บทที่ 1061 ท่านรู้สึกว่างเปล่าและโดดเดี่ยวหรือ

หลังจากหลี่ซื่อหมินพูดจบ พระองค์ก็มองเว่ยเจิงด้วยความคาดหวัง ราวกับกำลังรอให้เว่ยเจิงพูดคำที่หยาบคายออกมา โอ้ ไม่สิ คำที่ไพเราะออกมาต่างหาก เพราะเว่ยเจิงไม่เคยพูดคำหยาบคายเลย เว่ยเจิง: "..." ฝ่าบาท กระหม่อมไม่ได้โง่นะ ท่านมองตาของกระหม่อมเถิด กระหม่อมไม่ได้โง่จริง ๆ เมื่อหลี่ซื่อหมินพูดมาถึงขนาดนี้แล้ว เว่ยเจิงจะเปิดปากพูดได้อย่างไร หลังจากตำหนิมาหลายปี พูดตรง ๆ เว่ยเจิงก็รู้ดีว่าการตำหนิหรือไม่ตำหนิขึ้นอยู่กับจักรพรรดิ หากจักรพรรดิถูกตำหนิแล้วมีประโยชน์ ก็ตำหนิ หากจักรพรรดิถูกตำหนิแล้วไม่มีประโยชน์ จะตำหนิไปทำไม ไม่ต้องพูดถึงเรื่องอันตรายถึงชีวิต เพียงแค่เรื่องที่ไม่มีผลอะไร ใครจะยืนกรานทำต่อไป

"ฝ่าบาท กระหม่อมมีธุระ ขอทูลลา" เว่ยเจิงลุกขึ้นยืน เขากลัวว่าหากอยู่ต่อไปอีกครู่หนึ่ง หลี่ซื่อหมินจะนึกถึงเรื่องแปลกประหลาดอะไรขึ้นมาอีก เขาจะทนไม่ไหว หลี่ซื่อหมินไม่ได้รั้งไว้ เพียงแค่โบกมือบอกให้เว่ยเจิงไปได้ เว่ยเจิงโค้งคำนับ แล้วหันหลังเดินจากไป เมื่อเดินไปได้ไม่กี่ก้าว เว่ยเจิงก็อดไม่ได้ที่จะหยุดเท้า หันกลับไปมองหลี่ซื่อหมินที่นั่งอยู่ตรงนั้น เขาก็รู้สึกว่ารูปร่างของฝ่าบาทดูโดดเดี่ยว เว่ยเจิงก็เข้าใจขึ้นมาทันที แม้ว่าเขาจะไม่รู้ว่าฝ่าบาทรู้เรื่องอะไร หรือคร่ำครวญถึงเรื่องอะไรอีก แต่ลองคิดดูสิ ตั้งแต่ปีแรกของรัชสมัยเจินกวน หลี่ซื่อหมินไม่ได้ฆ่าเขา เมื่อเขาตัดสินใจติดตามหลี่ซื่อหมิน ในความทรงจำของเขา หลี่ซื่อหมินไม่เคยใช้เวลานานขนาดนี้ไปกับการตกปลา การพักผ่อน ปีนี้เป็นปีที่ 23 แห่งศักราชต้าถัง ปีที่ 13 แห่งรัชสมัยเจินกวน หลี่ซื่อหมินแทบไม่เคยหยุดพักเลย ต้าถังทั้งหมดก็ทำให้พระองค์ยุ่ง ยุ่ง และยุ่งอยู่เสมอ ตอนนี้จู่ ๆ ต้าถังทั้งหมดก็ดูเหมือนไม่ต้องการพระองค์แล้ว อยู่ดี ๆ ก็ไม่มีพระองค์ก็สามารถทำทุกอย่างได้ ความเหงาในใจของพระองค์ เว่ยเจิงรู้สึกว่าตนเองเข้าใจได้ ดังนั้นวันนี้พระองค์จึงทำตามใจตัวเอง เรียกเขามา และให้เขาไปตกปลากับพระองค์ บางทีพระองค์อาจจะต้องการดูว่าจักรพรรดิเช่นพระองค์ยังมีประโยชน์อยู่หรือไม่ ท้ายที่สุดแล้วในอดีตเขาก็เคยถวายคำแนะนำให้พระองค์ตั้งใจบริหารราชการ ไม่ให้ทำตัวลุ่มหลงในสิ่งไร้สาระ

เว่ยเจิงเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วก็หันหลังเดินกลับไป "ฝ่าบาท" เมื่อเดินมาถึงด้านหลังหลี่ซื่อหมิน เว่ยเจิงประสานมือแล้วกล่าว "เจ้ากลับมาทำไมอีก" หลี่ซื่อหมินไม่ได้หันกลับมา แต่กล่าวอย่างไม่พอใจ "ฝ่าบาท ถึงแม้ว่ากระหม่อมจะไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่กระหม่อมก็มีบางคำที่ต้องพูดออกมา ไม่ว่าต้าถังจะก้าวไปถึงไหน พระองค์ก็ยังคงเป็นจักรพรรดิแห่งต้าถัง เป็นผู้นำของประเทศต้าถัง"

"ในฐานะผู้ปกครอง ย่อมต้องมีวิถีของผู้ปกครอง ดังคำกล่าวที่ว่า สวรรค์จะมอบภารกิจอันยิ่งใหญ่ให้กับคนผู้นั้น ในเมื่อพระองค์ได้รับภารกิจอันยิ่งใหญ่เช่นนี้ ประชาชนนับสิบล้านคนของต้าถังต่างก็ฝากชีวิตไว้ในมือของฝ่าบาท กระหม่อมคิดว่าพระองค์ควรตั้งใจบริหารราชการ..."

"เจ้าไม่จบหรือ เจ้าไม่ได้บอกว่าไม่พูดแล้วหรือ เจ้าไม่สบายใจหรือหากไม่ได้ตำหนิข้า" หลี่ซื่อหมินกล่าวด้วยความโกรธ "ฝ่าบาท กระหม่อมยังไม่จบ หากท่านรู้สึกไม่สบายใจ ท่านสามารถปลดกระหม่อมได้ แต่ในเมื่อกระหม่อมเป็นขุนนางในสำนักประตู และเป็นอัครมหาเสนาบดี กระหม่อมก็ต้องพูดในสิ่งที่ควรพูด"