บทที่ 1046 แน่นอนว่าเวลาที่ดีก็ผ่านไปอย่างรวดเร็ว

งานศพของหลี่หยวนเจียผ่านไปกว่าครึ่งเดือนแล้ว งานศพที่สร้างความฮือฮาไปทั่วเมืองฉางอันได้กลายเป็นหัวข้อสนทนาของผู้คนหลังอาหาร ความเคารพเป็นสิ่งที่แน่นอน แต่ก็กลายเป็นเรื่องราว ที่ถูกถ่ายทอดจากรุ่นสู่รุ่น จากผู้ใหญ่สู่เด็ก หรือถูกเล่าขานด้วยน้ำเสียงชื่นชมในวงสนทนา ว่าสุดท้ายแล้วต้องกลายเป็นคนเช่นท่านอ๋องหลี่หยวนเจีย

แล้วเวลาผ่านไป จนกระทั่งสองสามรุ่นต่อมา เมื่อคนรุ่นใหม่ได้ยินเรื่องนี้ ความเคารพก็อาจจะหายไป กลายเป็นคำกล่าวที่ว่า "เขาช่างโง่เขลาเสียจริง" อะไรทำนองนั้น และค่านิยมที่เคยเฟื่องฟูอย่างการเรียนรู้จากท่านอ๋องหลี่หยวนเจีย การเอาท่านอ๋องหลี่หยวนเจียเป็นแบบอย่าง ก็จะค่อย ๆ ไม่มีใครกล่าวถึงอีกต่อไป อาจจะปรากฏอยู่ในงานวรรณกรรมบางชิ้นเท่านั้น และนี่แหละคือ น้ำตาแห่งยุคสมัย

บทเรียนเดียวที่มนุษย์เรียนรู้จากประวัติศาสตร์คือมนุษย์ไม่เคยเรียนรู้จากประวัติศาสตร์เลย คนรุ่นหลังเสียใจ แล้วคนรุ่นหลังเสียใจแต่ไม่นำมาเป็นบทเรียน ก็จะทำให้คนรุ่นหลังเสียใจคนรุ่นหลังอีกต่อไป

หลี่เค่อนั่งอยู่บนถนนในต้าถังปู้เย่เฉิง พรุ่งนี้เขาจะออกเดินทางไปชิงไห่แล้ว เพราะฤดูหนาวไม่เหมาะกับการเดินทาง และการไปชิงไห่ในครั้งนี้ ไม่ใช่แค่หลี่เค่อเท่านั้น หลี่เยียนก็จะไปด้วย หลี่เค่อไม่สามารถปล่อยให้หลี่เยียนเป็นเหมือนเมื่อก่อน ที่ขี่ม้ากลับฉางอันโดยตรงได้ การเดินทางไปในครั้งนี้ก็เป็นไปไม่ได้ที่จะเหมือนกับครั้งก่อน ดังนั้นการเดินทางย่อมช้าอย่างแน่นอน และก่อนจากไป หลี่เค่อตั้งใจมาจิบชาและดูที่ต้าถังปู้เย่เฉิงแห่งนี้

เขาแต่งกายด้วยเสื้อผ้าที่เรียบง่าย แม้จะไม่ใช่ผ้าป่าน แต่ก็เป็นเสื้อผ้าผ้าไหมที่ธรรมดาที่สุด ราคาผ้าในต้าถังตอนนี้มีแนวโน้มลดลงอย่างต่อเนื่อง และรายได้ของชาวบ้านในเมืองฉางอันก็เพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง ชาวบ้านบางคนก็สามารถซื้อเสื้อผ้าที่ทำจากผ้าไหมได้อย่างฟุ่มเฟือย ดังนั้นเสื้อผ้าชุดนี้จึงไม่โดดเด่นเลย แม้ว่าหลี่เค่อจะตัดผมสั้น แต่เขาก็สวมมงกุฎปลอม จึงมองไม่ออก ดังนั้นตราบใดที่ไม่ใช่คนกลุ่มที่อยู่ระดับสูงสุดของต้าถัง ก็ไม่มีใครจำหลี่เค่อได้ ท้ายที่สุดแล้ว ยุคนี้ไม่เหมือนยุคหลังที่ข้อมูลแพร่หลายไปทั่ว นี่ก็โชคดีที่หลี่เค่อไม่ได้ปล่อยให้ภาพสเก็ตช์ใบหน้าของตนเองแพร่กระจายออกไป ไม่อย่างนั้นตอนนี้เขาจะมานั่งจิบชาอย่างสบาย ๆ ได้อย่างไร