บทที่ 1092 สองพี่น้องต่างคำนวณเพื่อบัลลังก์

การแต่งตั้งหลี่ไท่นั้นไม่ใช่เรื่องยากนัก ตำแหน่งที่หลี่ไท่รับผิดชอบนั้นไม่ได้ใหญ่โตมากนัก เป็นเพียงตำแหน่งขั้นสี่เท่านั้น แผนกที่เขารับผิดชอบคือ สำนักศิลปะ ซึ่งอยู่ภายใต้กรมวัฒนธรรม เป็นหน่วยงานที่รับผิดชอบในการตรวจสอบเนื้อหาที่เกี่ยวข้องกับศิลปะ ก่อนหน้านี้กรมวัฒนธรรมไม่มีหน่วยงานนี้ ถึงแม้ว่าจะเพิ่งก่อตั้งขึ้น แต่สิ่งนี้มีอิทธิพลอย่างมากต่อต้าถัง จากมุมมองหนึ่ง โรงละคร สถานบันเทิง ร้านน้ำชา โรงภาพยนตร์ และทุกสถานที่ที่มีการแสดงต่าง ๆ ล้วนเกี่ยวข้องกับสำนักศิลปะ ก่อนหน้านี้หลี่เค่อยังไม่ได้ตัดสินใจว่าจะให้ใครรับผิดชอบด้านนี้ ในเมื่อตอนนี้หลี่ไท่เต็มใจรับผิดชอบเรื่องนี้ ก็ปล่อยให้เขารับผิดชอบไปก่อน ส่วนบุคลากรเฉพาะกิจนั้น นอกเหนือจากขุนนางบางส่วนที่ถูกโอนมาจากกรมพิธีการแล้ว จำนวนขุนนางอื่น ๆ ก็มีไม่มากนัก หลี่เค่อไม่ได้จำกัดสิทธิ์ในการหาขุนนางของเขาเอง ขุนนางบางคนเขาสามารถหาได้ด้วยตนเอง แต่ในตอนนี้ราชสำนักจะยังไม่แต่งตั้งอย่างเป็นทางการ จะต้องมีการประเมินความสามารถที่เกี่ยวข้องหลังจากผ่านไปหนึ่งปีจึงจะได้รับการแต่งตั้งอย่างเป็นทางการ หลังจากออกมาจากหลี่เค่อ หลี่ไท่ก็กำหมัดแน่นด้วยความตื่นเต้น ในที่สุดเขาก็มีข้ออ้างที่จะเดินทางไปทั่วประเทศแล้ว แถมยังเป็นการเดินทางที่น่าสนใจอีกด้วย ทันทีที่เขาจากไป หัวหนึ่งก็โผล่ออกมาจากที่ที่ไม่ไกลนัก แล้วโบกมือเรียกเขาอย่างรวดเร็ว หลี่ไท่มองดู ก็จำได้ทันทีว่าเป็นหลี่จื้อ หลี่ไท่ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็เดินเข้าไป อย่างไรก็ตาม น้องเก้าก็ช่วยไว้มากในครั้งนี้ ถ้าไม่ใช่เพราะเขา หลี่ไท่ก็คงมองไม่เห็นบางสิ่งบางอย่าง และการที่เขาจะผ่านการอนุมัติจากพี่สามในครั้งนี้ก็คงไม่ง่ายนัก อนึ่ง ตอนนี้หลี่เค่อกำลังปฏิบัติงานอยู่ที่สำนักงานเดิมของกรมพิธีการ ซึ่งเป็นสำนักงานของกรมวัฒนธรรมในปัจจุบัน เหตุผลที่เขามาที่นี่ก็เพราะอวี๋ชื่อหนานเพิ่งเสียชีวิต และกรมพิธีการก็ถูกยุบโดยตรง หลี่เค่อต้องรับผิดชอบเรื่องบางอย่างของกรมวัฒนธรรม หลัก ๆ คือเรื่องที่เกี่ยวข้องกับการสอบ และอีกอย่างก็คือ... อย่างไรก็ตามก็ต้องทำเป็นว่าสนใจ ท้ายที่สุด อวี๋ชื่อหนานเพิ่งเสียชีวิต และกรมพิธีการก็ถูกยุบแล้ว ในฐานะผู้ที่ตัดสินใจเรื่องนี้ เขาจะต้องมาปรากฏตัวสักสองสามวัน วันนี้เป็นวันแรกที่หลี่เค่อมา หลี่ไท่ก็วิ่งมาหาเขาแล้ว

