บทที่ 1072 วาดเสือโดยเลียนแบบแมว

โมโนโนเบะ มูราชิตะใช้เวลาเพียงหกวันในหมู่บ้านไป่ลี่เพื่อจัดการทุกอย่างเรียบร้อย ท้ายที่สุดแล้วเมืองนี้ก็มีประชากรเพียงกว่าสองหมื่นคนเท่านั้น หลังจากจัดการเสร็จแล้ว โมโนโนเบะ มูราชิตะก็เริ่มเดินทางไปยังทิศทางต่อไป เขาไม่รีบร้อนเลย หากตระกูลอื่น ๆ ที่อยู่ใกล้เคียงต้องการโจมตีเขา ก็มาเลย แต่หากพวกเขาไม่มา โมโนโนเบะ มูราชิตะก็จะไปหาพวกเขาเอง

โมโนโนเบะ มูราชิตะไม่รู้ว่าข่าวการทำลายเมืองไป่ลี่ได้แพร่กระจายออกไปหรือไม่ แต่เขาก็ไม่กลัว สถานการณ์ในญี่ปุ่นเขาเข้าใจดีกว่าใคร ๆ หลังจากยึดเมืองไป่ลี่ได้ โมโนโนเบะ มูราชิตะก็แบ่งกำลังทหารออกเป็นสามสายพร้อมกัน เพื่อโจมตีเมืองสามแห่งที่มีขนาดใกล้เคียงกับเมืองไป่ลี่ สำหรับเมืองเหล่านี้ที่มีทหารรวมกันเพียงไม่กี่ร้อยนาย การแบ่งทหารออกเป็นสามสาย โดยที่แต่ละสายยังมีทหารติดอาวุธครบมือสามพันนาย ก็ถือว่าอยู่ยงคงกระพันแล้ว ยิ่งกว่านั้นกำแพงเมืองเหล่านี้ก็ไม่สูงนัก ทหารสามพันนายใช้บันไดพาดกำแพงเข้าโจมตีจากทุกทิศทาง ก็สามารถบุกขึ้นไปได้ในรอบเดียว เพราะทหารเพียงไม่กี่ร้อยนายไม่สามารถป้องกันได้จริง ๆ

เมื่อยึดเมืองใหม่ได้สามเมือง โมโนโนเบะ มูราชิตะก็ใช้วิธีเดิมในการจัดการทันที ภายในเวลาไม่ถึงครึ่งเดือน โมโนโนเบะ มูราชิตะก็ปกครองประชากรเกือบหนึ่งแสนคน ซึ่งคิดเป็นเกือบหนึ่งในยี่สิบของประชากรญี่ปุ่นทั้งหมด ที่สำคัญคือ การกระทำแบบ พลิกโต๊ะ ของโมโนโนเบะ มูราชิตะทำให้ความภักดีของชาวบ้านเหล่านี้มารวมกันอย่างรวดเร็วอย่างน่ากลัว สำหรับขุนนางที่พูดจริงทำจริงเช่นนี้ ชาวบ้านเหล่านี้ย่อมไม่เชื่อถือขุนนางอื่น ๆ แล้ว หากขุนนางผู้นี้ไม่มีกำลังทหารเพียงพอก็คงจะแล้วไป แต่เขามีกำลังทหารที่เพียงพอ และเกินกว่ากำลังทหารของตระกูลที่แข็งแกร่งอื่น ๆ ที่อยู่รอบ ๆ พวกเขาย่อมมีความหวังในใจ เมื่อมีความหวังในใจจะทำอย่างไร แน่นอนว่าต้องหวังว่าเขาจะได้รับชัยชนะ เมื่อรู้ว่าโมโนโนเบะ มูราชิตะยังคงเดินทัพต่อไป และเสบียงอาหารที่จำเป็นสำหรับการเดินทัพถูกขนส่งจากท่าเรือใกล้เมืองไป่ลี่

ชาวบ้านจำนวนไม่น้อยในสี่เมืองนี้ก็อาสามาช่วยขนส่งเสบียงอาหาร สำหรับการกระทำเช่นนี้ โมโนโนเบะ มูราชิตะย่อมไม่คัดค้าน แต่ไม่จำเป็นต้องให้พวกเขาช่วยฟรี เขาเพียงแค่ใช้เสบียงอาหารในการจ่ายค่าจ้างเท่านั้น และเสบียงอาหารก็ไม่จำเป็นต้องให้มากนัก สำหรับชาวบ้านเหล่านี้ ฤดูหนาวก็ทำได้แค่นั่งเฉย ๆ ไม่มีงานให้ทำอย่างมากก็แค่หาไม้ หรือหาเหยื่อล่าสัตว์ แต่สิ่งเหล่านี้ไม่แน่นอน และตอนนี้พวกเขาอาสามาช่วยขนส่งเสบียงอาหาร แต่เจ้าของใหม่กลับยังให้เสบียงอาหารอีกหรือ มีเรื่องดีเช่นนี้ในโลกด้วยหรือ จะรออะไรอีก เลี้ยงสิ!

เสบียงอาหารที่ขนส่งมาจากต้าถังอาจจะมีราคาสูงไปบ้าง แต่เมื่อโมโนโนเบะ มูราชิตะยึดขุนนางคนใดได้ ก็จะมีคลังเสบียงอยู่แล้ว เพียงแค่ยึดเสบียงส่วนหนึ่งไว้ก็พอ ส่วนที่เหลือก็จัดสรรให้หมด บอกว่าจัดสรรให้หมดแล้ว ชาวบ้านธรรมดาย่อมไม่รู้ และส่วนนี้ก็ถูกนำมาใช้จ้างพวกเขาอย่างสมบูรณ์แบบ เมื่อโมโนโนเบะ มูราชิตะยึดเมืองที่สิบได้ เขาก็ควบคุมเกือบทั้งเกาะสึกุชิ (คิวชู) แล้ว! เพราะญี่ปุ่นในตอนนี้ เกาะอากิสึ (เกาะฮอนชู) ที่ใหญ่ที่สุดมีประชากรประมาณหนึ่งล้านสองแสนคน ส่วนเกาะสึกุชิและเกาะฟุตานะ (เกาะชิโกกุ) มีประชากรรวมกันประมาณหนึ่งล้านคน โดยเกาะสึกุชิมีประชากรประมาณเจ็ดแสนคน และเกาะฟุตานะมีประชากรประมาณสามแสนกว่าคน ส่วนประชากรบนฮอกไกโดนั้นแทบจะละเลยได้ อาจจะมีเพียงไม่กี่หมื่นคนเท่านั้น