บทที่ 106 บัณฑิตหัวเราะแห่งหลันหลิงโด่งดังไปทั่วเมืองฉางอัน

        ฝางเสวียนหลิงและเว่ยเจิงที่ตามออกมาย่อมต้องเห็นภาพนี้เช่นกัน เมื่อเห็นภาพนี้สีหน้าของคนทั้งสองก็เริ่มบิดเบี้ยว

        สู่หวางเตี้ยนเซี่ย… มีของดีอยู่!

        “พรืด…” ฝางเสวียนหลิงกลั้นไม่ไหว หัวเราะออกมาครึ่งเสียง แต่เขาก็ฝืนใจอดทนไว้ กล่าวอย่างรวดเร็ว “ฝ่าบาท ข้าผู้เฒ่าขอทูลลาก่อน ข้าเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าต้องไปซื้อของให้ภรรยา หากข้าไม่กลับไปอีก เกรงว่าข้าผู้เฒ่าคงจะต้องโดนตี”

        “ข้าก็ขอทูลลาเช่นกันพ่ะย่ะค่ะ” เว่ยเจิงก็คารวะอย่างเด็ดเดี่ยว ยอมแพ้แล้ววิ่งหนี เขาเว่ยเจิงถึงแม้จะหัวแข็ง แต่ก็ไม่ใช่คนโง่

        “ไปเถอะๆ” ตอนนี้หลี่ซื่อหมินก็ไม่รั้งคนทั้งสองแล้ว ไอ้เฒ่าสองคนนี้ คงจะดูออกแล้วว่ามีอะไรเกิดขึ้น ไม่อยู่ดูตนเองเสียหน้าที่นี่ ดังนั้นถึงได้วิ่งหนี