้เชี่ยวชาญที่ว่างจนเฉาตายจึงมีเพียงวิธีแก้เบื่อพวกนี้เท่านั้น

และการปรากฏตัวของฉินหยวนชิงก็ดึงดูดความสนใจของทุกคน คนพวกนี้เคยเห็นข่าวของฉินหยวนชิงมาก่อน จึงจำเขาได้ทันที ต่อให้คนที่ไม่เคยเห็นหน้าค่าตา ก็ยังพากันโบกมือทักทาย

พอลับหลังฉินหยวนชิง คนกลุ่มนั้นก็เริ่มเปิดประเด็นคุยกันอย่างออกรส

"นึกไม่ถึงเลยว่าคราวนี้ทีมออกข้อสอบคณิตศาสตร์จะไปดึงตัวศาสตราจารย์ฉินหยวนชิงมาเป็นหัวหน้าทีม"

"นั่นมันแน่อยู่แล้วไม่ใช่เหรอ ศาสตราจารย์ฉินหยวนชิงเพิ่งจะได้รางวัลวูล์ฟมา เป็นมือหนึ่งด้านคณิตศาสตร์ในประเทศเราแล้ว จะมีใครเหมาะสมไปกว่าเขาอีกล่ะ"

"ศาสตราจารย์ฉินนี่หนุ่มแน่นจริงๆ นะเนี่ย ลูกชายฉันยังแก่กว่าเขาตั้งหลายปีเลย"

"คนมีความสามารถไม่เกี่ยวกับอายุ ผู้รู้แจ้งย่อมเป็นผู้นำ!"

ขณะเดียวกัน ฉินหยวนชิงก็เดินตามท่านอธิบดีมาจนถึงอาคารหอพัก

ใต้ร่มเงาไม้บริเวณหน้าอาคารหอพัก มีผู้เชี่ยวชาญรุ่นใหญ่นั่งอยู่บนม้าหิน สวมเสื้อกล้ามกางเกงขาสั้น มือหนึ่งโบกพัดไปมา อีกมือก็กำลังวางหมากรุกล้อม

ผู้เชี่ยวชาญอาวุโสกลุ่มนี้ร่างกายรับการออกกำลังกายหนักๆ ไม่ไหว ก็เลยมารวมตัวกันอยู่ใต้ตึก นั่งเล่นไพ่เล่นหมากรุกฆ่าเวลา

พอเห็นท่านอธิบดีเดินมา ผู้เชี่ยวชาญเหล่านี้ก็พากันเอ่ยทักทาย ยังไงเสียอีกฝ่ายก็เป็นถึงผู้หลักผู้ใหญ่ ในหัวเซี่ยการไปล่วงเกินเจ้านายระดับสูงถือเป็นเรื่องต้องห้ามอย่างเด็ดขาด ไม่อย่างนั้นไม่มีทางเจริญก้าวหน้าได้แน่ เว้นเสียแต่ว่าฝีมือและความสามารถของคุณจะแกร่งกล้าพอจริงๆ