บทที่ 1045 น้ำตาแห่งยุคสมัย

ที่นี่ ไม่มีเครื่องประกอบพิธีศพที่หรูหราและมีราคาแพง มีเพียงโลงศพธรรมดาเท่านั้น มีเพียงป้ายหลุมศพและสุสานที่มีพื้นที่ไม่มากนัก และในพื้นที่ที่ไม่ใหญ่มากนั้นก็มีคนนับไม่ถ้วนที่ถูกฝังร่วมกับเขา ที่นี่ ไม่มีความเชื่อเรื่องฮวงจุ้ย ไม่มีกฎการฝังศพต่าง ๆ มีเพียงอัฐิของพวกเขาที่เผาไหม้ไปพร้อมกับชีวิต ที่นี่ ไม่มีทิวทัศน์ที่สวยงามของภูเขาเขียวและน้ำใส มีเพียงป้ายหลุมศพที่เรียงแถวอย่างเป็นระเบียบ ราวกับรูปร่างที่ยืนหยัดอย่างสง่างามของพวกเขาเมื่อครั้งยังมีชีวิต ที่นี่ ไม่มีป้ายหลุมศพและกลุ่มสุสานที่แสดงถึงสถานะของเขา มีเพียงป้ายหลุมศพและสุสานที่เป็นแบบแผนที่เรียบง่าย ไม่แตกต่างจากคนอื่น ๆ เลย

แต่ถึงแม้ที่นี่จะไม่มีเครื่องประกอบพิธีศพที่หรูหราและมีราคาแพง แต่ก็มีสหายร่วมรบที่เคยต่อสู้ร่วมกันกับพวกเขา แต่ถึงแม้ที่นี่จะไม่มีความเชื่อเรื่องฮวงจุ้ย แต่ที่นี่เองก็คือฮวงจุ้ย! แม้ว่าสิ่งที่เหลืออยู่สุดท้ายจะเป็นเพียงอัฐิ แต่ดวงวิญญาณของพวกเขาก็จะยังคงพิทักษ์ต้าถังต่อไป แต่ถึงแม้ที่นี่จะไม่มีทิวทัศน์ที่สวยงาม แต่ก็มีดอกไม้จำนวนนับไม่ถ้วนที่มาบูชาพวกเขา มีประชาชนที่เดินไปมา พวกเขาจะบอกเล่าถึงการเปลี่ยนแปลงต่าง ๆ ของต้าถังให้กับพวกเขาฟัง สุดท้าย ถึงแม้ที่นี่จะไม่มีป้ายหลุมศพและกลุ่มสุสานที่แสดงถึงสถานะของเขา แต่ก็มีจิตวิญญาณที่ชาวบ้านต้าถังนับไม่ถ้วนร่วมกันรำลึกถึง และจิตวิญญาณนี้จะล่องลอยและสืบทอดอยู่ที่นี่ตลอดไป!

