บทที่ 96 การสอน

แม้จะได้รางวัลวูล์ฟสาขาคณิตศาสตร์แล้ว แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าจะได้รับเหรียญรางวัลและเงินรางวัลในทันที

ตามปกติแล้ว ต้องรออีกสามเดือน หรือก็คือช่วงกลางเดือนมิถุนายนถึงจะมีพิธีมอบรางวัล

เงินรางวัลหนึ่งแสนดอลลาร์สหรัฐ แปลงเป็นเงินหยวนได้ประมาณหกแสนแปดหมื่นสามพันหยวน ไม่ได้มากมายอะไรเลย!

แต่สำหรับฉินหยวนชิงแล้ว เนื้อยุงตัวเล็กแค่ไหนมันก็คือเนื้อไม่ใช่เหรอ ขอแค่เป็นเงินรางวัล เขาไม่เคยรังเกียจว่ามันน้อยอยู่แล้ว

ยิ่งไปกว่านั้น การได้รางวัลวูล์ฟสาขาคณิตศาสตร์ สิ่งสำคัญไม่ใช่เรื่องจำนวนเงิน แต่คือเกียรติยศต่างหาก เมื่อมีรางวัลวูล์ฟสาขาคณิตศาสตร์อยู่ในมือ ต่อให้ฉินหยวนชิงจะอ้างตัวเป็นมือหนึ่งแห่งวงการคณิตศาสตร์หัวเซี่ย ก็ไม่มีหน้าไหนกล้าโผล่มาบอกว่าไม่ยอมรับ

ถ้าไม่ยอมรับ ก็กรุณางัดเอารางวัลที่มีเกียรติทัดเทียมกับรางวัลวูล์ฟสาขาคณิตศาสตร์ออกมาให้ได้ก่อนเถอะ

ขณะที่ฉินหยวนชิงกำลังเปิดอ่านหนังสือเลขขั้นสูง พลางคิดว่าจะทำหน้าที่ผู้สอนอย่างไรให้ดี เขาก็ได้รับโทรศัพท์จากสมาคมคณิตศาสตร์แห่งหัวเซี่ย ซึ่งโทรมาเชิญให้เขาเข้าร่วมเป็นคณะกรรมการบริหารของสมาคมคณิตศาสตร์แห่งหัวเซี่ยในตำแหน่งรองประธานกรรมการบริหาร พร้อมทั้งแสดงความยินดีที่เขาได้รับรางวัลวูล์ฟสาขาคณิตศาสตร์

ฉินหยวนชิงรู้สึกแปลกใจอยู่บ้าง แต่ก็ไม่ได้ปฏิเสธ ตำแหน่งรองประธานกรรมการบริหารสมาคมคณิตศาสตร์แห่งหัวเซี่ยอะไรนี่ ฟังดูก็เท่และดูดีไม่น้อย

ส่วนคำเชิญให้ไปร่วมงาน CMO เพื่อมอบรางวัลแก่บรรดาผู้ชนะเหรียญทอง CMO ในปีนี้นั้น ฉินหยวนชิงปฏิเสธไป เอาเวลาตรงนี้ไปอ่านหนังสือคณิตศาสตร์เพิ่มยังดีกว่า

นับตั้งแต่พิสูจน์ข้อคาดการณ์จำนวนเฉพาะคู่แฝดสำเร็จ เวลาก็ล่วงเลยมาสี่เดือนแล้ว เขายังไม่สามารถพิสูจน์ข้อคาดการณ์ลูกเห็บได้เลย ในใจกำลังหงุดหงิดอยู่พอดี

ส่วนการแข่งขันระดับมัธยมปลาย จะมีอะไรน่าไปร่วมวงเฮฮาด้วยเล่า

หลังจากเปิดอ่านหนังสือเลขขั้นสูงอยู่สองสามเล่ม ฉินหยวนชิงก็เหน็บปากกาหมึกซึมไว้ที่กระเป๋าเสื้อเชิ้ต สองมือว่างเปล่า พลางฮัมเพลงอย่างอารมณ์ดีเดินไปยังห้องเรียน พอถึงหน้าประตูห้อง เขากระแอมไอสองที เอามือไพล่หลัง แล้วก้าวเข้าไปข้างใน

"นักศึกษาทุกคน สวัสดีตอนบ่าย ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ฉันจะมารับหน้าที่สอนวิชาเลขขั้นสูงให้พวกนาย!" ฉินหยวนชิงยืนบนโพเดียมแล้วกล่าว

ทว่า ทั่วทั้งห้องเรียนกลับเงียบกริบ!

