บทที่ 1094 ข่านแห่งสวรรค์กำหนดกลยุทธ์ เตรียมพร้อมก่อนที่ภัยจะมา

การที่กล่าวว่ากำลังทำงานอยู่ที่นี่ ก็ไม่ถูกต้องนัก ที่ถูกต้องคือหลี่เค่อกำลังอ่านหนังสือและออกข้อสอบอยู่ที่นี่ หลักสูตรที่โรงเรียนต่าง ๆ ทั่วต้าถังกำลังสอนนั้น หลี่เค่อรู้ดีอยู่แล้ว ดังนั้นในการสอบครั้งนี้ หลี่เค่อจึงตัดสินใจออกข้อสอบด้วยตนเอง การออกข้อสอบย่อมต้องศึกษาหนังสืออย่างละเอียด แล้วไปค้นหาหนังสือแบบฝึกหัดมาอ้างอิงจากคลัง แล้วการเรียกตัวจากพ่อของเขาก็มาถึง หลี่เค่อรู้สึกจนใจเล็กน้อย ข่านแห่งสวรรค์ผู้ทะเยอทะยานคนนี้ไม่รู้ว่าเป็นอะไรไป ช่วงนี้ชอบเรียกข้าไปทำอะไรกัน ลูกชายของท่านยุ่งมาก ท่านไม่รู้หรือ แต่ในเมื่อมาแล้ว และหลี่ซื่อหมินเรียก เขาก็ต้องไปดูหลี่ซื่อหมิน

หลี่เค่อผลักประตูตำหนักเหลียงอี๋เข้าไป แล้วกล่าวเสียงดังว่า "พ่อ ข้ามาแล้ว" ฉากเช่นนี้เหมือนกับเมื่อหลายปีก่อนไม่มีผิดเพี้ยน เพียงแต่คนโตขึ้นแล้ว ต้าถังก็เปลี่ยนแปลงไปมากแล้ว "มาแล้วหรือ เข้ามานั่ง" หลี่ซื่อหมินที่นั่งอยู่หลังกองฎีกาหนา ๆ ก็เงยหน้าขึ้น เมื่อเห็นกองฎีกาเหล่านั้น ฉางหลินก็อดไม่ได้ที่จะมุมปากกระตุกเล็กน้อย ในนั้นมีฎีกาของปีที่แล้วหลายฉบับใช่หรือไม่ ก่อนหน้านี้ฝ่าบาทจะมา ก็วางไว้ในตำหนักเหลียงอี๋ ไม่ได้นำออกไปเลย บอกว่าจะตรวจสอบเมื่อไหร่ก็ได้ แต่... ตรวจสอบแบบนี้เลยหรือ หลี่เค่อมองหลี่ซื่อหมินที่เงยหน้าขึ้นมาจากกองฎีกา ก็รู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย เพราะไม่รู้ทำไม หลี่เค่อรู้สึกว่าหลี่ซื่อหมินดูแก่ลงมากทันที ให้ความรู้สึกเหมือนแก่ลงอย่างฉับพลัน แต่ก็ไม่สามารถบอกได้ว่าส่วนไหนที่เปลี่ยนแปลงไป เพียงแต่ให้ความรู้สึกว่าแก่ลงอย่างรวดเร็ว