"พี่สี่ เป็นอย่างไรบ้าง สำเร็จหรือไม่" หลี่จื้อถามด้วยความคาดหวัง "เจ้าคาดหวังอะไร ถึงแม้จะสำเร็จ เจ้าจะไปกับข้าได้หรือ" หลี่ไท่ถามอย่างไม่พอใจ "อ๊ะ" หลี่จื้อถามอย่างสับสน "ไปไหน? ไม่ใช่ว่าจะเริ่มจากเมืองฉางอันก่อนหรือ"

"เจ้าคิดอะไรอยู่ พี่สามบอกว่าจะให้ข้าไปลั่วหยางก่อน จากนั้นค่อยไปหยางโจวที่เจียงหนาน ให้เริ่มจากต่างจังหวัดก่อน ที่ฉางอัน พี่สามบอกว่าไม่สามารถจัดการได้แล้ว ถึงเวลานั้นจะเหลือคนไว้รับผิดชอบก็พอแล้ว ส่วนใหญ่คือการตรวจสอบเนื้อหาการแสดงของโรงละครต่าง ๆ"

"งานหลักที่ข้าต้องรับผิดชอบคือเริ่มจากหยางโจวและเมืองรอบข้างก่อน แต่น้องเก้าตอนนี้เจ้ายังเรียนอยู่ ถึงแม้จะเป็นช่วงปิดเทอมฤดูร้อนและฤดูหนาว ท่านพ่อก็คงไม่ปล่อยให้เจ้าไปหรอกกระมัง" หลี่ไท่กล่าวอย่าง "ไร้เดียงสา" เขาไม่อยากพาหลี่จื้อไปด้วย ด้วยอายุของหลี่จื้อ ถ้าพาเขาไปทำเรื่องที่ไม่ควรทำ ไม่ว่าพี่สามหรือท่านพ่อรู้ ก็จะมีข้ออ้างและเหตุผลที่จะลงโทษเขาไม่ใช่หรือ ดังนั้นตอนนี้หลี่จื้อจึงไม่มีประโยชน์แล้ว ปล่อยให้เขาตั้งใจเรียนที่ฉางอัน สร้างคุณูปการให้ต้าถังในอนาคตดีกว่า ถ้าพาเขาไปด้วยแล้วจะเล่นสนุกได้อย่างไร! หลี่จื้อเงียบไปครู่หนึ่ง นี่หมายความว่าข้าวางแผนมาตั้งนาน แต่สุดท้ายข้าก็ไปเล่นสนุกด้วยไม่ได้หรือ หลี่จื้อรู้สึกงงไปหมด ข้าก็อยากจะเรียนรู้และไปฝึกปฏิบัติข้างนอกบ้างเหมือนกันนะ ถ้าข้าไปบอกท่านพ่อว่าข้าอยากไปฝึกปฏิบัติบ้าง ไม่รู้ว่าจะได้หรือไม่ ถ้าบอกว่าไปฝึกงานกับพี่สี่ จุดประสงค์ก็จะชัดเจนเกินไปหรือไม่ ในสมองของหลี่จื้อเต็มไปด้วยความคิดต่าง ๆ นานา เมื่อเห็นสีหน้าเล็ก ๆ ของหลี่จื้อ หลี่ไท่ก็รู้ว่าเขากำลังคิดอะไรบางอย่างอยู่ หลี่ไท่รีบเอื้อมมือไปโอบไหล่หลี่จื้อแล้วกล่าวว่า "จื้อหนู ไม่ใช่ว่าพี่สี่ไม่อยากพาเจ้าไปเล่นนะ แต่สถานการณ์ไม่อำนวยต่างหาก ถ้ารู้แบบนี้ข้าก็ไม่อยากไปหรอก"

