บทที่ 1060 วันนี้ข้าจะตกปลาต่อหน้าเจ้า เว่ยเจิง

เว่ยเจิงเงียบไป เขาเองก็ไม่เข้าใจว่าหลี่ซื่อหมินเป็นอะไรไปในวันนี้ ท่านควรจะนั่งตรวจฎีกาแท้ ๆ กลับมาตกปลา... หากเป็นปกติเขาคงจะเริ่มตำหนิไปแล้ว ปัญหาคือในเวลานี้ หลี่ซื่อหมินเรียกเขามา จะให้เขาเริ่มตำหนิโดยตรงได้อย่างไร ที่สำคัญคือ เมื่อจ่างซุนอู๋จี้และคนอื่น ๆ จากไป หลี่ซื่อหมินก็พาเขาเดินไปที่สวนหลังวังจริง ๆ ซึ่งแสดงให้เห็นว่าพระองค์ต้องการไปตกปลากับเขาจริง ๆ ความรักที่มาอย่างกะทันหันนี้คืออะไรกันแน่ ไม่ใช่ว่าฝ่าบาทไม่ชอบเขาหรือ

เมื่อมาถึงสวนหลังวัง ฉางหลินก็ได้ให้คนเตรียมคันเบ็ดและอุปกรณ์อื่น ๆ ไว้แล้ว "มา นั่งลง" หลี่ซื่อหมินชี้ไปที่ที่นั่งข้าง ๆ แล้วกล่าว เว่ยเจิง: "..."

"ฝ่าบาท ในฐานะผู้ปกครอง..." เว่ยเจิงยังคงเปิดปากกล่าว "อืม ควรให้ความสำคัญกับประชาชน รองลงมาคือรัฐ และผู้ปกครองเป็นสิ่งสุดท้าย ข้ารู้แล้ว มีอะไรอีกไหม" หลี่ซื่อหมินกล่าวอย่างเรียบง่าย เว่ยเจิง: "..." อะไรนะ ท่านยังเรียนรู้ที่จะแย่งคำตอบแล้วหรือ

"เรื่องนี้... ฝ่าบาททรงประสบความยากลำบากอะไรในช่วงนี้หรือไม่ หรือมีเรื่องใดที่อยากจะพูดในใจ" เว่ยเจิงคิดว่ายังไม่ควรตำหนิ และเขาก็รู้สึกว่าหลี่ซื่อหมินไม่ปกติ เมื่อเทียบกับสภาพของฝ่าบาทในตอนนี้ สภาพจิตใจของพระองค์ย่อมสำคัญกว่าอย่างเห็นได้ชัด "ไม่มีอะไร แค่อยากจะทำตามใจตัวเองสักครั้ง ดูว่าเจ้าจะตำหนิออกมาได้ในรูปแบบใด อย่างไรก็ตามบริเวณนี้ก็ไม่มีเสาแล้ว คาดว่าเจ้าคงจะชนเสาไม่ได้แล้ว เจ้าจะกระโดดลงไปในทะเลสาบเพื่อจมน้ำตายหรือไม่ เกรงว่าเจ้าจะต้องเดินลงไปข้างในหน่อย"

"ตอนออกแบบทะเลสาบนี้ ความลึกของน้ำในระยะไม่กี่จ้างจากขอบโดยทั่วไปจะไม่ลึกถึงขนาดที่คนจะจมน้ำตาย" หลี่ซื่อหมินกล่าวอย่างเรียบง่าย เว่ยเจิง: "..." ไม่ใช่สิ พวกเราไม่เล่นแบบนี้ได้ไหม หากท่านต้องการเล่นแบบนี้ก็ไม่มีความหมายแล้ว นี่ท่านไม่ทำตามกฎ