บทที่ 1101 อะไรกันนี่ ไม่ว่าจะยุคไหนก็หนีไม่พ้นการเร่งให้แต่งงานและมีลูก

ฝางเสวียนหลิงและเว่ยเจิงต่างรับฟังอย่างตั้งใจ เพราะสิ่งเหล่านี้เกี่ยวข้องกับการพัฒนาของต้าถังในอนาคต พวกเขาย่อมต้องจดจำอย่างละเอียด และสิ่งที่หลี่เค่อกล่าวมานั้นเห็นได้ชัดว่าเป็นเรื่องที่สำคัญที่สุด โดยเฉพาะความสำคัญของเมืองท่าชายฝั่งทะเล พวกเขาก็คาดการณ์ไว้ล่วงหน้าแล้ว แต่ตอนนี้ยังไม่มีตัวเลขที่ชัดเจนว่าควรพัฒนาเมืองใด

"ดังนั้น ความคิดของข้าคือ ให้แยกเส้นทางคมนาคมทางรถไฟสายหลักระหว่างเมืองสำคัญ ศูนย์กลางสำคัญ และแหล่งผลิตอาหารที่สำคัญบางแห่งในต้าถังออกมา แล้วจัดตั้งเป็นธุรกิจของรัฐแยกต่างหาก จากนั้นจึงขายหุ้นบางส่วนออกไป สัดส่วนสูงสุดไม่เกิน 20%" หลี่เค่อกล่าวความคิดของตนเองออกมาอย่างตรงไปตรงมา "เอ๊ะ" ฝางเสวียนหลิงและคนอื่น ๆ ต่างตกตะลึง เพราะความคิดของหลี่เค่อตรงกันข้ามกับความคิดของพวกเขาอย่างสิ้นเชิง ในมุมมองของพวกเขา เส้นทางคมนาคมที่สำคัญเหล่านี้ไม่ควรอยู่ภายใต้การควบคุมของราชสำนักหรือ "พวกเขาไม่สามารถมีอิทธิพลต่อภาพรวมใหญ่ได้ แต่เส้นทางคมนาคมที่สำคัญเหล่านี้สามารถเพิ่มความเต็มใจในการจ่ายเงินของพวกเขา และทำให้พวกเขามีส่วนร่วมลึกซึ้งยิ่งขึ้น" หลี่เค่อกล่าวพร้อมรอยยิ้ม "พวกท่านลองคิดดูสิ การที่พวกเขาได้ถือหุ้นในเส้นทางรถไฟที่สำคัญเช่นนี้ และแม้แต่มีสิทธิ์ในการจัดสรรตู้สินค้าบางส่วน นั่นหมายความว่าพวกเขาจะต้องพยายามอย่างเต็มที่ในการก่อสร้างและรับประกันความสมบูรณ์ของเส้นทางสำคัญเหล่านี้หรือไม่"

"และเงินทุนสำหรับทางรถไฟเหล่านี้ก็สามารถมอบให้พวกเขาเป็นผู้ลงทุนในการก่อสร้างโดยตรงได้ ส่วนเงินทุนของราชสำนักต้าถังก็จะสามารถประหยัดไว้เพื่อลงทุนในทางรถไฟที่มีความสำคัญทางยุทธศาสตร์ แต่มีผลประโยชน์ทางการค้าน้อย"

"ทางรถไฟเหล่านี้มีผู้สนใจลงทุนน้อย แต่ก็มีความสำคัญทางยุทธศาสตร์เช่นกัน ดังนั้นจึงต้องให้รัฐบาลเป็นผู้ลงทุนเอง พ่อค้าไม่เต็มใจที่จะลงทุน" เมื่อหลี่เค่อพูดเช่นนี้ ฝางเสวียนหลิงและคนอื่น ๆ ก็คิดว่าน่าจะเป็นเช่นนั้นจริง ๆ อย่างไรก็ตามพวกเขาไม่สามารถมีอิทธิพลต่อภาพรวมใหญ่ได้ ไม่ว่าจะเป็นเส้นทางสำคัญหรือไม่ก็ตามก็ไม่สำคัญ แต่เส้นทางสำคัญเช่นนี้สามารถเพิ่มความกระตือรือร้นของพวกเขา ทำให้พวกเขาทุ่มเทมากขึ้น หรือแม้แต่พวกเขาจะใช้กำลังทั้งหมดของครอบครัวเพื่อรับประกันว่าโครงการจะแล้วเสร็จตามกำหนด ส่วนทางรถไฟที่ไม่สำคัญ พวกเขาเองก็ไม่เต็มใจที่จะลงทุนมากนัก ก็ให้ราชสำนักลงทุนเอง ด้วยวิธีนี้ทางรถไฟของต้าถังก็จะมีการพัฒนาที่สำคัญ

