บทที่ 1076 องค์ชายฉินหวางก็รับของขวัญ

แต่สิ่งเหล่านี้ไม่ใช่สิ่งที่เฝิงอ๋างสามารถตัดสินใจได้ ไม่ว่าจะมีข้อสรุปอย่างไร เขาก็สนับสนุนอย่างแน่นอน และถ้าสั่งให้เขาดำเนินการ เขาก็จะดำเนินการด้วย การฆ่าคนเท่านั้น ไม่ใช่แค่คนญี่ปุ่นที่ทำได้ คนต้าถัง คนจงหยวนก็ทำได้เช่นกัน ท่านคิดว่าฮั่วชี่ปิ้งเจ้าเมืองกว้านจวินในอดีตฆ่าคนน้อยหรือ หากไม่ใช่เพราะเขาฆ่าชาวซงหนูจนกลัว ชาวซงหนูจะยอมจำนนและอพยพได้อย่างไร

"ตามแผนเดิม ให้ส่งกองเรือขนาดเล็กห้าลำไปรับคน บุคลากรชุดแรกที่ต้องการมีไม่มาก ประมาณยี่สิบคนก็พอแล้ว และให้ส่งทหารสองพันนายที่เราเลือกไว้ไปยังเกาะด้วย" เฝิงอ๋างกล่าวทันที "ขอรับ!" บุคลากรเหล่านี้ได้รับการคัดเลือกไว้ล่วงหน้าแล้ว ตามคำสั่งขององค์ชาย คนกลุ่มแรกมาจากตระกูลต่าง ๆ ตามแนวชายฝั่ง เป็นคนหนุ่มสาวที่สามารถยอมรับสิ่งใหม่ ๆ ได้ การเลือกคนไม่ได้เลือกโดยเฝิงอ๋าง แต่เป็นเรื่องของกรมขุนนาง คนเหล่านี้เป็นรายชื่อที่คนขององค์ชายมอบให้เขา และได้รับการฝึกฝนและฝึกงานมาโดยตลอด ที่สำคัญที่สุดคือพวกเขาทั้งหมดเข้าใจภาษาญี่ปุ่น ส่วนจะพูดหรือไม่พูดเป็นอีกเรื่องหนึ่ง แต่ความเข้าใจเป็นอีกเรื่องหนึ่ง ถึงแม้ว่าภาษาญี่ปุ่นส่วนใหญ่จะคล้ายกับภาษาต้าถังก็ตาม

นอกเหนือจากการไปรับคนแล้ว เรื่องราวที่เกี่ยวข้องที่นี่ก็จะต้องส่งข่าวกรองไปยังฉางอันด้วย จะถูกส่งไปยังฉางอันด้วยความเร็วสูงสุด แต่ดูจากความเร็วในปัจจุบันแล้ว เมื่อส่งถึงฉางอัน ก็น่าจะเป็นช่วงเทศกาลตรุษจีนแล้ว เฮ้อ ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่จะมีช่องทางการส่งข่าวที่เร็วกว่านี้ หรือความเร็วและความเสถียรของเรือจะเร็วขึ้นได้หรือไม่ สิ่งที่สำคัญคือความเร็วในการเดินทางทวนน้ำ ถ้าสามารถรักษาความเร็วได้เท่ากับตอนล่องตามน้ำ หรือความเร็วของเรือใบตามลม ความเร็วก็จะไม่ช้า ความคิดนี้ผุดขึ้นมาในหัวของเฝิงอ๋าง แต่เขาก็คิดเพียงเท่านั้น สำหรับเรื่องนี้เขาไม่เข้าใจเลย

ในขณะที่โมโนโนเบะ มูราชิตะยึดเกาะสึกุชิ หลี่เค่อที่อยู่ไกลออกไปในชิงไห่ย่อมไม่สามารถรับข่าวสารได้ เนื่องจากใกล้ถึงเทศกาลตรุษจีนแล้ว หลี่เค่อกำลังเตรียมวางแผนเส้นทางการเดินทางในเมืองฉือไห่ แต่ใครจะรู้ว่านอกเหนือจากหมู่บ้านที่หลี่เค่อเคยเดินทางผ่านแล้ว ชาวเลี้ยงสัตว์ในที่อื่น ๆ ก็ทราบว่าหลี่เค่อมาถึงเมืองฉือไห่แล้ว ชาวเลี้ยงสัตว์จำนวนไม่น้อยจึงเดินทางข้ามน้ำข้ามทะเลมายังเมืองฉือไห่ด้วยการขี่ม้า พวกเขาไม่ได้มารบกวน แต่มามอบของบางอย่างที่เป็นของพื้นเมืองของพวกเขา บางอย่างเป็นเห็ดป่าบนทุ่งหญ้า บางอย่างเป็นสัตว์ป่าจากภูเขา บางอย่างเป็นข้าวสาลี มันฝรั่งที่พวกเขาปลูกเอง และเนื้อวัวเนื้อแกะที่มีจำนวนมากที่สุด จำนวนเนื้อวัวเนื้อแกะเหล่านี้มีไม่มากนัก ดูเหมือนพวกเขาจะรู้ว่าหากมีของมากเกินไป หลี่เค่อก็จะไม่รับไว้ พวกเขาเพียงแต่วางสิ่งเหล่านี้ไว้ที่หน้าจวนผู้ว่าการอย่างเงียบ ๆ แล้วก็จากไป

เมื่อจำนวนชาวบ้านที่มาเพิ่มขึ้น หลี่เค่อก็ต้องจัดตั้งจุดรับของพิเศษเพื่อรับสิ่งเหล่านี้ เดิมทีเขาต้องการปฏิเสธ แต่เมื่อชาวบ้านมามากเกินไป ก็ไม่สามารถปฏิเสธได้หมด ที่สำคัญที่สุดคือชาวบ้านเหล่านี้ฉลาดมาก พวกเขารู้ว่าสิ่งของที่นำมามากเกินไปหลี่เค่อจะไม่รับ ดังนั้นพวกเขาจึงนำมาเพียงเล็กน้อยเท่านั้น และของเล็ก ๆ น้อย ๆ เหล่านี้ก็ทำให้หลี่เค่อไม่สามารถปฏิเสเสได้ ทำได้เพียงรับไว้เท่านั้น ดังนั้นเขาจึงให้ทหารองครักษ์ของตนเองจัดตั้งจุดรับของไว้ข้างจวนผู้ว่าการในเมืองฉือไห่ นอกเหนือจากนี้ หลี่เค่อก็ต้องไปหาลูไห่ในเมืองฉือไห่ ให้เขานำโรงพิมพ์ไปพิมพ์กระดาษจำนวนมาก บนกระดาษมีคำอวยพรและลายเซ็นของหลี่เค่อ