เหล่านักศึกษาต่างอ้าปากค้างตาค้าง นี่มันเรื่องอะไรกันเนี่ย!? ทำไมถึงเป็นฉินหยวนชิงไปได้?

ที่แท้วันนี้ ชั้นเรียนที่เขาต้องมาสอน ก็คือห้องเรียนเดิมของเขานั่นเอง! บรรดาเพื่อนร่วมชั้นพอเห็นว่าฉินหยวนชิงจะมาสอนพวกเขา แต่ละคนก็รู้สึกหน้ามืดตาลาย เหมือนโดนคริติคอลดาเมจ 9,999 จุดโจมตีเข้าอย่างจังทันที

นึกว่าพอขับไล่ฉินหยวนชิงออกจากห้อง เตะคิวคิวของเขาออกจากกลุ่มคิวคิวห้องไปแล้ว จากนี้ไปจะได้ใช้ชีวิตอย่างสำราญบานใจ ไม่ต้องทนทรมานจากจอมมารร้ายอีก

ไม่นึกเลยว่าตัวเองยังคงไร้เดียงสาเกินไป สุดท้ายก็หนีไม่พ้นเงาของจอมมารร้ายอยู่ดี

เพื่อนร่วมชั้นของตัวเอง กลายมาเป็นอาจารย์ของตัวเองเนี่ยนะ!

"เชี่ยเอ๊ย ลูกพี่ นายเดินเข้าห้องผิดหรือเปล่าเนี่ย?" เสี่ยวพั่งตาค้างไปแล้ว นี่นับเป็นครั้งแรกตั้งแต่เปิดเทอมนี้มาที่เขาได้เจอหน้าฉินหยวนชิง

แต่พอได้เจออีกที ตัวเองดันเป็นนักศึกษา ส่วนอีกฝ่ายเป็นอาจารย์ไปเสียแล้ว!

"เสี่ยวพั่ง คันไม้คันมืออยากโดนดีเหรอไง!" ฉินหยวนชิงถลึงตาใส่เสี่ยวพั่ง ก่อนจะหยิบชอล์กขึ้นมาหนึ่งแท่ง ดีดออกไปอย่างแม่นยำ ปักเข้ากลางตัวเสี่ยวพั่งเต็มๆ!

"ทุกคนฟังให้ดีนะ พวกนายจะนอนหลับก็ได้ จะโดดเรียนก็ได้ ข้อสอบปลายภาคปีนี้ฉันเป็นคนออกเอง ถ้าใครสอบได้ไม่ถึง 60 คะแนน ก็เสียใจด้วย มีแต่ทางเลือกเดียวคือลงเรียนซ้ำใหม่!" ฉินหยวนชิงกระแอมไอ เคลียร์ทุกอย่างให้ชัดเจนตั้งแต่แรก

สอบซ่อมเหรอ? ฝันไปเถอะ!

มีแต่ต้องเรียนซ้ำใหม่อย่างเดียว!

ทันทีที่ฉินหยวนชิงพูดจบ เพื่อนทั้งยี่สิบเจ็ดคนในห้องก็ตัวสั่นงันงก ด้วยนิสัยใจแคบขี้พยาบาทของฉินหยวนชิง จะไม่หาทางแก้แค้นพวกเขามีเหรอ?

