บทที่ 107 ของของเปิ่นเตี้ยนเซี่ยไม่ใช่ว่าจะเอาไปได้ง่ายๆ

        เว่ยเจิงและฝางเสวียนหลิงถึงกับพูดไม่ออกไปชั่วขณะ การแสดงออกของสู่หวางเตี้ยนเซี่ยได้แสดงให้เห็นอย่างชัดเจนแล้วว่า เขาไม่เสียใจเลย หรือจะพูดว่า เขาทำสิ่งเหล่านี้ล้วนแต่มีการเตรียมใจไว้แล้ว เตรียมพร้อมที่จะถูกราชสำนักยึดกิจการกลับไปนานแล้ว

        “อันที่จริงข้าน้อยกับเจิ้งกั๋วกงเมื่อครู่ได้หารือกันแล้ว ที่รออยู่ที่นี่ ก็เพราะรู้สึกว่าเตี้ยนเซี่ยทรงประดิษฐ์รายงานรายสัปดาห์แห่งต้าถังขึ้นมาได้ไม่ง่าย การประชุมราชสำนักในอีกสองวันข้างหน้าเตี้ยนเซี่ยมีข้อเรียกร้องอันใด พวกข้าสองคนยินดีที่จะช่วยเหลือเตี้ยนเซี่ย” ฝางเสวียนหลิงประสานมือคารวะ

        เมื่อครู่เขากับเว่ยเจิงสองคนได้หารือกันจริงๆ จากรับสั่งของฝ่าบาทแล้ว เรื่องนี้ของหลี่เค่อ ก็คือการวางแผนไว้ล่วงหน้าแล้ว ในนี้ไม่รับประกันว่าจะไม่มีแผนการต่อเนื่องอะไร แต่ต้าถังตอนนี้กำลังใช้กำลังทหารต่อถู่กู่ฮhun ทนรับลมฝนแม้แต่น้อยไม่ได้ มิเช่นนั้นแล้วก็จะมีความเสี่ยงที่ความพยายามที่ผ่านมาจะสูญเปล่า

        ดังนั้น วิธีที่ดีที่สุดก็คือการตัดไฟแต่ต้นลม ให้เตี้ยนเซี่ยบรรลุข้อเรียกร้องของพระองค์อย่างรวดเร็ว เรื่องนี้ก็นับว่าจบ มิเช่นนั้นแล้ว ด้วยนิสัยของสู่หวางเตี้ยนเซี่ยแล้ว มะรืนนี้ต่อให้ขุนนางทั้งหมดในราชสำนักจะคัดค้าน สู่หวางเตี้ยนเซี่ยก็กล้าที่จะเผชิญหน้ากับทุกคน

        พระองค์ไม่เหมือนกับคนอื่น ที่จะยอมอ่อนข้อ