บทที่ 1043 สวมผ้าไว้ทุกข์

ที่หุยหลงเซียง การเสียสละของหลี่หยวนเจียทำให้ชาวหุยหลงเซียงทั้งหมดตกตะลึง โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อทหารทั้งกองพันพาชาวบ้านจากหมู่บ้านซานหวยกลับมาถึงหุยหลงเซียงในวันที่สอง ชาวบ้านทั้งตำบลก็ตกตะลึง ยอดน้ำไม่ได้สร้างความเสียหายรุนแรงต่อพื้นที่ปลายน้ำมากนัก แต่ข้าหลวงการเมืองของกองพันที่กลับมาถึงหุยหลงเซียงจึงรู้ว่า ทหารสิบคนที่พวกเขาได้ส่งออกไปก่อนหน้านั้น เสียสละไปสามนาย เพื่อนำข่าวสารไปแจ้งยังหมู่บ้านหลายแห่งและหุยหลงเซียงตลอดทั้งคืน

เจ็ดคนที่เหลือแม้จะไม่เสียชีวิต แต่ก็เกือบทั้งหมดล้มป่วยลง ทหารสองนายเสียชีวิตลงเนื่องจากภาวะอุณหภูมิร่างกายต่ำรุนแรงขณะที่กลับมาถึงหมู่บ้านปลายน้ำ พวกเขาอาศัยเพียงเจตจำนงที่แน่วแน่ค้ำจุนให้พวกเขาวิ่งกลับมา ข้าหลวงการเมืองคำนวณดู ตั้งแต่การส่งหน่วยทหารสิบคนนี้ออกไปจนถึงการพังทลายของเขื่อนดินชั่วคราวที่หมู่บ้านซานหวยและกระแสน้ำไหลเชี่ยวลงมา มีเวลาไม่เกินสองชั่วโมง นั่นหมายความว่า พวกเขานำหน้ากระแสน้ำเพียงแค่สองชั่วโมงเท่านั้น ในขณะที่พวกเขาเดินบนเส้นทางภูเขาไปยังหมู่บ้านซานหวยเกือบตลอดทั้งวัน ความเหนื่อยล้าอย่างรุนแรง ค่ำคืนที่มืดมิด เส้นทางภูเขา ประกอบกับภาวะอุณหภูมิร่างกายต่ำรุนแรงกลางหุบเขา จึงนำมาซึ่งโศกนาฏกรรมครั้งนี้ ข้าหลวงการเมืองทราบว่า ทหารเหล่านี้ หลังจากแจ้งเตือนหมู่บ้านแรกที่อยู่ปลายน้ำแล้ว เพื่อเร่งความเร็วในการเดินทาง พวกเขาเดินลัดเลาะไปตามหุบเขาแม่น้ำโดยตรง เพราะการปีนกลับขึ้นไปบนเส้นทางภูเขาจะใช้เวลานานกว่า และเนื่องจากกระแสน้ำทางต้นน้ำหยุดไหลชั่วคราว น้ำในหุบเขาแม่น้ำจึงแทบไม่มีเลย แต่นั่นก็สามารถชี้บอกทิศทางให้พวกเขาได้ และความเสี่ยงของการทำเช่นนั้นคือ หากพวกเขาหนีน้ำไม่ทัน สิ่งที่รอพวกเขาอยู่ก็คือการเสียชีวิตทั้งหมด แม้จะเป็นเช่นนั้น ทหารสองนายเสียชีวิตเพราะภาวะอุณหภูมิร่างกายต่ำ และอีกหนึ่งนายพลัดตกลงไปในหุบเขาข้าง ๆ ระหว่างทางกลับ แม้แต่ร่างก็ยังไม่มีใครหาได้ทัน