ความวุ่นวายในเวลากลางวันก็จางหายไปในที่สุด ฝูงชนที่มาส่งศพก็ค่อย ๆ สลายตัวไป ภายใต้แสงยามเย็นของพระอาทิตย์ตกดิน ที่นี่ไม่มีใครอื่นนอกจากทหารยามหนึ่งพันนายที่ผลัดเปลี่ยนกันมาเฝ้าสุสาน แสงสุดท้ายของดวงอาทิตย์ส่องกระทบป้ายหลุมศพใหม่สี่หลุม ลมพัดผ่านต้นไม้ในสุสาน ส่งเสียง "ซ่า ซ่า" ราวกับสหายร่วมรบจำนวนนับไม่ถ้วนกำลังปลอบโยนพี่น้องที่มาใหม่ อย่ากลัวเลย มีพวกเราอยู่ พวกเจ้าได้กลับบ้านแล้ว ร่องรอยของการสลักตัวอักษรบนป้ายหลุมศพใหม่ยังคงสดใหม่ เหมือนกับจิตวิญญาณใหม่ที่หลอมรวมอยู่ที่นี่ ด้านหลังพวกเขามีที่ว่างอีกหลายแถววางอยู่ บางทีทุกคนก็คงไม่อยากให้มีคนใหม่มาที่นี่ แต่ที่นี่ก็จะต้องมีคนใหม่มาอย่างแน่นอน จนกระทั่งป้ายหลุมศพใหม่ทั้งสี่นี้ค่อย ๆ กลายเป็นส่วนหนึ่งของกลุ่มป้ายหลุมศพนับไม่ถ้วน และสุดท้ายก็กลายเป็นเพียงรอยจารึกที่เรียบง่าย ที่ทำให้คนรุ่นหลังสามารถเรียนรู้เรื่องราวของพวกเขาได้จากหนังสือและศิลาจารึกเท่านั้น คาดเดาและจินตนาการถึงความยิ่งใหญ่และความผันผวนของพวกเขาในอดีต แต่ไม่สามารถสัมผัสความรู้สึกนั้นได้อีกต่อไป ทำได้เพียงเก็บความเคารพไว้ในใจ และเปลี่ยนเป็นคำชื่นชมและคำคารวะที่ออกจากปากเท่านั้น ชีวิตยังคงดำเนินต่อไป อาจจะมีคนจำนวนมากขึ้นที่ลืมพวกเขา แต่พวกเขาจะไม่ลืมแผ่นดินนี้ พวกเขาจะปกป้องที่นี่ตลอดไป ปกป้องประชาชนบนแผ่นดินนี้ จนกว่าสักวันหนึ่ง เมื่อแผ่นดินนี้ต้องเผชิญกับภัยพิบัติอีกครั้ง จิตวิญญาณของพวกเขาจะถูกปลุกขึ้นอีกครั้ง ธงที่แสดงถึงจิตวิญญาณของพวกเขาก็จะโบกสะบัดบนแผ่นดินนี้อีกครั้ง นี่คือการสืบทอด! ท้ายที่สุด ทุกสิ่งทุกอย่างก็ถูกหลอมรวม และกลายเป็นคำหนักอึ้งสองคำ — อารยธรรม!

หลี่ซื่อหมินหัวเราะจนตื่น อาจจะฟังดูโหดร้ายและไร้ความรู้สึก ในช่วงไม่กี่วันที่น้องชายของตนเองเพิ่งเสียสละไป พระองค์กลับหัวเราะจนตื่น แต่พระองค์หัวเราะจนตื่นจริง ๆ เพราะเมื่อคืนพระองค์ฝันถึงเรื่องที่พระองค์รู้ว่าหลี่เค่อเศร้าโศกอยู่ครึ่งวัน แล้วก็ออกคำสั่งต่อเนื่องเหล่านั้นอย่างเด็ดขาด

ยากที่จะจินตนาการถึงความรู้สึกของหลี่ซื่อหมินในขณะนั้น ทุกคนคือมนุษย์ จักรพรรดิก็คือมนุษย์ จักรพรรดิก็มีความรู้สึกรัก โลภ โกรธ หลง แต่ในฐานะผู้ที่ต้องการนำพาประเทศชาติก้าวไปข้างหน้า จะต้องอดทนในสิ่งที่คนทั่วไปอดทนไม่ได้ จะต้องควบคุมอารมณ์ของตนเอง จะต้องมีสติปัญญาที่สามารถสงบลงได้ตลอดเวลา หลี่เค่อทำได้แล้ว ที่สำคัญที่สุดคือ เขาไม่ได้ตั้งคำถามกับการตัดสินใจของตนเองเพราะเรื่องนี้ นี่เป็นสิ่งที่ดีมาก หากไม่ได้อยู่ในตำแหน่งนี้ก็จะสัมผัสไม่ได้ถึงความหนักอึ้งนี้ เมื่อการกระทำและคำพูดของคุณส่งผลกระทบต่อชีวิตของผู้คนนับไม่ถ้วน เมื่อมีความรับผิดชอบแม้เพียงเล็กน้อย ก็จะสัมผัสได้ถึงความหนักอึ้งนั้น แน่นอนว่าเจ้าจะทำตัวเป็นจักรพรรดิที่ลุ่มหลงก็ไม่มีปัญหา แต่ทุกสิ่งที่เจ้าทำมักจะมีคนต้องมารับผิดชอบผลที่ตามมา อาจเป็นลูกหลานของเจ้า หรืออาจเป็นตัวเจ้าเอง ดังนั้นหลี่ซื่อหมินจึงมีความสุข การที่อนาคตของต้าถังมีผู้นำที่ปราดเปรื่องเช่นนี้ ไม่ใช่เรื่องที่น่ายินดีหรือ หากอาสิบเอ็ดมีดวงวิญญาณอยู่บนสวรรค์ ก็ย่อมจะมีความสุขด้วย