บทที่ 1089 หลี่ไท่มองทะลุความจริง สมหวังในสิ่งที่ต้องการ

หลี่จื้อ: "..." นี่มันไม่ใช่อกตัญญูหรืออย่างไร? "พี่สี่ ท่านจำเรื่องที่ข้าบอกท่านไว้ได้นะ ไม่อย่างนั้นข้าจะไปฟ้องท่านพ่อ" หลี่จื้อกล่าวเสียงดัง "มีปัญญาเจ้าก็ไปฟ้อง ถ้าสิ่งที่เจ้าพูดเป็นความจริง คนแรกที่จะทำร้ายเจ้าก็คือท่านพ่อ ฮ่าฮ่า เจ้าลืมอะไรไปหรือเปล่า ถ้าพี่สามรู้ พี่สามเองก็ไม่อยากได้ตำแหน่งนี้ ส่วนข้า เจ้าดูสภาพข้าตอนนี้สิ ข้าไม่เหมาะสมแน่นอน แล้วเจ้าคิดว่าคนต่อไปจะเป็นใคร" หลี่ไท่หันกลับมาหัวเราะเยาะ แล้วหันหลังเดินจากไป หลี่จื้อ: "..." ยังมีใครอีก คนอื่น ๆ ย่อมเป็นไปไม่ได้ เพราะพวกเขาไม่ใช่บุตรชายที่เกิดจากภรรยาเอก ถึงแม้พี่สามจะไม่ใช่ แต่พี่สามก็ใช้ความสามารถเอาชนะใจทุกคน คนอื่น ๆ มีความสามารถเหมือนพี่สามหรือไม่ และพี่สามยังได้รับการสนับสนุนจากขุนนางในสมัยราชวงศ์สุย พระสนมหยาง มีเชื้อสายราชวงศ์สุย คนอื่น ๆ เป็นไปไม่ได้อย่างแน่นอน แล้วคนต่อไปล่ะ หลี่จื้อก้มลงมองมือของตนเอง สีหน้าของเขาก็เต็มไปด้วยความตกใจ แล้วรีบหันหลังวิ่งหนีไป ไม่ได้ การเรื่องนี้จะเกิดขึ้นกับข้าได้อย่างไร ดูเหมือนว่าการที่ข้าตั้งใจสอบตกในการสอบปลายภาคยังไม่พอ ปกติก็ไม่ควรจะเรียนหนังสือเลยดีกว่า รอให้เรื่องนี้แน่นอนแล้วค่อยเรียนหรือ หรือข้าจะทำตัวเลวร้ายบ้าง ปัญหาคือ... ตอนนี้มันไม่เหมือนเมื่อก่อนแล้ว หากทำตัวเลวร้ายตอนนี้ เงินค่าขนมของเขาก็จะหายไปจริง ๆ ตอนนี้เงินค่าขนมอยู่ภายใต้ความรับผิดชอบของกองทุนราชวงศ์แล้ว แม้แต่ท่านพ่อก็ไม่ให้เงินค่าขนมเขา แล้วจะให้ไปขอจากท่านแม่หรือเปล่า และท่านแม่ก็อาจจะไม่ให้เขาด้วย ถ้าอยากออกไปเล่นสนุก ไม่มีเงินจะทำได้อย่างไร