"ตอนนี้ใคร ๆ ก็รู้ว่าที่สนุกที่สุดในต้าถังคือฉางอัน ไม่ว่าจะเป็นลั่วหยางหรือหยางโจว ก็ยังห่างไกลจากฉางอันมาก การที่ข้าไปที่นั่นก็เหมือนตายทั้งเป็น" หลี่ไท่พยายามทำให้สีหน้าของตนดูน่ากลัว "เฮ้อ เจ้าว่าข้าจะกลับไปบอกพี่สามว่าข้าไม่อยากไปแล้ว พี่สามจะต่อยข้าไหม" หลี่ไท่ถามอีก หลี่จื้อ: "..." พี่สามจะต่อยท่านหรือไม่ข้าไม่รู้ แต่ท่านพ่อจะต่อยท่านแน่นอน นี่ท่านกำลังคิดว่าเรื่องใหญ่ของราชสำนักเป็นเรื่องเล่น ๆ หรืออย่างไร "ข้าว่าท่านอย่าเลยดีกว่า พี่สี่ ข้าช่วยท่านไม่ได้แล้ว ตอนนี้ข้าเองก็ออกไปเล่นไม่ได้แล้ว" หลี่จื้อกล่าวอย่างจนใจ เขาคิดหาทางที่ดีไม่ได้จริง ๆ หลี่ไท่ที่โอบไหล่หลี่จื้ออยู่ก็หรี่ตาลง สิ่งที่เขากำลังทำอยู่นั้นอันตรายเกินไป ถ้าพี่สามรู้เข้า นี่จะต้องโดน... โอ้ ไม่ใช่สิ นี่จะต้องเจอกับความเจ็บปวดที่ก้น หรือไม่ก็การลงโทษที่โหดร้ายยิ่งกว่าการเป็นหน่วยรบพิเศษ ที่สำคัญกว่านั้นคือ หากพี่ใหญ่และท่านพ่อทำสำเร็จ และพี่สามก็คิดหาวิธีอื่นได้อีก ก็อาจจะเป็นข้าที่ต้องไปเติมเต็มหลุมพรางนี้ หลี่ไท่ไม่ต้องการเติมเต็มหลุมพรางนี้อย่างแน่นอน มันน่ากลัวเกินไป ดังนั้นหลี่ไท่จึงคิดอยู่ครู่หนึ่ง เขาต้องหาหลักประกันให้ตัวเอง ถึงแม้ว่าน้องเก้าจะอ่อนโยนไปหน่อย สุขภาพไม่ค่อยดีมาตั้งแต่เด็ก แต่สมองของน้องเก้าก็ใช้ได้ ให้เขาแสดงความสามารถให้มากขึ้น เชื่อว่าพี่สามต้องเห็นแน่นอน แต่เจ้าเก้าคนนี้ตอนนี้เพื่อที่จะไม่เข้ามาเกี่ยวข้อง ก็ถึงขนาดตั้งใจสอบปลายภาคให้ได้คะแนนย่ำแย่ เขาได้ยินมาแล้วว่าท่านพ่อโกรธมาก ดังนั้น ต้องให้น้องเก้าแสดงความสามารถออกมา เขาไม่เชื่อว่าผลการเรียนของหลี่จื้อจะแย่ขนาดนั้น หลี่จื้อตอนเด็กฉลาดมาก งานการเรียนต่าง ๆ ของเขาก็ทำได้ดีมาก