"ลูกพี่ ทำไมไม่เห็นพกตำราเรียนมาเลยล่ะ?" หลิวเฟิงถามขึ้นมาซื่อๆ

"มาสอนพวกนาย ฉันยังต้องพกตำราเรียนมาด้วยเหรอ? ตลกละ!" ฉินหยวนชิงเอ่ยอย่างเหยียดหยาม "กระจอกอย่างพวกนายน่ะ ถ้าพกตำรามาด้วยก็ให้เกียรติกันเกินไปแล้ว"

คำพูดของฉินหยวนชิงจุดชนวนโทสะของทุกคนขึ้นมาทันที ต่างพากันจ้องฉินหยวนชิงตาเขียวปั๊ด ดูถูกใครกันวะเนี่ย พวกเราแต่ละคนไม่ใช่ระดับเทพนักเรียนตอน ม.ปลาย หรอกเหรอ? ไม่ใช่ท็อปหนึ่งร้อยสายวิทย์ของการสอบเกาเข่าระดับมณฑลหรือไง? ถึงจะเป็นเด็กโควตารับตรง ก็คว้าเหรียญทองการแข่งฟิสิกส์กันมาทั้งนั้น

"ไม่ยอมรับใช่ไหมล่ะ! มาๆ ฉันจะออกโจทย์ให้ข้อหนึ่ง ดูซิว่าพวกนายคนไหนจะทำได้!" ฉินหยวนชิงแสยะยิ้ม เจ้าพวกเด็กเวรพวกนี้ไม่ได้โดนทุบสั่งสอนไม่กี่วันก็ชักจะคันไม้คันมือขึ้นมาแล้ว จากนั้นก็หยิบชอล์กขึ้นมาเขียนโจทย์ลงบนกระดานดำเสียงดังแกรกๆ อย่างรวดเร็ว

"พื้นที่ผิวทรงรี S1 เกิดจากการหมุนวงรี x^2/4 + y^2/3 = 1 รอบแกน X และพื้นที่ผิวกรวย S2 เกิดจากการหมุนเส้นตรงที่ผ่านจุด (4, 0) และสัมผัสกับวงรี x^2/4 + y^2/3 = 1 รอบแกน X (1) จงหาสมการของ S1 และ S2 (2) จงหาปริมาตรของรูปทรงตันที่อยู่ระหว่าง S1 และ S2"

ผลปรากฏว่านอกจากสองสามคนที่เตรียมตัวสอบเข้าปริญญาโทล่วงหน้าแต่เนิ่นๆ จะเขียนข้อย่อยแรกได้แล้ว ที่เหลือต่างพ่ายแพ้ยับเยิน ไม่มีใครกล้าเสนอหน้าขึ้นมาทำโจทย์บนหน้าชั้นเลยสักคน

"เฮ้อ โจทย์พรรค์นี้ฉันทำจนเบื่อตั้งแต่ตอน ม.6 แล้วแท้ๆ พวกนายเป็นถึงนักศึกษามหาวิทยาลัยแล้วยังทำไม่ได้ น่าเวทนาแทนจริงๆ เทพนักเรียนเหรอ? อัจฉริยะเหรอ? น่าขำสิ้นดี!" ฉินหยวนชิงเอ่ยเย้ยหยัน จากนั้นก็ตวัดชอล์กวาดพื้นที่ผิวทรงรีและกรวยใต้โจทย์ลงมาอย่างคล่องแคล่ว แล้วเขียนเฉลยเสร็จสรรพภายในเวลาไม่ถึงสามนาที

ทันใดนั้น ทุกคนในห้องต่างพากันคอตกอย่างหมดอาลัยตายอยาก ให้ตายเถอะ ทำไมต้องมาโดนจอมมารร้ายคนนี้ทรมานอีกแล้ววะเนี่ย

หลังจากเชือดเฉือนเพื่อนร่วมชั้นไปยกหนึ่ง ฉินหยวนชิงก็เริ่มเข้าสู่เนื้อหาหลัก เขาไม่ได้บอกว่าให้เปิดหน้าไหน แต่สุ่มเขียนโจทย์ขึ้นมาอีกข้อ แล้วใช้วิธีวิเคราะห์เจาะลึก อธิบายจากง่ายไปหายาก รวมถึงสูตรที่เกี่ยวข้องและที่มาของการพิสูจน์สูตรเหล่านั้น

โจทย์ข้อเดียวใช้เวลาอธิบายไปทั้งคาบเรียนกว่าจะเสร็จ ส่วนคาบที่สอง ฉินหยวนชิงก็ออกโจทย์ในลักษณะเดียวกันให้ทุกคนลองทำ แล้วค่อยอธิบายเฉลยในช่วงห้านาทีสุดท้าย การบ้านหลังเลิกเรียนของฉินหยวนชิงก็มีเพียงโจทย์ข้อเดียวเท่านั้น

