บทที่ 1080 ความสุขที่ปนเปื้อนความเศร้า

เถี่ยฉุยและคนอื่น ๆ ต่างพยักหน้า พวกเขาเข้าใจหลักการนี้ดีกว่าหลี่เค่อ เพียงแต่ในอดีตจำนวนวัวและแกะของพวกเขาไม่เคยถึงขีดจำกัดที่เรียกว่าสูงสุดเลย แน่นอนว่าเมื่อมีจำนวนมากก็เป็นเพราะพวกเขาเลี้ยงปศุสัตว์ให้กับขุนนาง แต่ตอนนี้วัวและแกะเหล่านี้เป็นของพวกเขาเอง หากเกิดปัญหาใด ๆ ก็ต้องรับผิดชอบเองทั้งหมด ดังนั้นพวกเขาจึงต้องพิจารณาอย่างถี่ถ้วนมากขึ้น ส่วนชาวเลี้ยงสัตว์ที่ไม่ฟังคำแนะนำก็ย่อมมีอยู่แล้ว ทุกยุคทุกสมัยย่อมมีคนที่ต้องได้รับบทเรียนถึงจะเข้าใจสัจธรรม เป็นเรื่องยากที่จะเปลี่ยนแปลง ไม่ว่าคนอื่นจะพูดอย่างไร หากไม่เกิดขึ้นกับตัวเอง ก็มักจะคิดว่าเรื่องจะไม่เกิดขึ้นกับตนเอง

หลังจากดูสิ่งเหล่านี้แล้ว หลี่เค่อก็ดูบ้านหลักของพวกเขา ซึ่งแตกต่างจากบ้านในหุบเขาเหอหวง ตรงที่เตียงดินเผาให้ความร้อนในหมู่บ้านของเถี่ยฉุยได้ใช้ สักหลาด แล้ว เพราะผลิตภัณฑ์ที่พวกเขาผลิตได้มากที่สุดคือขนแกะ ตอนนี้ทางราชการมีการบริการแลกเปลี่ยนขนแกะที่ผ่านการทำความสะอาดแล้ว พวกเขาเพียงแค่แลกเปลี่ยนขนแกะเหล่านี้กลับมา แล้วนำมาอัดเป็นสักหลาดด้วยตนเองก็พอแล้ว เมื่อมีสักหลาด การเก็บรักษาความอบอุ่นของพวกเขาย่อมดีขึ้นอย่างแน่นอน ส่วนที่เหลือก็เป็นเรื่องซ้ำ ๆ กัน สถานการณ์ของแต่ละหมู่บ้านก็คล้าย ๆ กัน ท้ายที่สุดแล้วชิงไห่ทั้งหมดถือเป็นสังคมชาวเลี้ยงสัตว์ที่ถูกปรับปรุงใหม่ ไม่ว่าจะเป็นชาวนาหรือชาวเลี้ยงสัตว์แบบใหม่ก็เป็นเช่นนั้น บ้านเรือน วิถีชีวิต และอื่น ๆ ของพวกเขาล้วนได้รับการสอนจากหลี่เค่อ ดังนั้นสิ่งเหล่านี้ในแต่ละหมู่บ้านจึงมีความแตกต่างกันเล็กน้อย แต่จากหมู่บ้านเหล่านี้ก็ยังสามารถเห็นความแตกต่างได้มากมาย การเปลี่ยนแปลงที่พวกเขาทำเอง เพื่อให้เข้ากับชีวิตของพวกเขามากขึ้น สำหรับความเปลี่ยนแปลงเหล่านี้ หลี่เค่อก็ย่อมไม่ไปแก้ไข

ในหมู่บ้านของเถี่ยฉุยมีครอบครัววีรชนผู้พลีชีพอยู่ครอบครัวหนึ่ง หลังจากดูบ้านที่ปากหมู่บ้านเสร็จแล้ว หลี่เค่อก็บอกว่าจะไปที่บ้านของวีรชนผู้พลีชีพทันที เถี่ยฉุยเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วจึงพาหลี่เค่อไปยังบ้านของวีรชนผู้พลีชีพ เมื่อมาถึงที่นี่ ก็เห็นว่าหน้าบ้านของครอบครัวนี้มีความแตกต่างเป็นพิเศษ มีสิ่งที่คล้ายกับแท่นบูชาสำหรับเซ่นไหว้ "องค์ชาย นี่คือบ้านของจ๋าหลิน" เถี่ยฉุยกล่าวอย่างจริงจัง เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ อารมณ์ของเขาก็รู้สึกเศร้าเล็กน้อย ย้อนกลับไปตอนนั้น เมื่อจ๋าหลินติดตามมู่หรงซุ่นจากไป เขายังมองอีกฝ่ายไม่ค่อยชอบ พูดจาเยาะเย้ยอีกฝ่าย แต่เมื่ออีกฝ่ายติดตามมู่หรงซุ่นไปรบ และสละชีวิตจริง ๆ เถี่ยฉุยก็รู้สึกเสียใจมาก โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อมู่หรงซุ่นไม่ใช่กบฏ แต่เป็นการต่อสู้เพื่อองค์ชาย เพื่อต้าถัง การเสียสละของจ๋าหลินก็ยิ่งทำให้เถี่ยฉุยเสียใจมากขึ้น ถ้ารู้ว่าเป็นเช่นนี้ เขาคงไม่เยาะเย้ยเขาเมื่อตอนที่เขาจากไปแล้ว

"มีคนอยู่บ้านหรือไม่" หลี่เค่อถาม "อยู่บ้าน ลูกชายของจ๋าหลินคือจ๋าตั้ว วันนี้ถึงรอบเลี้ยงแกะของหมู่บ้าน แต่มีคนไปเปลี่ยนเขาแล้ว เขาคงใกล้จะกลับมาแล้ว" เถี่ยฉุยตอบ แล้วกล่าวเสียงดังว่า "ภรรยาของจ๋าหลิน องค์ชายมาเยี่ยมท่านแล้ว"

"อย่าส่งเสียงดัง พวกเราเข้าไป ข้าควรจะเข้าไปเอง" หลี่เค่อกล่าวอย่างจริงจัง