บทที่ 110 ตั้งเป้าหมายเล็กๆ ไว้ก่อน ด่าขุนนางในราชสำนักไปสักครึ่งหนึ่ง

        ในขณะที่เว่ยเจิงกำลังครุ่นคิดถึงประโยชน์ของสิ่งนี้ ผู้ติดตามคนหนึ่งของเขาก็วิ่งเข้ามาอย่างรวดเร็ว “ท่านหลางจวิน นอกประตูจูเชวี่ยมีชาวบ้านมาร้องทุกข์ขอรับ!” ในต้าถัง ข้ารับใช้ที่อายุใกล้เคียงกันเรียกเจ้านายโดยทั่วไปก็คือหลาง หรือหลางจวิน

        “เกิดอะไรขึ้น?” ในใจของเว่ยเจิงตกใจขึ้นมา

        “เป็นชาวบ้านที่ได้อ่านรายงานรายสัปดาห์แห่งต้าถังเมื่อวานนี้ มีชาวบ้านบางส่วนมาร้องทุกข์อยู่หน้าประตูจูเชวี่ย ขอให้ฝ่าบาททรงอภัยโทษและรับกองทัพผมขาวเหล่านั้นกลับคืนมา ให้พวกเขาปลดชุดเกราะและกลับไปทำนา” ผู้ติดตามกระซิบเสียงเบาอย่างรวดเร็ว

        เว่ยเจิง: “…”

        ชาวบ้านในราชวงศ์ถังกับยุคหลังมีความแตกต่างอย่างมาก พวกเขาเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจ มองดูแคว้นต่างๆ โดยรอบล้วนแต่ใช้สายตาที่ดูถูกเหยียดหยาม ในใจลึกๆ ต่อสถานะของตนเองเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจ หรือจะพูดว่าจุดนี้ตั้งแต่โบราณกาลมาจนถึงต้าถังล้วนแต่เป็นเช่นนี้!