หลังจากตบเกรียนพวกไก่อ่อนจนหนำใจ ฉินหยวนชิงก็เดินกลับห้องทำงานอย่างอารมณ์ดี การได้รังแกผู้เล่นมือใหม่นี่มันช่างสะใจจริงๆ

ภาควิชาฟิสิกส์สี่ห้อง ภาควิชาคณิตศาสตร์สองห้อง สัปดาห์ละหกคาบ เฉลี่ยแล้วก็ตกวันละคาบ ฉินหยวนชิงไล่ตบพวกเด็กใหม่อย่างสนุกมือและสบายอารมณ์สุดๆ ทว่าพวกไก่อ่อนกลับไม่สบอารมณ์เอาเสียเลย ต่างพากันไปคร่ำครวญโอดครวญตามเว็บบอร์ดต่างๆ

อย่างเช่นเสี่ยวพั่งที่ไปตั้งกระทู้ถามในเว็บบอร์ดแห่งหนึ่งว่า "รูมเมตและเพื่อนร่วมรุ่นกลายมาเป็นอาจารย์ผู้สอน มันให้ความรู้สึกยังไง?" แล้วก็ไม่รู้ว่าเสี่ยวพั่งแอบถ่ายรูปตอนฉินหยวนชิงกำลังยืนสอนอยู่บนหน้าชั้นไว้ตั้งแต่เมื่อไหร่ คำถามของเขากลับดึงดูดให้นักศึกษาจำนวนมากแห่กันเข้ามาตอบ

หลายคนแสดงความเห็นใจและต่างยกตัวอย่างสารพัด บ้างก็บอกว่า นึกว่าเขาเป็นพี่น้องแท้ๆ แต่เขาดันอยากเป็นพ่อพิมพ์ของชาติ, นึกว่าเขาเป็นเพื่อนร่วมรุ่น แต่เขาดันคิดอยากเป็นพ่อตาเสียนี่

ฉินหยวนชิงไม่ได้เห็นกระทู้นี้ ไม่อย่างนั้นคงจะกดไลก์ให้กับความเห็นนี้ แล้วแปะรูปตงเกอแถมให้ไปแล้ว

ในแต่ละวัน ฉินหยวนชิงได้สอนหนังสือบ้าง ไปนั่งอ่านตำราในห้องสมุดบ้าง ช่างสุขกายสบายใจอย่างยิ่ง ตกค่ำก็คุยกับแฟนสาวตัวน้อย วันเวลาผ่านไปอย่างเปี่ยมสุขและคุ้มค่า

"อะไรกันเนี่ย ถึงขนาดมีคนอยากสมัครเป็นนักศึกษาปริญญาโทของฉันเลยเหรอ?" วันนี้ ฉินหยวนชิงได้รับใบสมัครหนึ่งฉบับ มีคนส่งอีเมลมาถามเขาว่าปีนี้เปิดรับนักศึกษาปริญญาโทหรือไม่

แม้ว่าบนหัวของฉินหยวนชิงจะมีตำแหน่งเป็นอาจารย์ที่ปรึกษาระดับปริญญาโทและปริญญาเอก ในทางทฤษฎีเขาสามารถดูแลนักศึกษาปริญญาโทกระทั่งปริญญาเอกได้ ทว่าเขาไม่เคยคิดถึงเรื่องนี้เลยสักนิด

ไม่ใช่เพราะระดับความรู้ไม่ถึง แต่เป็นเพราะเรื่องของอายุต่างหาก!

มีนักศึกษาปริญญาโทหรือปริญญาเอกคนไหนบ้างที่อายุน้อยกว่าเขา การต้องมาคลุกคลีอยู่กับคนที่อายุมากกว่าตัวเองตลอดเวลา แถมอีกฝ่ายยังเป็นลูกศิษย์อีก มันช่างดูแปลกพิลึกชอบกล

ฉินหยวนชิงกวาดสายตามองประวัติย่อแล้วเบะปาก ไอ้หนุ่มหน้าเถื่อนคนนี้หน้าตาเหมือนปาเข้าไปสามสิบแล้ว ถ้าขืนรับมาเป็นลูกศิษย์ มีหวังต้องหงุดหงิดใจทุกวันจนกินข้าวไม่ลงไปชามหนึ่งแน่ๆ ถ้าเป็นสาวสวยก็พอจะหยวนๆ รับไว้พิจารณาอยู่หรอก