เมื่อมองดูฎีกาที่อยู่รอบ ๆ หลี่ซื่อหมิน หลี่เค่อก็รู้สึกละอายใจเล็กน้อย เขาจัดงานให้หลี่ซื่อหมินมากเกินไปหรือเปล่า ที่สำคัญคือความแก่ชราของหลี่ซื่อหมินมาเร็วเกินไป หลี่ซื่อหมินปีนี้เพิ่งอายุสี่สิบเอ็ดปีเท่านั้น ตามประวัติศาสตร์เขาจะสิ้นพระชนม์เมื่ออายุห้าสิบปี และร่างกายของเขาในตอนนี้ก็ดีกว่าในประวัติศาสตร์มาก ทำไมถึงแก่เร็วขนาดนี้ "พ่อ เป็นอะไรหรือเปล่า" หลี่เค่อถามหลังจากนั่งลงข้างหลี่ซื่อหมิน "ไม่มีอะไรมากนัก เพียงแต่ช่วงนี้รู้สึกสะท้อนใจหลายอย่าง เมื่อได้ยินว่าเจ้าอยู่ที่นี่ ข้าก็ไม่มีใครให้พูดคุยด้วย ก็เลยเรียกเจ้ามาคุยด้วย" หลี่ซื่อหมินถอนหายใจ เสียงของเขาก็แหบแห้งเล็กน้อย "พ่อ ท่านเหนื่อยหรือไม่ หากเหนื่อยก็พักผ่อนให้มาก เรื่องราชการจัดการไม่หมดหรอก" หลี่เค่ออดไม่ได้ที่จะกล่าว "เฮ้อ ดูเจ้าพูดสิ เรื่องราชการจะชักช้าได้อย่างไร ข้าก็รู้ว่าเรื่องราชการจัดการไม่หมด แต่เรื่องราชการบางอย่างหากข้าจัดการช้าไปหนึ่งวัน ก็ไม่รู้ว่าจะมีคนได้รับผลกระทบกี่คน เรื่องราชการจะล่าช้าได้อย่างไร" หลี่ซื่อหมินมองหลี่เค่อ แล้วกล่าวด้วยสีหน้าเคร่งขรึม "ขอรับ" หลี่เค่อจนใจ ดูสิ ท่านเหนื่อยก็เหนื่อย ท่านไม่ยอมรับอีก

"แต่เจ้าสิ ข้าได้ยินว่าเจ้าเตรียมมาปฏิบัติงานที่หน่วยงานราชการในเมืองหลวง และเป็นที่ตั้งเดิมของกรมพิธีการ เรื่องนี้จะทำได้อย่างไร เจ้าเพิ่งไปชิงไห่มาหลายเดือน กลับมาก็ยังไม่ได้พักผ่อนอย่างเต็มที่ ข้าไม่ได้บอกว่าเจ้าจะทำงานที่ไหนก็ได้หรือ เจ้ามาในเมืองหลวงทำไม"

"เจ้ายังหนุ่ม ต้องใส่ใจสุขภาพให้ดี หากตอนนี้ไม่ใส่ใจสุขภาพ หากมีโรคอะไรฝังราก ก็จะเป็นเรื่องตลอดชีวิต" หลี่ซื่อหมินกล่าวอย่างจริงจัง ความเป็นห่วงที่ไม่คาดคิดของหลี่ซื่อหมินทำให้หลี่เค่อตั้งตัวไม่ทัน แต่เขาก็ไม่รู้จะพูดอะไรดี... ถึงแม้ว่าหลี่ซื่อหมินจะไม่ใช่พ่อของเขาอย่างแท้จริงในใจของเขา แต่เขาก็คิดว่าหลี่ซื่อหมินเป็นผู้ใหญ่มาโดยตลอด และความเป็นห่วงที่แสดงออกไม่บ่อยเช่นนี้ ก็ทำให้รู้สึกอบอุ่นใจ "พ่อ ข้าทราบแล้ว ข้าไม่เป็นไร ข้ายังหนุ่ม ร่างกายของข้าพ่อก็รู้ดี ข้าต่อสู้กับคนในฉางอันไม่เคยแพ้ใคร" หลี่เค่อตบหน้าอกของตนเอง อวดอ้างสรรพคุณตัวเองอย่างไม่เคยมีมาก่อน "เจ้าพอเถิด เจ้าสามารถต่อสู้กับคนในฉางอันไม่เคยแพ้ใคร ก็เพราะสถานะองค์ชายและนิสัยของเจ้า เจ้าคิดว่าในฉางอันไม่มีใครสามารถเอาชนะเจ้าได้หรือ" หลี่ซื่อหมินกลอกตา "พอแล้ว พูดไปไกลแล้ว ข้าเรียกเจ้ามาก็เพื่อจะบอกเจ้าว่า อย่าวิ่งมาทำงานที่นี่อีก กลับบ้านไปเถิด งานที่ยุ่งยากเหล่านี้ไม่จำเป็นต้องให้เจ้าทำ ราชสำนักมีคนมากมายแล้ว เจ้าควบคุมทิศทางใหญ่ ๆ ก็พอ" หลี่ซื่อหมินโบกมือ แล้วกล่าวอย่างไม่สบอารมณ์ หลี่เค่อ: "..."