หลี่ไท่ไม่รู้ว่าหลี่จื้อคิดอะไรอยู่ เขากำลังเดินไปยังตำหนักเหลียงอี๋ พร้อมกับคิดถึงคำพูดที่หลี่จื้อพูดเมื่อครู่นี้ ยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกว่าเป็นไปได้ ท่านพี่ใหญ่ก่อนหน้านี้ไม่ใช่คนที่มีภาพลักษณ์เช่นนี้ หลังจากความเข้าใจผิดกับหลี่เฉิงเฉียนคลี่คลายลง ความสัมพันธ์ระหว่างหลี่ไท่กับพวกเขาก็ดีขึ้น ความสัมพันธ์กับหลี่เฉิงเฉียนก็ดีขึ้นเช่นกัน และต้องยอมรับว่าท่านพี่ใหญ่เคยมีความรับผิดชอบมาก่อน แทบทุกเรื่องที่จำเป็นต่อการปกครองประเทศ ท่านพี่ใหญ่ก็เรียนรู้ ไม่เคยละเลย ท่านพี่ใหญ่ในตอนนั้นยังเด็กขนาดไหน การเรียนรู้ก็ไม่เคยหยุด แต่ตอนนี้ หากสิ่งที่หลี่จื้อพูดเป็นความจริง ท่านพี่ใหญ่ก็ต้องมีความคิดบางอย่างแล้ว หรืออาจจะมีการพูดคุยกับท่านพ่อแล้ว ไม่อย่างนั้นสถานการณ์ในตอนนี้ก็คงไม่เป็นเช่นนี้ เฮ้อ ข้าลำบากใจจริง ๆ รู้อย่างนี้ข้าไปหมกตัวในสถาบันวิจัยอาวุธอีกหลายปีดีกว่า หลังจากที่พวกเขาจัดการเรื่องนี้เสร็จแล้ว หลี่ไท่ก็กลัวจริง ๆ ไม่ได้กลัวเรื่องอื่น แต่... พี่สามคนนั้น เป็นคนที่ท่านไม่สามารถรู้ได้เลยว่าพี่สามคิดอะไรอยู่ พี่สามฉลาดกว่าพวกเขามาก มีความคิดมากมาย ท่านพ่อคิดเช่นนี้ ในอนาคตพี่สามไม่ต้องการตำแหน่งนี้ ถ้าอย่างนั้นก็อาจจะโยนลงมาให้... หลี่ไท่สะดุ้งเฮือก น่ากลัวเกินไปแล้ว ไม่ใช่ว่าเขาจะให้ข้ามาทำเรื่องนี้ใช่ไหม อย่าล้อเล่นเลย เขาเคยชินกับชีวิตในตอนนี้แล้ว เขาอยู่ไม่ได้แม้แต่วันเดียวในวัง จะให้เขามาจัดการราชการหรือ เขาไม่มีทางนั่งอยู่เฉย ๆ ได้อย่างแน่นอน คิดแล้วก็รู้สึกน่ากลัว โดยเฉพาะอย่างยิ่งมีคนอย่างเจิ้งกั๋วกงจ้องมองอยู่ ไม่ใช่แค่เจิ้งกั๋วกงคนเดียว แต่ยังมีอัครมหาเสนาบดีอีกมากมายจ้องมองอยู่ มันน่ากลัวเกินไปจริง ๆ

ในขณะที่คิดไปเรื่อยเปื่อย หลี่ไท่ก็มาถึงตำหนักเหลียงอี๋แล้ว เมื่อเห็นหลี่ไท่ หลี่ซื่อหมินก็รู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย "วันนี้เจ้ามาทำไม ไม่ใช่ว่ากำลังวิจัยอาวุธอยู่ที่สถาบันวิจัยอาวุธหรือ" หลี่ไท่: "..."

