บทที่ 1095 การตั้งชื่อบทแบบโบราณช่างยากนัก เอาแบบนี้ไปแล้วกัน

"นี่ให้เจ้า แม่ของเจ้าและพระสนมของเจ้าไปขอมาจากสำนักไป๋อวิ้นกวน" หลี่ซื่อหมินยื่นยันต์คุ้มครองที่ถืออยู่ในมือให้หลี่เค่อ หลี่เค่อตกตะลึงไปครู่หนึ่ง เดิมทีเขาต้องการจะพูดว่าศาสนาเป็นเรื่องหลอกลวง แต่น้ำคำนี้... ก็พูดออกมาไม่ได้ เพราะสิ่งนี้... ดูเหมือนจะเป็นที่พึ่งทางใจ พวกเขาย่อมรู้ดีว่าไม่สามารถพึ่งพาสิ่งนี้ได้ มันไม่ได้ผล แต่นี่คือคำอวยพร ถ้าตอนนี้พูดว่าเป็นการหลอกลวง นั่นก็ไม่ใช่การปฏิเสธคำอวยพรของท่านแม่และพระสนมหรือ ดังนั้นหลี่เค่อจึงทำได้เพียงยื่นมือไปรับ ยันต์คุ้มครองในสมัยราชวงศ์ถัง เมื่อเผยแพร่ไปยังญี่ปุ่นในยุคหลัง คนญี่ปุ่นเรียกมันว่า โอมาโมริแต่ในต้าถัง สิ่งนี้เรียกว่า หู่เซินฝูมันเหมือนกับโอมาโมริในยุคหลังเกือบทุกประการ เป็นถุงผ้าที่มีงานปักรูปคำอวยพรอยู่ด้านนอก และมีวัสดุบรรจุอยู่ข้างใน วัสดุบรรจุเหล่านี้อาจเป็นหยก ไม้ หรืออะไรก็ได้ที่ไปขอมา หรือแม้แต่กระดาษยันต์

หลังจากหลี่เค่อรับมาแล้ว ก็ตรวจสอบอย่างละเอียด ของที่ใช้ในราชสำนักย่อมแตกต่างจากคนทั่วไป วัสดุโดยรวมไม่ต้องพูดถึง ดีที่สุดทั้งหมด และงานปักด้านนอกใช้ด้ายทองคำในการปักโดยตรง จากลวดลายที่หนาแน่นบนยันต์คุ้มครอง ก็เห็นได้ว่านี่เรียกว่า ยันต์คุ้มครองสายเลือด หมายความว่านี่คือยันต์ที่ญาติสนิท โดยส่วนใหญ่เป็นพ่อแม่ ที่แกะสลักตามรูปแบบของยันต์คุ้มครองในลัทธิเต๋า และตรงกลางจะต้องปักชื่อของพ่อแม่เข้าไปด้วย การทำด้วยตนเองจะได้ผลดีที่สุด แน่นอนว่านี่เป็นเพียงพิธีการ เป็นคำอวยพร แต่หลี่เค่อเห็นชื่อของจักรพรรดินีจ่างซุนและพระสนมของตนเองปรากฏอยู่บนลวดลายเหล่านี้ ชื่อของพวกเขารวมเข้ากับยันต์คุ้มครองแล้ว ไม่เพียงแค่นั้น ที่สำคัญคือหลี่เค่อเห็นชื่อของหลี่ซื่อหมินอยู่ด้านหลังด้วย และ... การเห็นชื่อของหลี่ซื่อหมินก็แล้วไป ชื่อของหลี่ซื่อหมินถูกปักไว้อย่าง บิดเบี้ยว... ว่ากันว่าสิ่งเหล่านี้จะต้องปักด้วยตนเอง...

"มองอะไร มองอะไร ให้เจ้าแล้วเจ้าก็รับไว้" หลี่ซื่อหมินดูเหมือนจะรู้ตัวว่าเขากำลังดูอะไรอยู่ จึงกล่าวด้วยความโกรธเล็กน้อย "ขอบคุณท่านพ่อ ท่านแม่ ท่านพระสนม" หลี่เค่อรีบเก็บยันต์คุ้มครองไว้ และแกะเชือกออก แล้วนำมาสวมรอบคอทันที นี่เป็นสิ่งที่หาได้ยาก ยันต์คุ้มครองในยุคนี้ส่วนใหญ่มักจะพกติดตัว หรือเก็บไว้ในเสื้อผ้าก็ได้ การสวมรอบคอโดยตรงแทบจะไม่มีเลย เห็นได้ชัดว่าหลี่ซื่อหมินรู้สึกอับอายเล็กน้อย แต่หลี่เค่อก็รู้สึกซาบซึ้ง การที่จักรพรรดิมานั่งปักผ้า ถึงแม้จะปักไม่มาก เพียงแค่ปักชื่อของตนเองอย่างบิดเบี้ยวเข้าไป แต่นี่ก็คือคำอวยพร ใครจะคิดว่าหลี่ซื่อหมินในประวัติศาสตร์จะทำเช่นนี้ได้ เกรงว่าไม่มีใครคิดได้ใช่ไหม แน่นอนว่าถ้าท่านถามหลี่ซื่อหมิน หลี่ซื่อหมินย่อมไม่ยอมรับ จะกล่าวว่านี่เป็นจักรพรรดินีจ่างซุนหรือพระสนมหยางช่วยปักให้ แต่เมื่อมองดูรอยเย็บที่ละเอียดและเป็นระเบียบด้านหน้า แล้วดูด้านหลังก็จะรู้ทันที

"อืม ถึงแม้ว่าราชกิจจะสำคัญ แต่สุขภาพก็สำคัญกว่า อย่าเหนื่อยล้าเพราะราชกิจ หากเจ้าเหนื่อยล้า ก็จะไม่มีใครมาจัดการเรื่องเหล่านี้อีกแล้ว" หลี่ซื่อหมินเห็นหลี่เค่อสวมยันต์แล้ว สีหน้าก็ดีขึ้นเล็กน้อย แล้วพยักหน้า เมื่อมองดูผมขาวบนศีรษะของหลี่ซื่อหมิน และรูปร่างที่ดูแก่ลง แล้วเขาก็นั่งอยู่หน้าโต๊ะทำงาน ข้างหน้ามีฎีกากองใหญ่ แต่กลับบอกให้ตนเองพักผ่อน หลี่เค่อไม่รู้ว่าควรใช้อารมณ์แบบไหนในการตอบรับ "พ่อ ข้าได้ยินท่านขันทีฉางบอกว่าช่วงนี้ท่านฝันถึงไหลกั๋วกงบ่อย ๆ ใช่หรือไม่" หลี่เค่อคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วกล่าวออกมา เดิมทีเขาไม่ต้องการขายหน้าฉางหลิน แต่เมื่อคิดดูแล้ว ฉางหลินคงจะชินแล้ว คงไม่สนใจที่จะถูกตนเองหลอกล่อใช่ไหม ฉางหลิน: "..."

"ฉางหลิน เจ้าพูดเรื่องอะไรออกไปหมด" หลี่ซื่อหมินจ้องฉางหลินอย่างโกรธเคือง ฉางหลิน: "..."