บทที่ 1091 องค์ชายฉินหวางมอบหมายภารกิจสำคัญ ดูแลการชี้นำทางความคิดเห็นของสาธารณะ

"ท่านเสนาบดีอวี๋ชื่อหนานถึงแก่อสัญกรรมในหน้าที่ ท่านได้ทุ่มเททำงานให้กับต้าถังจนวาระสุดท้ายอย่างแท้จริง ชีวิตของท่านเต็มไปด้วยความผันผวน ท่านได้ผ่านสามรัชสมัย ท่านได้ประสบด้วยตนเองกับการก่อตั้งต้าถังจากศูนย์ และบัดนี้ท่านได้ทุ่มเทพลังสุดท้ายให้กับต้าถัง"

"การจากไปของท่านทำให้พวกเราทุกคนโศกเศร้า เพราะต้าถังได้สูญเสียเสาหลัก และพวกเราได้สูญเสียรุ่นพี่ที่น่าเคารพ แต่ในขณะเดียวกันพวกเราก็รู้สึกซาบซึ้งใจ เพราะหากไม่มีการเสียสละของขุนนางอาวุโสเหล่านี้ ก็จะไม่มีต้าถังในวันนี้ และจะไม่มีต้าถังในวันพรุ่งนี้"

"พวกเราขอรำลึกถึงท่านเสนาบดีอวี๋ชื่อหนาน ขอบคุณสำหรับการเสียสละของท่าน แต่ก้าวเดินของต้าถังไม่สามารถหยุดได้ และจะไม่หยุด หวังว่าท่านเสนาบดีอวี๋ชื่อหนานจะเป็นแบบอย่างให้ทุกคนได้เรียนรู้"

"ความเข้มแข็งของต้าถัง ไม่อาจแยกออกจากการเสียสละของทุกท่านได้"

ข้างต้นคือคำกล่าวไว้อาลัยที่หลี่เค่อเขียนให้กับอวี๋ชื่อหนาน การเสียชีวิตของอวี๋ชื่อหนานไม่ได้ก่อให้เกิดความวุ่นวายมากนัก เหมือนกับที่ซุนซือเหมี่ยวกล่าวไว้ คือเป็นการ สิ้นสุดชีวิตตามธรรมชาติ การที่สามารถมีชีวิตอยู่ได้ถึงอายุแปดสิบสี่ปีในยุคนี้ ถือว่าเป็นอายุที่สูงมากแล้ว แม้แต่ในยุคหลัง อายุขนาดนี้ก็ไม่ถือว่าน้อย อย่างไรก็ตาม การเสียชีวิตของอวี๋ชื่อหนาน ก็เป็นโอกาสอันดีที่จะยกเลิกกรมพิธีการไปโดยสิ้นเชิง หรืออาจจะไม่เรียกว่ายกเลิก แต่เป็นการแบ่งหน้าที่ต่าง ๆ ออกไปให้หน่วยงานอื่น ๆ ตัวอย่างเช่น ส่วนที่เกี่ยวข้องกับการทูต ถูกโอนไปให้สำนักหงหลูชั่วคราว ส่วนที่เกี่ยวข้องกับพิธีกรรมและดนตรีถูกโอนไปให้กรมวัฒนธรรม ส่วนที่เกี่ยวข้องกับโรงเรียนถูกโอนไปให้กรมการศึกษา และส่วนที่เกี่ยวข้องกับศาสนาและชาติพันธุ์ถูกโอนไปให้ฝ่ายประชาสัมพันธ์รับผิดชอบ พอดีกับที่ขุนนางที่เหลือทั้งหมดของกรมพิธีการก็ถูกโอนไปยังหน่วยงานต่าง ๆ ตามหน้าที่ที่รับผิดชอบ หน่วยงานหนึ่งในหกกรมที่ก่อตั้งขึ้นตั้งแต่สมัยเป่ยเว่ย ผ่านสมัยราชวงศ์สุยและต้นราชวงศ์ถัง ก็ได้ถอนตัวออกจากเวทีประวัติศาสตร์อย่างเป็นทางการ นอกจากนี้ ยังมีหน่วยงานอื่น ๆ ที่มีหน้าที่ซ้ำซ้อนกันมาแทนที่ หลี่เค่อรู้สึกเสียใจเล็กน้อย แต่ท้ายที่สุดอวี๋ชื่อหนานก็มีชีวิตอยู่ได้นานกว่าในประวัติศาสตร์ถึงสองปี ซึ่งถือเป็นการชดเชยที่หลี่เค่อให้เขาทำงานหนักเพื่อต้าถัง ส่วนงานศพและพิธีการอื่น ๆ ก็ไม่จำเป็นต้องให้หลี่เค่อดูแล มีผู้เชี่ยวชาญรับผิดชอบอยู่แล้ว สิ่งที่แตกต่างจากในประวัติศาสตร์คือ เนื่องจากจักรพรรดินีจ่างซุนยังไม่สิ้นพระชนม์ ถึงแม้จะมีการเลือกสถานที่สำหรับ เจาหลิง (สุสานหลวง) แล้ว แต่ก็ไม่มีธรรมเนียมการสร้างสุสานบนภูเขา ในประวัติศาสตร์ เนื่องจากจักรพรรดินีจ่างซุนสิ้นพระชนม์ก่อน และมีพระราชดำรัสสุดท้ายว่าให้ฝังบนภูเขา จึงเกิดธรรมเนียมการสร้างสุสานหลวงบนภูเขาในสมัยราชวงศ์ถัง แต่ถึงแม้ตอนนี้จะยังไม่มีธรรมเนียมนี้ พื้นที่ของเจาหลิงก็ถูกกำหนดไว้แล้ว และหลี่ซื่อหมินยังได้สั่งให้ฝังอวี๋ชื่อหนานไว้เคียงข้างเจาหลิง และเลือกตำแหน่งสุสานให้ด้วยตนเอง