"ขอบคุณองค์ชายที่ไขข้อสงสัยให้พวกกระหม่อม" ฝางเสวียนหลิงและเว่ยเจิงทำความเคารพพร้อมกัน ความแตกต่างระหว่างความคิดของพวกเขากับหลี่เค่อก็ปรากฏให้เห็น พวกเขาทั้งสองคิดถึงการรักษาเสถียรภาพของราชสำนัก ลดโอกาสที่จะเกิดปัญหาให้มากที่สุด ส่วนหลี่เค่อคิดถึงภาพรวมของต้าถังทั้งหมด วิธีที่จะเพิ่มการพัฒนาของต้าถังให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ในขอบเขตสูงสุด นั่นคือปัญหาที่หลี่เค่อคิด "ถ้าอย่างนั้น องค์ชาย พวกเราก็จะกลับไปวางแผนงานขั้นต่อไป" ฝางเสวียนหลิงขอตัวทันที หลี่เค่อโบกมือแสดงว่าฝางเสวียนหลิงไปได้ หลังจากที่พวกเขาจากไป หลี่เค่อลังเลอยู่ครู่หนึ่ง เขาตัดสินใจว่าเขาจะต้องไปดูที่ตำหนักใน และถือโอกาสไปเยี่ยมพระสนมหยางและจักรพรรดินีจ่างซุนด้วย กล่าวได้ว่าเขาเพิ่งกลับมาก็ไปเยี่ยมแค่ครั้งเดียว หลี่เค่อออกจากตำหนักเหลียงอี๋ ก็ตรงไปยังตำหนักลี่เจิ้งทันที แต่สิ่งที่ทำให้หลี่เค่อตกตะลึงก็คือ เมื่อเขาและสวีซงเดินเข้าไปในประตูตำหนักลี่เจิ้ง ก็พบเรื่องที่ทำให้เขาตกตะลึง ตำหนักลี่เจิ้งนี้... กำลังย้ายบ้าน กล่าวอย่างแม่นยำคือ มีเพียงสาวใช้และขันทีตัวเล็ก ๆ กำลังทำงาน พวกเขากำลังขนของบางส่วนออกจากตำหนักลี่เจิ้ง วางลงบนรถม้าอย่างระมัดระวัง จัดวางอย่างดี "ขอเข้าเฝ้าองค์ชายฉินหวาง" เมื่อเห็นหลี่เค่อ สาวใช้และขันทีเหล่านี้ก็รีบทำความเคารพ "ไม่สิ เกิดอะไรขึ้น พ่อกับแม่ของข้าไปไหน" หลี่เค่อตกตะลึง เพราะเมื่อไม่นานมานี้พวกเขาก็ยังอยู่ที่นี่ "กราบทูลองค์ชาย ฝ่าบาทและพระนางเจ้าเสด็จไปวังต้าหมิงแล้ว องค์ชายเก้า และองค์หญิงจิ้นหยาง องค์หญิงซินเฉิง และคนอื่น ๆ ก็ตามเสด็จไปแล้ว" หัวหน้าขันทีรีบตอบ หลี่เค่อ: "..." เขาหมดแรงที่จะบ่นแล้ว ไม่ใช่ว่าท่านพ่อ ท่านทำการรวดเร็วเกินไปแล้วหรือ และไม่ใช่บอกแค่ว่าจะไปดูหน่อยหรือ นี่ถึงกับพาแม่ของข้าหนีไปด้วยเลยหรือ