บทที่ 1090 เสนาบดีกรมพิธีการ อวี๋ชื่อหนาน ทุ่มเททำงานจนวาระสุดท้าย

หลี่ซื่อหมินหยุดดูฎีกาในมือ เงยหน้าขึ้นมองหลี่ไท่แล้วถามว่า "เจ้าคิดเช่นนั้นจริง ๆ หรือ"

"แน่นอนพ่ะย่ะค่ะ ท่านพ่อ ลูกคิดเช่นนั้นจริง ๆ เรื่องเล็กน้อยเช่นนี้เดิมทีลูกไม่คิดที่จะกราบทูลท่านพ่อ แต่เมื่อพิจารณาว่าท่านพ่อและพี่สามยุ่งมาก โดยเฉพาะพี่สามเพิ่งกลับมาจากชิงไห่ ยังไม่ได้ฉลองปีใหม่อย่างเต็มที่ คาดว่าจะมีเรื่องมากมายรอให้พี่สามจัดการอีก"

"เรื่องเล็กน้อยเช่นนี้ปล่อยให้ลูกช่วยแบ่งเบาความกังวลของท่านพ่อได้เลยพ่ะย่ะค่ะ" หลี่ไท่กล่าวอย่างจริงจัง "ก็ใช้ได้ ไม่ถึงกับไร้ประโยชน์ ดูเหมือนว่าการให้เจ้าไปฝึกฝนในกองทัพก็ถูกต้องแล้ว" หลี่ซื่อหมินพยักหน้า แล้วมองหลี่ไท่ขึ้นลง "มอบให้เจ้าก็ไม่ใช่ว่าจะไม่ได้ เจ้าไปประสานงานกับกรมวัฒนธรรมด้วยตนเอง"

"นอกจากนี้ เรื่องของพี่สามเจ้าก็ใส่ใจหน่อย และเขียนบทละครที่มีความหมายในการสืบทอดวัฒนธรรมให้มากขึ้น เหมือนกับที่พี่สามของเจ้าเคยเขียน อย่าทำแต่เรื่องไร้สาระ ควรจะรวมเรื่องการศึกษา เรื่องราว และการประชาสัมพันธ์เข้าไว้ด้วยกันจะดีที่สุด" หลี่ซื่อหมินมองหลี่ไท่ หลี่ไท่: "..." ข้าจะมีความสามารถเช่นนั้นได้อย่างไร ข้าแค่คิดว่าหลังจากได้อำนาจนี้แล้ว ก็จะหาคนมาดัดแปลงเรื่องที่กำลังได้รับความนิยมในปัจจุบันอย่างดีเท่านั้น แต่ในเมื่อหลี่ซื่อหมินกล่าวแล้ว ในเวลานี้หลี่ไท่ย่อมไม่สามารถบอกว่าตนเองทำไม่ได้ เขาตอบรับทันที "อืม ได้ เดี๋ยวข้าจะแจ้งฝางเสวียนหลิงให้ เจ้าไปรับผิดชอบเรื่องนี้โดยตรงก็พอแล้ว เจ้าพูดก็ถูก ละครเหล่านี้มีผลคล้ายกับต้าถังโจวเป้า ไม่ควรปล่อยให้อยู่เหนือการดูแลของราชสำนัก"

"ถึงเวลานั้นใครที่จะจัดตั้งคณะละคร ก็ต้องมาขึ้นทะเบียนกับราชการ ผู้แสดงก็ต้องมาขึ้นทะเบียนกับเจ้าเช่นกัน ต้องได้รับใบอนุญาตก่อนจึงจะสามารถแสดงในที่ต่าง ๆ ของต้าถังได้"