บทที่ 1087 หลี่จื้อจัดการหลี่ไท่ เด็กน้อยร่างเล็กแต่ความคิดไม่เล็ก

หลี่เค่อแทบจะคลั่งไปแล้ว นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน ปัญหาคือเรื่องแบบนี้ไม่มีใครอยู่เบื้องหลังแน่นอน สำหรับพ่อค้าเหล่านี้ ธรรมดาที่พวกเขาจะเล่าสิ่งที่คนอื่นชอบฟัง แต่งเรื่องที่คนอื่นชอบฟัง ไม่อย่างนั้นใครจะอยากมาดู การที่คนรวยเป็นกำลังหลักในการใช้จ่ายก็เป็นเรื่องจริง แต่สำหรับร้านน้ำชาและเล่านิทาน การทำกำไรเล็ก ๆ น้อย ๆ ต่อเนื่องกันไปคือหนทางแห่งความยั่งยืน เพราะคนรวยอาจจะมาเพียงครั้งหรือสองครั้ง แต่ประชาชนทั่วไปอาจจะมาบ่อย ๆ ใช่หรือไม่ ดูเหมือนว่าสิ่งที่หลี่ไท่พูดก็มีเหตุผล ที่จะต้องมีคนมาบริหารจัดการเรื่องเหล่านี้แล้ว ในเมื่อเจ้าคนนี้อาสาเข้ามา ก็ปล่อยให้เขารับผิดชอบไปเถิด ในอนาคตละครที่ไร้ประโยชน์เช่นนี้จะดัดแปลงไปเพื่ออะไรกัน ละครและนิทานที่มีคุณค่าทางวัฒนธรรมและมีความหมายทางการศึกษาที่ลึกซึ้งอย่าง "เฉียนนฺหวี่โยวหุน"

"กุ่ยเฉิง"

"ฉื่อหลิง" ไม่ดีกว่าหรือ จะมาสรรเสริญข้าทำไม

"ช่างเถิด เรื่องแบบนี้จัดการไม่ได้" หลี่เค่อรู้สึกปวดหัว อย่าว่าแต่เรื่องที่สรรเสริญเขาเลย แม้แต่เรื่องที่ด่าเขา ก็จัดการได้ยาก ท่านคิดว่าหลี่ซื่อหมินในรัชสมัยเจินกวนปีที่สองถึงสาม เมื่อเกิดภัยพิบัติ ถูกด่าน้อยหรือ ไม่น้อยเลย ไม่รู้ว่ามีคนกล้าด่าหลี่ซื่อหมินมากแค่ไหน ทำอะไรไม่ได้ พวกเขาไม่เข้าใจ ก็เลยคิดว่าหลี่ซื่อหมินทำสิ่งที่ไม่ถูกต้องจนนำไปสู่เรื่องนี้ทั้งหมด ตอนนี้หลี่เค่อจะทำอย่างไร ปิดปากผู้คนทั่วแผ่นดินไม่ได้ การป้องกันปากผู้คนยากยิ่งกว่าการป้องกันน้ำท่วม สิ่งนี้ไม่ใช่สิ่งที่หลี่เค่อจะสามารถเปลี่ยนแปลงได้ด้วยตนเอง เขาทำได้แค่ชี้แนะเท่านั้น ตอนนี้ละครและนิทานเหล่านี้เป็นสิ่งที่หลี่เค่อใช้ในการชี้แนะประชาชน แต่สุดท้ายก็ถูกนำมาใช้กับตัวเขาเองก่อน และตอนนี้เขาก็ยังไม่มีวิธีที่ดีนัก ตอนนี้รีบคิดหาทางแก้ไขก่อน มีเพียงบริเวณฉางอันเท่านั้นที่เป็นเช่นนี้ เพราะพวกเขาได้รับผลกระทบมากที่สุด ส่วนที่อื่น ๆ ก็ไม่น่าจะเป็นเช่นนั้น จะต้องไม่ปล่อยให้กระแสที่ไม่ถูกต้องนี้แพร่กระจายไปยังทุกพื้นที่ของต้าถัง นี่มันเป็นโรคอะไรกัน

พรุ่งนี้หลี่ไท่จะมาหาไม่ใช่หรือ เมื่อหลี่ไท่มาถึง ก็ต้องให้เขารับผิดชอบเรื่องนี้ หลี่เค่อกำลังคิดว่าจะเพิ่มความกล้าหาญให้กับหลี่ไท่อย่างไรดี ส่วนหลี่ไท่ก็ได้เข้าวังไปแล้ว เดิมทีเขาตั้งใจจะไปหาหลี่ซื่อหมิน เรื่องนี้ถ้าไม่บอกพี่สาม เขาก็ไม่กล้าบอกหลี่ซื่อหมิน แต่หลี่ไท่ยังไม่ทันถึงตำหนักเหลียงอี๋ ก็ถูกเด็กหนุ่มคนหนึ่งขวางไว้ "พี่สี่"