บทที่ 1075 บอกองค์ชายว่าพื้นที่ของต้าถังเพิ่มขึ้นแล้ว

โมโนโนเบะ มูราชิตะรออยู่ที่นี่อีกห้าวัน เกาะสึกุชิไม่ได้ใหญ่มาก ดังนั้นเวลาห้าวันก็เพียงพอที่จะตามหาคนกลับมาได้แล้ว เมื่อทหารคนสุดท้ายกลับมา และมั่นใจว่าคนที่พวกเขาตามหากลับมาครบแล้ว โมโนโนเบะ มูราชิตะจึงออกคำสั่งให้ทหารทั้งหมดนำคนทั้งหมดไปยังจัตุรัส ไม่มีใครจากสี่ตระกูลตกหล่นไป เมื่อทราบข่าวนี้ โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเห็นว่าคนทั้งหมดของสี่ตระกูลถูกนำออกมาแล้ว นาคาโตมิ โนะ โทคุริสึก็มีความรู้สึกที่ไม่ดี เขาพยายามดิ้นรนอย่างบ้าคลั่ง ต้องการขอเข้าเฝ้าโมโนโนเบะ มูราชิตะเป็นการส่วนตัว โมโนโนเบะ มูราชิตะไม่ปฏิเสธ และได้พบกับเขาในที่สุด

"ท่านโมโนโนเบะ ข้าขอทราบสาเหตุได้หรือไม่ ท่านไม่ต้องการขึ้นเป็นกษัตริย์หรือ" เมื่อนาคาโตมิ โนะ โทคุริสึเห็นโมโนโนเบะ มูราชิตะ ดวงตาของเขาก็เต็มไปด้วยความสิ้นหวัง "หากท่านถามเพียงเท่านี้ ข้าคิดว่าท่านไม่ควรถามเลยจะดีกว่า" โมโนโนเบะ มูราชิตะกล่าวอย่างเรียบง่าย "ท่านโมโนโนเบะ หากท่านต้องการโจมตีเกาะอากิสึ ท่านยังต้องการพวกเราอยู่" นาคาโตมิ โนะ โทคุริสึกล่าวอย่างบ้าคลั่ง "ไม่จำเป็นต้องมี ในภาษาต้าถังมีคำกล่าวว่า นกกระจอกจะรู้ความทะเยอทะยานของหงส์ได้อย่างไร หนอนในฤดูร้อนไม่ควรรู้จักน้ำแข็ง กบในก้นบ่อก็ยังคงเป็นกบในก้นบ่อ เกาะเล็ก ๆ เช่นนี้ ต่อให้ขึ้นเป็นกษัตริย์แล้วจะเป็นอย่างไร ข้าไม่กลัวที่จะบอกท่านว่า ข้าไม่เคยคิดที่จะปล่อยพวกท่านไปตั้งแต่ต้นจนจบ เพราะญี่ปุ่นนี้ไม่ต้องการให้มีขุนนางชั้นสูงคนใดมีชีวิตอยู่" โมโนโนเบะ มูราชิตะกล่าวอย่างเรียบง่าย

"แล้วท่านไม่ใช่ขุนนางชั้นสูงหรือ" นาคาโตมิ โนะ โทคุริสึรู้สึกสิ้นหวัง เขาถามด้วยน้ำเสียงตำหนิ "อืม ข้าก็นับว่าเป็น ดังนั้นก็รวมถึงตัวข้าเองด้วย" โมโนโนเบะ มูราชิตะกล่าวอย่างเรียบง่าย ข้าได้สละสถานะขุนนางญี่ปุ่นของตนเองไปนานแล้ว คนแรกที่ข้าละทิ้งก็คือตัวข้าเอง "พาเขาออกไป" โมโนโนเบะ มูราชิตะโบกมือหลังจากพูดจบ เขารู้สึกผิดหวังเล็กน้อย เขาคิดว่าคนเหล่านี้จะมีทรัพย์สมบัติอะไรซ่อนไว้ แล้วอยากจะพูดออกมาเพื่อรักษาชีวิตตนเองเสียอีก "โมโนโนเบะ มูราชิตะ เจ้าเป็นคนไม่รักษาคำพูด ข้าขอสาปแช่งให้เจ้าถูกจารึกไว้ในเสาแห่งความอัปยศในประวัติศาสตร์ของประเทศเราตลอดไป!" นาคาโตมิ โนะ โทคุริสึกล่าวเสียงดัง "ฮ่าฮ่าฮ่า ประวัติศาสตร์ที่ไม่มีภาษาและตัวอักษรของตนเองอย่างนั้นหรือ" โมโนโนเบะ มูราชิตะอดไม่ได้ที่จะหัวเราะ

หลังจากพูดจบ เขาก็ไม่ปล่อยให้นาคาโตมิ โนะ โทคุริสึพูดเรื่องไร้สาระอีกต่อไป และให้คนพาเขาออกไปทันที จากนั้นขุนนางชั้นสูงทั้งหมดในสี่เมือง ภายใต้คำสาปแช่งต่าง ๆ ต่อโมโนโนเบะ มูราชิตะ ก็ถูกตัดศีรษะอย่างเด็ดขาด ไม่มีใครรอดชีวิต โอ้ มีอยู่บ้าง มีเพียงทารกที่อายุไม่ถึงหนึ่งขวบเท่านั้นที่รอดชีวิต และไม่มีใครรู้ว่าทารกคนนั้นอยู่ที่ไหน ขุนนางชั้นสูงเหล่านี้สาปแช่งโมโนโนเบะ มูราชิตะว่าไม่ยุติธรรม ไม่รักษาความซื่อสัตย์ เป็นคนต่ำช้า และคำพูดอื่น ๆ แต่ทุกคนที่มาดูต่างก็เงียบ ไม่มีใครพูดแทนพวกเขา รวมถึงข้ารับใช้และทหารจำนวนไม่น้อยของพวกเขาด้วย เพราะเมื่อขุนนางชั้นสูงเหล่านี้ถูกตัดศีรษะ สิ่งที่เหลืออยู่ก็เป็นไปตามขั้นตอนเดิม นั่นคือการจัดสรรที่ดินทั้งหมดให้กับชาวนาทุกคนที่ยินดีทำนา เสบียงอาหารในคลังของขุนนางเหล่านี้ก็ถูกนำออกมาจัดสรรให้กับชาวบ้านเหล่านี้โดยตรงอย่างเท่าเทียมกัน และยังมีการแจกจ่ายเงินบางส่วนด้วย

หลังจากจัดสรรเสร็จแล้ว ก็ให้พวกเขารวมตัวกันเป็นหมู่บ้าน แล้วแต่งตั้งผู้ใหญ่บ้านมาชั่วคราวเพื่อดูแลพวกเขา รอการจัดการในภายหลัง หลังจากจัดการเรื่องที่นี่เสร็จแล้ว โมโนโนเบะ มูราชิตะก็ไปหามาจิคุระโดยตรง แล้วกล่าวอย่างจริงจังว่า "รีบรายงานข้อมูลที่เกี่ยวข้องไปยังแม่ทัพหลี่เต้าจง ผู้บัญชาการยุทธบริเวณแปซิฟิกของต้าถัง แจ้งกองเรือต้าถังที่อยู่ภายนอกทะเล ซึ่งอยู่ภายใต้การดูแลของแม่ทัพเฝิงอ๋าง"