ฉินหยวนชิงขี้เกียจแม้แต่จะตอบกลับ จึงกดออกจากระบบอีเมลไปทันที

เรื่องนักศึกษาปริญญาโทหรือปริญญาเอก ค่อยว่ากันอีกสองสามปีข้างหน้าเถอะ ตอนนี้ยังไม่คิดทั้งนั้น!

"มหาวิทยาลัยสุ่ยมู่นี่ขี้เหนียวชะมัด เงินเดือนพื้นฐานเดือนละหนึ่งหมื่น บวกกับค่าสอนคาบละสองร้อยหยวน เดือนหนึ่งได้แค่หมื่นสี่พันแปดร้อยหยวน หลอกกันชัด ๆ!" พอนึกถึงโครงสร้างเงินเดือนของมหาวิทยาลัยสุ่ยมู่ ฉินหยวนชิงก็รู้สึกปวดตับขึ้นมาทันที

เงินเดือนหมื่นกว่าหยวนถือว่าเยอะไหม?

ไม่เลย ไม่ได้เยอะเลยสักนิด!

ต้องรู้ไว้ก่อนว่ารองศาสตราจารย์และศาสตราจารย์หลายคนได้เงินเดือนน้อยกว่าฉินหยวนชิงเสียอีก เพราะฉินหยวนชิงเป็นศาสตราจารย์ถึงสองภาควิชา ในขณะที่บางคนได้เงินเดือนพื้นฐานแค่หกถึงเจ็ดพันหยวนต่อเดือน รวมค่าสอนแล้วยังไม่ถึงหมื่นหยวนด้วยซ้ำ

แถมใช่ว่ารองศาสตราจารย์หรือศาสตราจารย์ทุกคนจะมีทุนโครงการวิจัย นั่นหมายความว่ารายได้ทั้งปีที่พวกเขาลงแรงในมหาวิทยาลัยจะอยู่ที่ราวๆ หนึ่งแสนหยวนเท่านั้น

ฉินหยวนชิงอดไม่ได้ที่จะทอดถอนใจ ไม่แปลกใจเลยที่อาจารย์ในมหาวิทยาลัยหลายคนถึงได้ตะเกียกตะกายรับงานนอกกันยกใหญ่ ทั้งเปิดคอร์สติว ทั้งรับเป็นที่ปรึกษาบริษัท เพราะเงินเดือนในมหาวิทยาลัยมันต่ำเกินไปจริงๆ

ฉินหยวนชิงยังจำได้ว่าในชาติก่อน มีศาสตราจารย์ของมหาวิทยาลัยจี๋เหม่ยคนหนึ่งออกไปเปิดบริษัทข้างนอก โดยอาศัยเส้นสายความสัมพันธ์และความเข้าใจในอุตสาหกรรม จนทำเงินเข้ากระเป๋าปีละสองถึงสามล้านหยวนได้อย่างสบายๆ

และเรื่องแบบนี้มักจะระบาดไปทั่ว ทุกคนต่างอยากหาเงินให้ได้มากๆ จิตใจเริ่มฟุ้งซ่าน แล้วจะมีแก่ใจที่ไหนมาตั้งหน้าตั้งตาสอนหนังสือให้นักศึกษาได้อีก

บางครั้งฉินหยวนชิงก็คิดว่า เงินเดือนของอาจารย์ในระดับอุดมศึกษาน่าจะสูงกว่านี้ ไม่อย่างนั้นแม้แต่บ้านก็ยังไม่มีปัญญาซื้อ อยู่สอนหนังสือที่มหาวิทยาลัย พอกลับบ้านก็ต้องโดนภรรยาบ่น คนที่ยังสามารถยึดมั่นในอุดมการณ์เดิมได้จึงมีอยู่น้อยนิด ส่วนใหญ่มักต้องไหลไปตามกระแสนิยมแล้วจิตใจก็พลอยฟุ้งซ่านไปตามๆ กัน

