บทที่ 1085 พี่สาม ข้าอยากเป็นขุนนาง

หลี่เค่อมองหลี่ไท่ในตอนนี้ ทั้งที่เจ้าคนนี้แต่งงานมีลูกไปแล้ว แต่หลี่เค่อก็ยังรู้สึกเหมือนกับว่าตนเองกำลังเลี้ยงลูกชายอยู่ เมื่อเห็นท่าทางของเขา ก็รู้สึกเหมือนกับว่าเขาต้องการมาขอเงินตนเอง "โธ่ พี่สามพูดอะไรอย่างนั้น ข้าจะมาขอเงินท่านอะไร ข้ามีเงินพอใช้แล้ว" หลี่ไท่ส่ายหัวราวกับลูกตุ้มนาฬิกา "แล้วนี่เจ้ามาทำไม" หลี่เค่อรู้สึกพูดไม่ออก "พี่สะใภ้ ท่านดูพี่สามสิ ข้ามานี่เพราะคิดว่าท่านไปชิงไห่คงจะเหนื่อยมากใช่ไหม ถึงแม้ชิงไห่จะพัฒนาได้ดีแล้ว แต่ด้วยนิสัยของพี่สาม ย่อมไม่นั่งอยู่เฉย ๆ ที่นั่นอย่างสงบสุขแน่นอน จะต้องไปดูชีวิตความเป็นอยู่ของประชาชนข้างล่าง ดูว่ามีอะไรที่ต้องปรับปรุงอีกบ้าง คาดว่าไม่กี่เดือนนี้พวกท่านคงจะใช้ชีวิตได้ไม่ดีนัก ข้าก็เลยมาเยี่ยมพี่สามและพี่สะใภ้"

"แต่พี่สามกลับทำอย่างนี้... เหมือนกับว่าข้าจะมาฉวยโอกาสอะไรอย่างนั้นแหละ" หลี่ไท่พูดกับหลี่เยียนด้วยสีหน้าเศร้าสร้อย

ถึงแม้หลี่เยียนจะเป็นเสนาบดีของธนาคารกลางแห่งชาติมานานกว่าหนึ่งปีแล้ว เป็นขุนนางชั้นสามของต้าถัง นางก็ยังถูกกลยุทธ์ของหลี่ไท่ทำให้ประหลาดใจเล็กน้อยและรู้สึกเขินอาย ท้ายที่สุดแล้วสถานะ พี่สะใภ้ ของนางก็ยังไม่ทันได้ปรับตัวอย่างสมบูรณ์ก็ออกเดินทางไปกับหลี่เค่อเสียแล้ว "ชิงเชว่พูดก็มีเหตุผล คงมาด้วยความหวังดี พี่สามคงจะเข้าใจผิดแล้ว" หลี่เยียนมองหลี่เค่อด้วยความเขินอาย หลี่เค่อรู้สึกพูดไม่ออก ดีแล้ว เจ้าหนุ่มนี่ไปเรียนกลยุทธ์นี้มาจากใครกัน หลี่เค่อไม่ยอมตามใจนิสัยเสียของเขา เตะไปที่ก้นของเขาหนึ่งทีแล้วกล่าวว่า "พูดดี ๆ ข้าไม่รู้จักเจ้าหรือ เจ้าอยากทำอะไรกันแน่"

"ฮิฮิ แน่นอนว่าพี่สามมีสายตาที่หลักแหลมจริง ๆ อันที่จริงก็ไม่มีเรื่องพิเศษอะไร ข้าได้ยินมาว่าช่วงนี้ต้าถังมีผลิตภัณฑ์ใหม่ ๆ ออกมามากมาย โดยเฉพาะวงการละครก็กำลังพัฒนาอย่างเฟื่องฟู ข้าก็เลยคิดว่าข้าจะจัดตั้งสมาคมที่เกี่ยวข้องเพื่อบริหารจัดการนักแสดงละครเหล่านี้" หลี่ไท่หัวเราะคิกคักแล้วกล่าว "อะไรนะ เจ้าอยากทำเรื่องนี้หรือ" หลี่เค่อเหลือบมองเขา "ใช่ ๆ ข้าอยากจะบริหารจัดการเรื่องนี้ ท่านพ่อ ท่านพี่ใหญ่ ท่านพี่สาม ท่านมีเรื่องมากมายที่ต้องทำ ดังนั้นข้าคิดว่าข้าควรจะรับผิดชอบในส่วนนี้" หลี่ไท่พูดอย่างเคร่งขรึมและมีเหตุผล

หลี่เค่อหัวเราะเยาะ ข้าไม่รู้หรือว่าในหัวของเจ้าคิดอะไรอยู่ ข้าไม่ควรจะให้ความรู้เรื่องนี้กับเจ้ามากเกินไปตั้งแต่แรก เรื่องนี้ข้ายังไม่ได้เล่นเลย เจ้าก็อยากจะเล่นแล้วหรือ "ไม่ได้ เจ้าเป็นองค์ชาย มีสถานะพิเศษ การที่เจ้ามาบริหารจัดการเรื่องเหล่านี้ ย่อมมีผลกระทบมากแน่นอน" หลี่เค่อปฏิเสธทันที "พี่สาม ข้าหวังว่าสักวันหนึ่งผู้คนจะตัดสินว่าคนคนหนึ่งเหมาะสมที่จะทำสิ่งใดหรือไม่ ไม่ใช่จากสถานะของเขา แต่จากความสามารถของเขาต่างหาก" หลี่ไท่กล่าวด้วยสีหน้าจริงจัง หลี่เค่อ: "..." ดีแล้ว คำพูดที่ข้าเคยพูดไป เจ้าก็ท่องจำได้หมดแล้วใช่ไหม ใครสอนเจ้ามา