บทที่ 1044 ส่งท่านอ๋อง

เมื่อทหารองครักษ์ออกเดินทาง ฉากที่ทุกคนคาดไม่ถึงก็เกิดขึ้น เกือบทุกครัวเรือนในหมู่บ้านซานหวยก็มีคนออกมาส่งอย่างน้อยหนึ่งคน ส่วนครอบครัวของจางโก่วต้านนอกจากแม่ของเขาที่เดินไม่สะดวกแล้ว เขายังพาเด็กทั้งสองคนมาด้วย ทุกคนสวมผ้าไว้ทุกข์แล้วตามมาข้างหลังอย่างเงียบ ๆ

ในไม่ช้า ไม่เพียงแต่หมู่บ้านซานหวยเท่านั้น แต่ชาวบ้านจำนวนนับไม่ถ้วนจากหุยหลงเซียงก็เดินออกมาด้วย พวกเขาแต่ละคนอย่างน้อยก็สวมผ้าขาว หรือพันด้วยปอกระสอบ พวกเขาตามหลังขบวนส่งศพอย่างเงียบ ๆ ผู้บังคับบัญชาของทหารองครักษ์เดิมคิดจะห้ามไว้ แต่สุดท้ายเมื่อเห็นชาวบ้านที่เว้นระยะห่างไว้พอสมควร พวกเขาก็เข้าใจว่าไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ชาวบ้านเหล่านี้ก็ต้องการมาส่งพวกเขา พวกเขาก็ทำได้แค่ปล่อยให้ส่งไป ฝ่ายตรงข้ามไม่ได้รบกวนพวกเขา พวกเขาเพียงแค่ต้องการติดตามขบวนส่งศพเท่านั้น

ขบวนส่งศพออกเดินทางแล้ว เมื่อพวกเขาออกจากหุยหลงเซียง ก็ไม่ได้เร่งความเร็วของตนเอง ในเมื่อชาวบ้านต้องการมาส่ง พวกเขาก็ไม่สามารถแสดงความไม่เห็นอกเห็นใจได้ ยิ่งไปกว่านั้น... แม้ว่าพวกเขาจะเป็นทหารองครักษ์ แต่พวกเขาก็เป็นทหารของต้าถังเช่นกัน! พวกเขาเคยเห็นสถานการณ์เช่นนี้เมื่อไหร่ ไม่ต้องพูดเกินจริง นี่คือเกียรติยศสูงสุดสำหรับทหารต้าถังทุกคน! ยิ่งกว่านั้น ถึงแม้พวกเขาจะส่งท่านอ๋องแห่งต้าถัง แต่เขาก็คือสหายร่วมรบของพวกเขา! คือพี่น้องของพวกเขา! คือเทพผู้พิทักษ์ชาวบ้านต้าถัง! พวกเขาสมควรได้รับเกียรตินี้!

ยิ่งเดินไปข้างหน้า ทหารองครักษ์ก็ยิ่งประหลาดใจ เพราะตลอดสองข้างทางของถนน มีชาวบ้านรออยู่เป็นระยะ พวกเขาจะจุดกองไฟข้างถนน เมื่อขบวนผ่านมา พวกเขาก็จะเผากระดาษเงินกระดาษทอง เมื่อขบวนผ่านไปแล้ว ก็จะมีชาวบ้านเข้าร่วมอย่างเงียบ ๆ ขบวนส่งศพที่ตามหลังพวกเขาก็ยิ่งใหญ่ขึ้นเรื่อย ๆ

ตอนที่พวกเขามาใช้เวลาหนึ่งวัน แต่เมื่อขากลับ เนื่องจากไม่สามารถขี่ม้าเร่งความเร็วได้ ทำได้แค่เดิน ดังนั้นเมื่อพวกเขามาถึงสุสานวีรบุรุษแห่งชาติต้าถัง ก็เป็นวันที่สามแล้ว แต่สิ่งที่ทำให้ทุกคนตกตะลึงอย่างอธิบายไม่ได้คือ ชาวบ้านตามรายทางที่มาส่งก็มีมากขึ้นเรื่อย ๆ เพราะหลังจากออกจากฉินหลิ่งแล้ว หมู่บ้านบนที่ราบกวนจงก็มีมากขึ้นเรื่อย ๆ ประชากรหนาแน่นขึ้น จำนวนชาวบ้านที่มาส่งก็ย่อมมากขึ้น