บทที่ 1103 พ่อของท่านก็ยังเป็นพ่อของท่าน

สำหรับทัศนคติของพ่อของตนเอง หลี่จื้อย่อมไม่โกรธ แต่กลับรู้สึกดีใจเล็กน้อย เพราะด้วยวิธีนี้เขาจึงจะมีโอกาสประสบความสำเร็จได้

"ถ้าอย่างนั้น ท่านพ่อ ถ้าลูกสอบได้อันดับหนึ่งในสามของทั้งหมดล่ะ" หลี่จื้อกล่าวอย่างจริงจัง "แล้วเจ้าต้องการทำอย่างไร" หลี่ซื่อหมินถามอย่างเย็นชา "ถ้าลูกสามารถสอบปลายภาคได้อันดับหนึ่งในสาม ท่านพ่อก็อนุญาตให้ลูกออกไปดูกับพี่สี่ได้ อาจารย์กล่าวว่าการอ่านหนังสือหมื่นเล่มไม่สู้เดินทางหมื่นลี้ ลูกก็อยากจะออกไปดูต้าถังของเราในตอนนี้บ้าง" หลี่จื้อกล่าวอย่างจริงจัง "อืม พูดได้ดี แต่ ไม่อนุญาต" หลี่ซื่อหมินยกถ้วยชาขึ้นจิบ "อ้าว ทำไม..." หลี่จื้อเริ่มร้อนรน

"เจ้าอยากสอบได้อันดับไหนก็สอบไป พ่อสนใจผลการเรียนของเจ้าเพราะเป็นความรับผิดชอบในฐานะพ่อ ส่วนผลการเรียนจะดีหรือไม่ดีนั้น ก็เป็นเรื่องที่เจ้าเรียนเพื่อตัวเอง เจ้าจะเรียนหรือไม่เรียนก็เป็นเรื่องของเจ้า" หลี่ซื่อหมินเหลือบมองเขาอย่างเย็นชา หลี่จื้อ: "..." พี่สี่ วิธีของท่านใช้ไม่ได้ผล ข้าควรทำอย่างไรต่อไปดี พี่สี่ ข้าใจร้อน หลี่เค่อตกตะลึงไปทั้งตัว ปฏิกิริยาของพ่อของเขาแตกต่างจากที่คิดไว้โดยสิ้นเชิง

"นี่ ท่านพ่อ ท่านไม่กลัวว่าลูกจะทำตัวไม่ดีหรือ" หลี่จื้อกล่าวด้วยสีหน้าไม่เชื่อ "ทำตัวไม่ดีแล้วจะเกี่ยวอะไรกับข้า ไม่ว่าเจ้าจะทำอะไรในชีวิตนี้ เจ้าก็ต้องรับผิดชอบด้วยตัวเอง ชีวิตของเจ้าก็เป็นของเจ้าเอง ไม่ใช่ข้ามาใช้แทน ความรับผิดชอบของข้าคือการกำกับดูแลเจ้า และบอกถึงผลที่อาจจะเกิดขึ้น"

"ทำตัวไม่ดี อย่างไรเสียเจ้าก็ไม่ถึงกับอดตาย ด้วยกองทุนส่วนพระองค์ของราชวงศ์ที่มีอยู่ ไม่ว่าอย่างไรอนาคตของเจ้าก็จะดี ส่วนเรื่องที่เจ้าก่ออาชญากรรม ก็มีกฎหมายต้าถังจัดการอยู่ ดังนั้นในฐานะพ่อของเจ้า พ่อก็โกรธที่ผลการเรียนของเจ้าไม่ดี"