บทที่ 1119 ความกระตือรือร้นของพี่ใหญ่

คำพูดของหลี่เฉิงเฉียนทำให้หลี่เค่อรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย ตั้งแต่หลี่เฉิงเฉียนออกไปข้างนอกเมื่อสองปีก่อน เมื่อกลับมาเขาก็แทบจะอยู่ในสถานะที่ไม่สนใจเรื่องราวภายนอกหน้าต่าง ตั้งใจอ่านแต่หนังสือปราชญ์เท่านั้น เขาใช้เวลาส่วนใหญ่อยู่ในตำหนักบูรพา กิจกรรมหลายอย่างที่เคยชอบก็ไม่ไปร่วม ส่วนใหญ่ใช้เวลาไปกับการอ่านหนังสือเรียนรู้ หรือไม่ก็ศึกษาราชกิจ การที่เขาโผล่ออกมาอย่างกะทันหันและต้องการช่วยแก้ปัญหาด้วยตนเองเช่นนี้ เป็นเรื่องที่หาได้ยากมาก

"พี่ใหญ่ ข้าเพิ่งคุยกับหลี่เยียนเรื่องนี้อยู่พอดี พวกเราสองคนหารือกันแล้วว่า อันที่จริงการใช้ความสงบสยบความเคลื่อนไหวเหมาะสมที่สุด" หลี่เค่อกล่าว แล้วอธิบายเรื่องอื่น ๆ ให้ฟังคร่าว ๆ

หลังจากหลี่เค่อพูดจบ หลี่เฉิงเฉียนก็ส่ายหัว "หลักการเป็นเช่นนั้น แต่ซานหลางเจ้าเคยคิดเรื่องหนึ่งหรือไม่ ตระกูลขุนนางใหญ่เหล่านี้หลายครั้งมักจะไม่เห็นโลงศพไม่หลั่งน้ำตา การใช้วิธีอ่อนโยนแม้จะเป็นการแสดงความเมตตา แต่ข้าคิดว่าบางครั้งวิธีการที่เด็ดขาดก็เป็นสิ่งจำเป็น"

"การเชือดไก่ให้ลิงดูไม่ใช่เรื่องไร้เหตุผล"

หลี่เค่อรู้สึกขำจนน้ำตาไหลไม่ได้ "อันที่จริงข้าก็ไม่มีความเห็นอะไรเกี่ยวกับเรื่องนี้ ท้ายที่สุดแล้วหัวคนกว่าร้อยหัวของตระกูลเจิ้งก็เกี่ยวข้องกับข้า แต่ในกรณีที่พวกเขาไม่ได้ทำผิด พวกเราก็ไม่มีทางเชือดไก่ให้ลิงดูได้"