ทหารที่ร่างกายเกือบทั้งตัวเปื้อนโคลน ประกอบกับเมื่อกลับมาถึง ทหารเหล่านี้แบกเปลหามนั้นไว้ ชาวบ้านหุยหลงเซียงทุกคนตามรายทางก็เงียบงัน ตอนที่ทหารเหล่านี้จากไป พวกเขารู้ว่าพวกเขาไปเพื่ออะไร คือเพื่อช่วยชาวบ้านในหมู่บ้านหนึ่ง และตอนนี้ ชาวบ้านถูกช่วยกลับมาแล้ว แต่พวกเขากลับเสียสละทหารไปสี่นาย ซึ่งรวมถึงผู้บังคับกองพันของพวกเขาด้วย ผู้บังคับกองพันหนุ่มที่ดูอ่อนเยาว์ แต่เข้มงวดกับทหารของตนเอง และอ่อนโยนกับชาวบ้าน ชาวบ้านหุยหลงเซียงเกือบทั้งหมดสามารถระลึกถึงใบหน้าและรอยยิ้มของผู้บังคับกองพันหนุ่มคนนั้นได้ และเด็กจำนวนไม่น้อยก็เคยได้รับลูกอมที่เขาให้ และวันนี้ ชายหนุ่มคนนั้นก็กำลังนอนนิ่งอยู่บนเปลหาม ไม่สามารถลุกขึ้นได้อีกต่อไปแล้ว

นายอำเภอหุยหลงเซียงได้จัดเตรียมบ้านพักบางส่วนไว้ล่วงหน้า เพื่อให้ชาวบ้านหมู่บ้านซานหวยเข้าพัก และเมื่อทหารองครักษ์สามพันนายมาถึงที่นี่ ชาวบ้านหุยหลงเซียงทั้งหมดจึงได้รู้ด้วยความตกตะลึงว่า ผู้บังคับกองพันคนนั้น แท้จริงแล้วคือ ท่านอ๋องแห่งต้าถัง! เรื่องราวความกล้าหาญของหลี่หยวนเจียที่ช่วยเหลือทารกอายุไม่ครบขวบของครอบครัวจางโก่วต้านได้แพร่กระจายไปทั่วตำบลแล้ว แต่พวกเขาไม่เคยคิดเลยว่า นี่คือท่านอ๋อง! นี่คือท่านอ๋องเชียวนะ! เมื่อก่อนอย่าว่าแต่ท่านอ๋องเลย แม้แต่ผู้มีอันจะกินเล็ก ๆ น้อย ๆ ก็ยังไม่เคยมองพวกเขาที่เป็นไพร่ด้วยสายตาที่ดี แต่ตอนนี้ ท่านอ๋องคนหนึ่ง เสียสละเพื่อช่วยลูกของชาวบ้านคนหนึ่ง! แรงกระแทกอันยิ่งใหญ่นี้ทำให้ชาวบ้านหุยหลงเซียงทั้งหมดรู้สึกเหมือนไม่เป็นความจริง แต่นี่คือความจริง และด้วยความจริงนี้ ก็ทำให้ชาวบ้านทุกคนเงียบงัน เรื่องราวเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่พวกเขาเคยประสบมาในอดีตก็ผุดขึ้นมาในใจ

พร้อมกับทหารก็มีพระราชโองการของฝ่าบาทมาถึงด้วย ในพระราชโองการ นอกเหนือจากการพระราชทานบรรดาศักดิ์ย้อนหลังให้หลี่หยวนเจียเป็น หานอ๋องแห่งต้าถัง แล้ว ยังได้มีคำสั่งตามระเบียบการปฏิรูปขององค์ชายฉินหวาง ว่ารัฐบาลจะออกเงินให้กับผู้ประสบภัยจากหมู่บ้านซานหวยทั้งหมด จัดที่พักพิงชั่วคราวให้พวกเขา เลือกที่ตั้งหมู่บ้านใหม่ให้ และจัดสรรที่ดินให้ และแสดงความเห็นใจอย่างจริงใจต่อประชาชนผู้ประสบภัย หวังว่าพวกเขาจะสามารถฟื้นฟูบ้านเรือนได้อย่างสบายใจ ให้มีความเชื่อมั่นในราชสำนักต้าถัง มีความเชื่อมั่นในกองทัพต้าถัง สั่งให้นายอำเภอหุยหลงเซียงปลอบโยนชาวบ้าน จัดการงานเตรียมความพร้อมสำหรับผู้ประสบภัยอย่างเหมาะสม ค่าใช้จ่ายด้านอาหารและเสบียงทั้งหมดให้เบิกจ่ายจากตำบล แล้วราชสำนักจะชดเชยคืนให้ในภายหลัง ตั้งแต่ต้นจนจบ ไม่มีโทษ ไม่มีคำตำหนิ มีเพียงการปลอบโยนและดูแล