"ท่านพ่อ... ข้ากลับมาครึ่งปีแล้วนะ" หลี่ไท่กล่าวด้วยสีหน้าเศร้าสร้อย "โอ้ ดูสิ ข้ายุ่งจนลืมเรื่องนี้ไปเลย เจ้ามาช่วยข้าจัดการหน่อยไหม" หลี่ซื่อหมินกล่าวอย่างเรียบเฉย "ไม่ ท่านพ่อ งานราชการของต้าถังตอนนี้ไม่ใช่สิ่งที่ข้าจะจัดการได้ ข้าเป็นแค่ช่างตีเหล็ก อย่าว่าแต่จัดการราชการเลย ตอนนี้ข้าจัดการเรื่องของอำเภอหนึ่งก็ไม่ได้แล้ว หลายอย่างข้าก็ลืมไปแล้ว ส่วนใหญ่เป็นเพราะฝึกฝนในกองทัพมากเกินไป" หลี่ไท่กล่าวอย่างรวดเร็ว หลี่ซื่อหมิน: "..." แม้ว่านี่จะเป็นเรื่องที่ดี ไม่ต้องกังวลว่าลูกชายจะลงเอยอย่างน่าเศร้าเพราะการแย่งชิงบัลลังก์ แต่เมื่อนึกถึงบัลลังก์ที่ตนเองได้มาอย่างยากลำบาก ลูกชายเหล่านี้กลับหลีกหนีราวกับกลัวงู หลี่ซื่อหมินก็รู้สึกไม่สมดุลในใจ เรื่องนี้มันกลายเป็นแบบนี้ได้อย่างไรกัน "เจ้ามาทำอะไร" หลี่ซื่อหมินถามอย่างไม่พอใจ "ท่านพ่อ ข้ามาช่วยท่านแบ่งเบาความกังวลไม่ใช่หรือ" หลี่ไท่กล่าวอย่างรวดเร็ว "มีอะไรก็พูดออกมา ข้ายังยุ่งอยู่" หลี่ซื่อหมินไม่เกรงใจเลย ตั้งแต่ที่เขาเริ่มทำตัวไม่สนใจ และไม่สนใจแม้แต่เว่ยเจิงแล้ว หลี่ซื่อหมินก็ตระหนักได้ว่า ตราบใดที่เจ้าไม่สนใจชื่อเสียง แม้แต่เว่ยเจิงก็ทำอะไรเจ้าไม่ได้ หลี่เค่อคนบ้าบอกว่าอย่างไรนะ มีความต้องการทั้งหมดก็เป็นความทุกข์ ไร้ความปรารถนาจึงแข็งแกร่ง ถูกต้อง ไร้ความปรารถนาจึงแข็งแกร่ง อย่างไรก็ตามหลี่ซื่อหมินก็ไม่ได้สนใจชื่อเสียงของตนเองแล้ว ชื่อเสียงของข้าจะแย่แค่ไหนก็ตาม แต่ข้าให้กำเนิดหลี่เค่อ และในอนาคตจะหาทางถ่ายทอดบัลลังก์ให้หลี่เค่อ ผู้บันทึกประวัติศาสตร์ในยุคหลังก็ต้องสรรเสริญข้าว่าเฉลียวฉลาด ในเมื่อเป็นเช่นนี้ หลี่ซื่อหมินจะสนใจสิ่งเหล่านี้ทำไม ดูสิ เขาตกปลาต่อหน้าเว่ยเจิง เว่ยเจิงก็ทำอะไรเขาไม่ได้ เหตุผลที่วันนั้นเขากลับมาที่ตำหนักเหลียงอี๋ ก็เป็นเพราะเขาไม่อยากฟังเว่ยเจิงพูดเรื่องไร้สาระ น่ารำคาญมาก ตอนนี้เว่ยเจิงก็ไม่ค่อยมารบกวนเขาแล้ว ดังนั้นพฤติกรรมของหลี่ซื่อหมินจึงผ่อนคลายลงมาก อย่างไรก็ตามก็เป็นลูกชายของตนเอง เขาก็ขี้เกียจทำตัววางมาดแล้ว "ท่านพ่อ ลูกคิดว่าต้าถังควรจะบริหารจัดการด้านวัฒนธรรม ศิลปะ การแสดง และนิทานต่าง ๆ เหล่านี้ ลูกยินดีที่จะรับผิดชอบในส่วนนี้" หลี่ไท่กล่าวอย่างมีเหตุผลทันที "เจ้าจะมาจัดการเรื่องเหล่านี้หรือ" หลี่ซื่อหมินหัวเราะเยาะ เจ้าคิดว่าข้าไม่รู้อะไรเลยใช่ไหม พี่สามของเจ้าสร้างสิ่งนี้ขึ้นมา ตอนนั้นโรงละครฮุยเยว่ก็เคยเลือกนางรำมาจัดการเรื่องนี้แล้ว "ท่านพ่อ แน่นอนว่าต้องเป็นเช่นนั้น ลูกเพิ่งค้นพบว่าโรงเล่านิทาน โรงละครหลายแห่งในเมืองต้าถังปู้เยี่ยเฉิง มักจะแต่งเรื่องโกหกเกี่ยวกับพี่สาม ลูกคิดว่าเรื่องนี้ไม่ควรปล่อยให้พัฒนาไปเช่นนี้"

"พี่สามได้ทำคุณูปการมากมายให้กับต้าถัง ความดีความชอบของเขาควรจะได้รับการเผยแพร่ให้ประชาชนทราบ แต่ในฐานะช่องทางการประชาสัมพันธ์อย่างเป็นทางการ ควรจะประชาสัมพันธ์ตามความเป็นจริง ไม่ใช่ปล่อยให้พวกเขาแต่งเรื่องโกหก หากมีการบิดเบือนก็จะทำอย่างไร"