บทที่ 109 นี่จะต้องเป็นฝีมือของสู่หวางเตี้ยนเซี่ยอย่างแน่นอน

        “ไม่ทราบว่าสองท่านจะพอจะพาข้าไปดูสักหน่อยได้หรือไม่? เป็นการรบกวนสองท่าน นี่เป็นสินน้ำใจเล็กน้อย” เว่ยเจิงหยิบเงิน 50 เหวินออกมาจากอกเสื้อโดยตรงแล้วยื่นไปให้ พูดตามตรง เขาก็แอบเสียดายอยู่เหมือนกัน ที่บ้านของเขาไม่มีเงินมากมายนัก

        “แน่นอนว่าไม่มีปัญหา ท่านผู้เฒ่าเชิญ” คนทั้งสองดวงตาเป็นประกายขึ้นมาทันที รีบยื่นมือรับมาแล้วกล่าวอย่างรวดเร็ว

        ในไม่ช้า คนทั้งสองก็นำเว่ยเจิงมาถึงหน้ากำแพงที่ติดใบปลิวอักษรเล็กไว้ เมื่อมองดูกระดาษสิบกว่าแผ่นที่ติดอยู่บนกำแพงนี้ ข้างบนยังเขียนตัวอักษรไว้เต็มไปหมด เว่ยเจิงถึงกับโง่งันไป

        “ท่านผู้เฒ่า นี่ก็คือบัณฑิตหัวเราะแห่งหลันหลิงนั่นเอง พูดตามตรง ที่นี่มีคนเขียนบทความแสดงความคิดเห็นอยู่ไม่น้อย แต่ข้ารู้สึกว่าที่บัณฑิตหัวเราะแห่งหลันหลิงเขียนนั้นดีที่สุด” คนทั้งสองกล่าว

        “ขอบคุณคุณชายทั้งสอง” เว่ยเจิงรีบขอบคุณ