ทว่าก็มีแนวโน้มอย่างหนึ่งที่ยากจะเปลี่ยนแปลง นั่นคือมหาวิทยาลัยขยายตัวอย่างต่อเนื่อง สถาบันอาชีวศึกษาจำนวนมากได้รับการยกระดับขึ้นเป็นมหาวิทยาลัย มหาวิทยาลัยระดับสามเลื่อนขึ้นเป็นระดับสอง มหาวิทยาลัยระดับสองเลื่อนขึ้นเป็นระดับหนึ่ง สิ่งที่ตามมาคือจำนวนศาสตราจารย์ที่พุ่งทะยานอย่างบ้าคลั่ง จากนั้นก็เริ่มมีทัศนะสุดโต่งหลุดโลกของเหล่าศาสตราจารย์โผล่ขึ้นมา ทำให้สถานะและคุณค่าของคำว่าอาจารย์มหาวิทยาลัยเริ่มดิ่งลงเหว

ถึงขั้นที่ศาสตราจารย์บางส่วนยอมผันตัวไปเป็นเบี้ยล่างของกลุ่มทุน ไม่คำนึงถึงผลประโยชน์ของสังคมและประเทศชาติแม้แต่น้อย หลับตาพูดปดหน้าตาย มีคำพูดประเภทที่ทำให้คนฟังแทบหัวใจวายโผล่ออกมาไม่หยุดหย่อน

อย่างเช่นพวกที่ออกมาป่าวประกาศให้ใช้อสังหาริมทรัพย์เป็นอุตสาหกรรมเสาหลัก หรือออกมาอ้างว่าราคาบ้านที่แพงลิบจะช่วยกระตุ้นให้ครอบครัวและคนรุ่นใหม่มีความกระตือรือร้นในการต่อสู้ดิ้นรน ล้วนเป็นเรื่องไร้สาระหลอกลวงทั้งเพ เป็นพวกหลับตาพูดปดอย่างเห็นได้ชัด

ถ้าลองเปลี่ยนให้คนพวกนั้นมานั่งกินเงินเดือนเดือนละห้าถึงหกพัน แล้วต้องเผชิญกับราคาบ้านตารางเมตรละห้าถึงหกหมื่นดูสิ อยากรู้นักว่าจะมีความคิดแบบไหน

บางทีฉินหยวนชิงก็คิดว่า โลกบ้าๆ ใบนี้มันช่างเละเทะและวุ่นวายสิ้นดี ยิ่งคิดก็ยิ่งชวนให้โมโห

ขณะที่โลกภายนอก ข่าวคราวเกี่ยวกับเรื่องที่ฉินหยวนชิงได้รับรางวัลวูล์ฟสาขาคณิตศาสตร์ยังคงถูกประโคมอย่างต่อเนื่อง สื่อหลายสำนักถึงกับยกย่องให้ฉินหยวนชิงเป็นเบอร์หนึ่งแห่งวงการคณิตศาสตร์ของหัวเซี่ย โดยอ้างว่าต่อจากนี้แม้เขาจะนอนกินบุญเก่าเฉยๆ ตำแหน่งผู้คว้ารางวัลเหรียญฟิลด์สก็ไม่มีทางหลุดมือไปไหนได้อย่างแน่นอน

ถูกต้องแล้ว สื่อมวลชนในประเทศเริ่มเพ้อฝันกันไปไกล ทั้งที่ฉินหยวนชิงเพิ่งจะคว้ารางวัลวูล์ฟสาขาคณิตศาสตร์มาได้หมาดๆ แต่พวกเขากลับเริ่มจินตนาการไปถึงตอนที่ฉินหยวนชิงจะได้รับเหรียญฟิลด์ส ซึ่งเป็นรางวัลที่คนส่วนใหญ่มองว่าเป็นเกียรติยศสูงสุดในวงการคณิตศาสตร์แล้ว

กระทั่งบางคนยังคิดไปถึงขั้นว่า ฉินหยวนชิงจะได้รางวัลโนเบลสาขาคณิตศาสตร์ โดยที่หารู้ไม่เลยว่า รางวัลโนเบลนั้นไม่ได้มีการมอบรางวัลในสาขาคณิตศาสตร์เลยแม้แต่น้อย